บทที่ 813

วันรุ่งขึ้น เฟิ่งจิ่วเหยียนพาพวกองครักษ์ไปยังวิหารเต๋า ลงไปในช่องทางลับ

ช่องทางลับแห่งนี้ เซียวอวี้ได้ส่งคนไปตรวจสอบอย่างละเอียดแล้วก่อนหน้านี้ และจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่พบความผิดปกติแต่อย่างใด

เฟิ่งจิ่วเหยียนชูตะบันไฟ เดินอยู่ในทางแคบที่ยาวนั้น

กลไกที่นี่ถูกจัดตั้งอย่างชาญฉลาด คาดว่าช่องทางไปยังที่ต่าง ๆ ล้วนถูกซ่อนไว้แล้ว

ในขณะที่นางกำลังจะคลำหา ทันใดนั้น องครักษ์หลายคนที่เดินอยู่ข้างหน้าตะโกนขึ้นมา

“มีดินปืน คุ้มกันฮองเฮาออกไป!”

ตูม! !

มีเสียงดังในช่วงหนึ่งของอุโมงค์ใต้ดิน พังทลายทันที

ก้อนหินหล่นกระจัดกระจาย ขวางทางไปของทุกคน

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองขึ้นมาท่ามกลางฝุ่น ดวงตาเยือกเย็น

นางรักชีวิตของตนเอง

หากยังสืบไม่รู้ความจริงก็ตายแล้ว นางจะนอนตายตาไม่หลับ

ยามนี้ไม่มีความมั่นใจเต็มร้อย จึงออกคำสั่ง

“ถอย”

ในเวลานี้

วิหารเต๋าไม่ไกลออกไป

ร่มเงาใต้ต้นไม้ มีสองคนยืนอยู่

คนที่อยู่ข้างหน้าคนนั้น ต่างจากยามที่อยู่สถาบันทางการทหาร สวมแหวนน้าวที่นิ้วโป้ง ใบหน้าสง่าเยือกเย็น

เมื่อเห็นพวกเฟิ่งจิ่วเหยียนถอยออกมาจากวิหารเต๋า มุมปากของเขากระตุกขึ้นเล็กน้อย

“ไปเถอะ”

ลูกน้องที่อยู่ข้างหลังก้มหัวคำนับ “ขอรับ”

วังหลวง

เซียวอวี้ได้ยินว่าช่องทางลับถูกระเบิด ก็เป็นกังวลความปลอดภัยของเฟิ่งจิ่วเหยียนอย่างมาก

เขาวางสาส์นกราบทูลในมือ ไปรับนางถึงหน้าประตูวังด้วยตนเอง เห็นว่านางไม่ได้รับบาดเจ็บ ก็ค่อยวางใจ

หลังจากนั้นก็พยายามโน้มน้าวไม่ให้นางไปที่นั่นอีก

ทว่ายังไม่ทันให้เขาเปิดปากพูด เฟิ่งจิ่วเหยียนก็รู้ว่าเขาอยากจะพูดอะไร จึงชิงพูดขึ้นมาก่อน

“หม่อมฉันไม่เป็นไร เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้แสดงว่า คนที่อยู่ในที่ลับนั่งไม่ติดแล้ว ขอเพียงพวกเขามีความเคลื่อนไหว ก็จะเผยพิรุธออกมา”

หลังจากนั้นนางก็พูดขึ้นมา “งานเฉพาะด้านต้องให้คนที่เชี่ยวชาญทำ กลไกช่องทางลับนั่น มีมากกว่าที่พวกเรามองเห็นได้ด้วยตาเปล่า หม่อมฉันจะตามตงฟางซื่อมา และไปดูด้วยกันอีกทีภายหลัง”

ตงฟางซื่อเกิดในตระกูลเชี่ยวชาญกลไก หากเขาสามารถให้ความช่วยเหลือ ถือเป็นการประสบความสำเร็จไปแล้วครึ่งหนึ่ง

เซียวอวี้ไม่มีความเห็นอื่นใด

เขามีเพียงเงื่อนไขเดียว “ไม่ว่าอย่างไร เจ้าก็ต้องปลอดภัย”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดขึ้นมาอย่างไม่คิดอะไรมาก