บทที่ 830

เมื่อรู้ว่าถานไถเหยี่ยนต้องการเข้าพบตัวเอง เฟิ่งจิ่วเหยียนก็กล่าวเสียงเรียบนิ่ง

“ส่งแม่ทัพอาวุโสหลี่ไปที่คุกหลวง”

หากถานไถเหยี่ยนอยากช่วยหนานเจียง และแคว้นหนานฉีด้วยใจจริง เช่นนั้น เขาก็สามารถบอกกลยุทธ์ต้านศัตรูแก่ใครก็ได้ ไม่จำเป็นต้องเป็นนาง

หว่านชิวเห็นด้วย

ตอนแรกนางกังวล ว่าพระนางจะไปพบหลิวเหยี่ยนด้วยตัวเอง เพราะเรื่องหนานเจียง

ดูจากตอนนี้ พระนางเหมือนจะรอบคอบกว่านางอีก

อีกคนที่กังวลเหมือนหว่านชิว ก็คือเซียวอวี้

หลังจากที่เขาได้ยินว่าหลิวเหยี่ยนขอเข้าพบ ก็รีบวางราชสารในมือ ตรงมาที่ตำหนักหย่งเหออย่างรีบร้อน

เมื่อเห็นเฟิ่งจิ่วเหยียนยังนั่งอยู่ในตำหนัก เขาถึงได้ถอนหายใจโล่งอกอย่างสังเกตได้ยาก

จากนั้นก็เดินเข้าไปหา

เฟิ่งจิ่วเหยียนลุกขึ้น ขณะที่กำลังจะทำความเคารพ เขาก็ดึงนางเข้ามาในอ้อมกอด โอบรัดไว้แน่น

“ฮองเฮา รับปากเรา ไม่ว่าเมื่อใดก็ตาม ห้ามไปพบหลิวเหยี่ยนแบบส่วนตัวเด็ดขาด คนผู้นี้มีความคิดที่คาดเดาได้ยาก เรากลัวว่าเขาจะใช้มันมาหลอกล่อ ทำไม่ดีกับเจ้า”

เขาเองก็ได้ยินเรื่องพิษมนุษย์โอสถอะไรนั่นมาเหมือนกัน

แต่ลางสังหรณ์บอกเขาว่า หลิวเหยี่ยนไม่น่าเชื่อถือ

เขาคิดเอาเองว่า หากเป็นเขา ต่อให้โดนพิษ ก็จะไม่ลงมือฆ่าเพื่อนพ้องคนสนิทของตัวเอง

“จิ่วเหยียน เจ้าคิดดูอีกครั้ง หากเขาอธิบายเพราะสำนึกผิดจริง ๆ เหตุใดหลายปีที่ผ่านมาไม่เคยติดต่อเจ้าเลย โผล่มาตอนนี้ มันดูบังเอิญเกินไป เจ้าอย่าปล่อยให้เรื่องราวจอมปลอมในอดีตมาหลอกตบตาเอาได้”

เซียวอวี้ไม่วางใจ จึงย้ำเตือนอย่างเคร่งครัด

เฟิ่งจิ่วเหยียนเงยหน้าขึ้นมา มองเซียวอวี้อย่างแน่นิ่ง

“ฝ่าบาท ข้ารู้ว่าท่านเป็นห่วง

“ท่านไม่ต้องห่วง ข้าแยกแยะได้”

เซียวอวี้ส่ายหน้า

“ไม่ เจ้าใจดีเกินไป ตอนที่หลิวเหยี่ยนได้รับบาดเจ็บ ความเป็นห่วงของเจ้าไม่เหมือนเสแสร้งเลยสักนิด”

เฟิ่งจิ่วเหยียนชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็ยิ้มบางเบา

“เช่นนั้นก็หมายความว่า ข้าแสดงได้สมจริงอย่างไรล่ะ”

ได้ยินเช่นนั้น เซียวอวี้พลันนิ่งงัน

“ตอนนั้นเจ้าแค่แสร้งเป็นห่วงหรือ?”

นัยน์ตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนลุ่มลึก “พูดตามตรง เรื่องที่เขาพูดก่อนหน้านี้ ข้าเชื่อไปแล้วเจ็ดถึงแปดส่วน เพราะหลายเรื่องมันตรงกับที่ข้าสืบมา แต่ดันมาเอะใจตอนที่เขาแทงกริซ”

“แทงกริซ?” เซียวอวี้ขมวดคิ้ว

เฟิ่งจิ่วเหยียนพยักหน้า

“ที่เขาแทงกริซใส่ตัวเอง เป็นการแสดงเกินจริงไป”