บทที่ 811

เมื่อคืนเหน็ดเหนื่อยอย่างมาก เฟิ่งจิ่วเหยียนรู้สึกไม่สบายกาย

เวลาสอนของสถาบันทางการทหารอยู่ยามเว่ย ต่อให้เซียวอวี้กล่อมให้นางพัก นางก็ยังยืนยันที่จะไป

คำถามที่นางถามไว้เมื่อวาน ทุกคนล้วนต่างครุ่นคิด

ในชั้นเรียนวันนี้ แต่ละคนตอบไม่เหมือนกัน แต่ก็ล้วนมีเหตุผล

โดยเฉพาะขุนพลที่มีประสบการณ์ในการนำทัพ

“ความเย่อหยิ่งนำมาซึ่งโทษ ความถ่อมตนนำมาซึ่งประโยชน์ ถ้าเต็มก็ควรตัด หลักการเดียวกัน อัตราส่วนจิตวิญญาณนักรบที่เหมาะสมที่สุด เราควรมีมากกว่าทหารศัตรูสักหนึ่งถึงสองส่วน น้อยเกินไป จิตวิญญาณนักรบของเรามีไม่เพียงพอ มีมากเกินไป เป็นเรื่องง่ายที่ทหารของเราจะเกียจคร้าน”

ถึงแม้เจินเจินไม่เคยนำทัพ ก็สามารถพูดขึ้นมาได้หลายประโยค

“ฮองเฮา...ไม่ อาจารย์ ศิษย์คิดว่า การต่อสู้ในสถานการณ์คับขัน มักจะมีโอกาสชนะมากกว่าการมีชัยชนะที่ดูเหมือนแน่นอน”

สีหน้าเฟิ่งจิ่วเหยียนเรียบสงบ

“เห็นทีหลักพิชัยสงครามของพวกเจ้า ล้วนเรียนได้ไม่เลวแล้ว วันนี้เรียนภาคปฏิบัติจริง”

“ปฏิบัติจริง?” ทุกคนแปลกใจ

จะไปทำการสู้รบที่ไหนหรือ?

หลังจากนั้น เฟิ่งจิ่วเหยียนพาพวกเขามายังสนามฝึกซ้อม

บนสนามฝึกซ้อมมีคนยืนอยู่มากกว่าร้อยคน มือปราบในจวน พ่อค้าหาบเร่ องครักษ์ในวัง...การแต่งกายหลากหลายไม่เหมือนกัน

เฟิ่งจิ่วเหยียนออกคำสั่ง

“ทำตามที่พวกเจ้าพูดเมื่อครู่ เลือกคู่ต่อสู้ ข้ามีเพียงเงื่อนไขเดียวคือ พวกเจ้าต้องชนะ”

เหล่าลูกศิษย์ต่างมีความเชื่อมั่นอย่างมาก

ต่อให้เป็นไปตามหลักการสรุปเมื่อครู่ พวกเขาล้วนเลือกคนที่ด้อยกว่าตนเองหนึ่งถึงสองส่วน ทั้งสามารถเอาชนะ และชนะได้อยากมีหน้ามีตา

เฟิ่งจิ่วเหยียนสังเกตเห็น คนที่หลิวเหยี่ยนเลือก เป็นคู่ต่อสู้ที่ดูแข็งแกร่งที่สุด แตกต่างจากที่คนอื่นเลือก

หลังจากประลองกันแล้ว นอกจากหลิวเหยี่ยน ทุกคนล้วนแพ้หมด

เจินเจินไม่อยากเชื่อ หลังจากนั้นก็ขอคำแนะนำด้วยความนอบน้อม

“ฮองเฮา...อาจารย์ นี่เป็นเพราะอะไร?”

คนอื่นก็ล้วนไม่เข้าใจ ทำไมถึงพ่ายแพ้!

ดวงตาเฟิ่งจิ่วเหยียนเยือกเย็นชา

“เมื่อวานข้าพูดว่า พวกเจ้ามุ่งเน้นสนใจจิตวิญญาณนักรบของอีกฝ่าย กลับไม่เคยสนใจจิตวิญญาณนักรบของตนเองอย่างละเอียด ที่ข้าจะสอนพวกเจ้า มองจิตวิญญาณนักรบของทหารเรา เทียบกับจิตวิญญาณนักรบของอีกฝ่าย ประเมินความได้เปรียบเสียเปรียบ”

มีคนโต้เถียง

“พวกเราก็ได้ทำเช่นนี้!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนถามกลับ

“นับจากที่พวกเจ้าคิดว่าตนเองสามารถเอาชนะได้ ก็ผิดแล้ว”

เจินเจินถามขึ้นมาอย่างสงสัย

“อาจารย์ คนพวกนั้น ล้วนเป็นองครักษ์ปลอมตัวหรือไม่?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนตอบอย่างเรียบเฉย “คำตอบ พวกเจ้าไปหาเอง”

ตอนที่นางจะหันกายจากไป หลิวเหยี่ยนที่อยู่ท่ามกลางฝูงคนก้าวเดินมาข้างหน้า พร้อมพูดขึ้นมา

“จิตวิญญาณนักรบบนตัวพวกเขาไม่เหมือนกัน”

เฟิ่งจิ่วเหยียนชะงักฝีเท้า หันกายมา บ่งบอกให้หลิวเหยี่ยนพูดต่อไป

เขาพูดขึ้นมาอย่างไม่รีบไม่ช้า

“ท่ามกลางคนเหล่านี้ มีบางคนร้อนใจกระวนกระวาย มีบางคนสงบไม่หวาดกลัว

“ข้าเดาว่า กลุ่มแรกจะต้องถูกบังคับ หรือติดสินบน มีความมุ่งมั่นที่จะต้องเอาชนะให้ได้ กลุ่มหลัง...เป็นเหมือนพวกเรา เห็นว่าเป็นเพียงการประลอง ชนะแล้วไม่มีเงินรางวัล แพ้แล้วก็ไม่ถูกลงโทษ”

เมื่อพูดออกมาเช่นนี้ ทุกคนล้วนเข้าใจขึ้นมา

ทำไมไอ้หนุ่มคนนี้ดูออก พวกเขาดูไม่ออก?