บทที่ 833

ณ ห้องทรงพระอักษร เซียวอวี้กำลังอ่านรายงานการสู้รบชายแดน

หลิวซื่อเหลียงก็เข้ามากราบทูลใกล้ ๆ “ฝ่าบาท ฮองเฮาทรงขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”

ความเหนื่อยล้าของเซียวอวี้พลันมลายหาย ความเย็นชาดุดันคลายลง ปกคลุมด้วยความอ่อนโยนทีละน้อย

ทันทีที่เฟิ่งจิ่วเหยียนเข้ามาด้านใน หลิวซื่อเหลียงก็ถอยออกไปด้วยหูตาที่ว่องไว

ภายในห้องทรงพระอักษร เหลือเพียงฮ่องเต้และฮองเฮาสองคนเท่านั้น จะพูดสิ่งใด จะทำสิ่งใด ก็มิต้องหลบเลี่ยง

“มาได้อย่างไร? ทานสำรับเที่ยงแล้วหรือ?” ระยะนี้เซียวอวี้ยุ่งอยู่กับงานราชกิจ ที่จริงหลายวันแล้วมิได้ไปทานอาหารร่วมกับนาง

เฟิ่งจิ่วเหยียนพยักหน้าตอบ จากนั้นจึงเอ่ยถาม

“ฝ่าบาท สงครามทางด้านใต้เป็นอย่างไรบ้างเพคะ?”

เซียวอวี้จูงมือของนาง เข้าไปในห้องด้านในและนั่งลงบนตั่งตัวเล็กพร้อมกับนาง

เขาพูดไปเดินไป

“เรารู้ว่าเจ้ากังวลเรื่องนี้ กำลังคิดจะบอกเจ้าพอดี

“กองทัพชายแดนใต้มุ่งหน้าไปโจมตีตอบโต้เผ่าสุยเหอแล้ว ตอนนี้ข่าวที่ได้รับกลับมาล้วนเป็นข่าวดี

“แนวหลังของเผ่าสุยเหอไม่มั่นคง จึงแทบมิได้สนใจหนานเจียง

“คิดว่า ไม่นานก็สามารถถอนกำลังทหารกลับมาได้แล้ว

“วิกฤตที่หนานเจียงคลี่คลายได้ไม่ยาก แต่สิ่งที่เรากังวลที่สุด ก็คือเป่ยเยี่ยนกับแคว้นตงซาน”

เฟิ่งจิ่วเหยียนก้มศีรษะเห็นด้วย

“ที่หม่อมฉันมา ก็ต้องการจะคุยกับท่านเรื่องนี้พอดี”

นางพกแผนที่ติดตัวมาด้วย และกางลงบนโต๊ะน้ำชา

“หม่อมฉันระแวงว่า สิ่งที่กองกำลังพันธมิตรเผ่าสุยเหอต้องการเล่นงาน อาจจะมิใช่แค่หนานเจียง”

เซียวอวี้ได้ยินเช่นนี้ คิ้วขมวดมุ่นเล็กน้อย

จากนั้นเฟิ่งจิ่วเหยียนชี้ไปยังบางตำแหน่ง และเอ่ยต่อ

“หากกองกำลังพันธมิตรเผ่าสุยเหอยึดกุมหนานเจียงได้ สงครามครั้งต่อไป ก็อาจจะเป็นหนานฉี

“หม่อมฉันนึกขึ้นได้ว่า วันที่สองหลังจากงานสมรส แม่ทัพกวนไหลอิ้งส่งจดหมายมาว่า ด้านตะวันออกมีความเคลื่อนไหวที่ไม่ปกติ

“ด้านตะวันออก ด้านใต้ บวกกับเป่ยเยี่ยนทางตอนเหนือ...”

เฟิ่งจิ่วเหยียนหยุดชะงัก เงยหน้าขึ้นมองที่เซียวอวี้ สีหน้าดูหนักใจ “ฝ่าบาท นี่คือสถานการณ์ของการโอบล้อมโจมตี”

การโอบล้อมโจมตี ก็คือ การที่แคว้นต่าง ๆ ร่วมมือกันโจมตีแคว้นเดียว

สถานการณ์ในทำนองนี้ เซียวอวี้ขึ้นครองบัลลังก์แรก ๆ ก็เคยประสบมาก่อน

ในเวลานั้นแคว้นต่าง ๆ มองเห็นว่าอำนาจการปกครองของหนานฉีไม่มั่นคง จึงรีบฉวยโอกาสโจมตี

ภายหลังเป็นองค์หญิงใหญ่อภิเษกเชื่อมสัมพันธ์กับต้าเซี่ย จึงได้ช่วยคลี่คลายปัญหาได้ชั่วคราว และทำให้หนานฉีมีโอกาสได้พักหายใจหายคอและโจมตีกลับ

สถานการณ์ตอนนี้ หากเป็นอย่างที่เฟิ่งจิ่วเหยียนพูด ก็จะยิ่งรุนแรงกว่าในตอนนั้น...

เซียวอวี้มองดูแผนที่ คิ้วคมขมวดมุ่น กรามขบกันแน่น

เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยเตือนเขา

“ฮ่องเต้องค์ใหม่ของเป่ยเยี่ยนในตอนนี้ ถึงแม้ต่อให้สติฟั่นเฟือน ก็คงไม่ถึงกับเสี่ยงอันตรายทำลายแคว้นด้วยการรนหาที่ตายไม่หยุดหย่อน

“คิดว่าคงจะสร้างพันธมิตรกับแคว้นอื่นไว้แล้ว เพราะเชื่อว่าสงครามครั้งนี้จักต้องชนะแน่นอน”

“ฝ่าบาท พวกเราควรเตรียมตัวรับมือกับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด”

ในดวงตาลึก ๆ ของเซียวอวี้เผยให้เห็นความอาฆาต

“เจ้าพูดถูก คิดมากเข้าไว้จะดีกว่า”

เดิมทีเข้าใจว่า แคว้นตงซานพยายามปลุกปั่นหนานฉีกับเป่ยเยี่ยน ผลสุดท้าย นี่คือสงครามแบบโอบล้อมโจมตีที่พุ่งเป้ามาที่หนานฉี!

ยากจะป้องกันได้จริง ๆ!

ตามการคาดคะเนของเฟิ่งจิ่วเหยียน เซียวอวี้พลันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

“แคว้นตงซานจะรับสมัครทหารทุก ๆ สามปี เรื่องทหารมิได้สนใจจำนวนแต่เน้นคุณภาพ ก่อนเข้าค่ายทหารจักต้องมีการคัดเลือก แม่ทัพและเหล่าทหารแต่ละคนจึงสามารถสู้รบอย่างหนักหน่วงได้

“ทว่าด้วยจำนวนคนไม่มาก มิอาจขยายดินแดนอย่างกำเริบเสิบสานได้