บทที่ 834

เฟิ่งจิ่วเหยียนตัดสินใจแน่วแน่ที่จะไปเป็นราชทูตยังแคว้นซีหนี่ว์ ก่อนหน้าที่จะไป นางมิลืมที่จะเตรียมการทุกอย่างในหนานฉีทางนี้ให้เรียบร้อย

“ฝ่าบาท ถานไถเหยี่ยนมีคำพูดหนึ่งที่เอ่ยไว้ไม่ผิด ก่อนหน้านี้หม่อมฉันไปสำรวจที่ช่องทางลับ และถูกซุ่มโจมตีด้วยดินปืน แน่นอนว่าจักต้องมีคนที่รู้เรื่องนี้ล่วงหน้า

“แท้จริงแล้วเป็นผู้ใดกันที่แอบลงมือ จุดประสงค์นั้นคือเพื่อทำลาย ‘ใยแมงมุม’ และยังตัดขาดเบาะแสของมนุษย์โอสถด้วย หรือไม่ก็ อาจจะต้องการชีวิตของหม่อมฉัน ทั้งหมดจึงควรสืบให้กระจ่าง”

เซียวอวี้เริ่มครุ่นคิดอย่างจริงจัง

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจ

“คนที่รู้ว่าเจ้าจะไปที่ช่องทางลับ ล้วนเป็นองครักษ์คู่ใจของเรา พวกเขาแต่ละคนผ่านการคัดเลือกอย่างเข้มงวด ไม่มีทางทรยศต่อเราเด็ดขาด ทว่า ไม่มีสิ่งใดที่แน่นอน หากพัวพันกับความปลอดภัยของเจ้า เราจักสืบสวนอย่างละเอียด...”

เฟิ่งจิ่วเหยียนขัดจังหวะคำพูดของเขา และเอ่ยอย่างจริงจัง

“คนที่หม่อมฉันสงสัยมิใช่พวกเขา

“ท่านมิจำเป็นต้องเสียเวลาไปสืบสวนพวกเขา เพื่อมิให้พวกเขารู้สึกเสียกำลังใจ

“สิ่งที่หม่อมฉันสงสัยคือ มีคนแอบเฝ้าสังเกตการณ์อยู่

“คนผู้นี้อาจจะแอบซุ่มอยู่ในวัง หรือไม่ก็ซ่อนตัวอยู่นอกวัง ทั้งอาจจะซ่อนอยู่ละแวกใกล้เคียงกับวิหารเต๋า คนรอบข้างก็ต้องตรวจสอบ ทว่า เริ่มตรวจสอบภายนอกก่อน ค่อยตรวจสอบภายใน หากทันทีที่เกิดเรื่องก็สงสัยคนรอบข้าง ก็จักไม่มีคนเต็มใจทำงานเพื่อท่านด้วยความภักดีอีก

“นอกจากนี้ หม่อมฉันเคยบอกเรื่องนี้กับตงฟางซื่อแล้ว เขาจะให้ความสนใจกับเบาะแสภายในช่องทางลับเป็นพิเศษ หากภายภาคหน้าเขาค้นพบสิ่งใด ก็จะรายงานกับท่านโดยตรง”

อดทนฟังนางพูดจนจบ เซียวอวี้ก็ห้ามใจไม่ได้ที่จะโอบไหล่นาง เงยคางขึ้น และจูบเบา ๆ ที่หน้าผากนาง

“เจ้าเป็นคนใส่ใจและรอบคอบจริง ๆ เหตุใดเราถึงโชคดีเพียงนี้ ที่ได้แต่งงานกับเจ้า”

ในดวงตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนเผยให้เห็นรอยยิ้มจาง ๆ

“คำพูดนี้ของท่าน กลับเหมือนกำลังคุยโวโอ้อวด”

พูดจบ ร่างกายนางก็เอนลงเล็กน้อย และพิงกับทรวงอกของเขา

“ฝ่าบาท หลังจากหม่อมฉันไป ท่านอย่าทรงงานหนักเกินไป หนานฉีจักต้องเผชิญกับการต่อสู้อย่างยากลำบากที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ดังนั้นจักต้องเตรียมพละกำลังให้พร้อม”

หว่างคิ้วของเซียวอวี้ฉายแววความทุกข์ใจ

เขาโอบกอดนางไว้แน่น และวางคางไว้บนศีรษะนาง

“จิ่วเหยียน เจ้ายังมิไป เราก็เริ่มคิดถึงเจ้ามากแล้ว

“หาก...เรามิใช่ฮ่องเต้ ก็สามารถติดตามเจ้าไปทุกที่ จูงมือกันไปสุดหล้าฟ้าเขียว แต่งงานกับเรา คงจะลำบากกระมัง”

เฟิ่งจิ่วเหยียนส่ายศีรษะ

นางมิได้พักผ่อนเต็มที่ติดต่อกันมาหลายวัน สมองรู้สึกมึนงง จึงยกมือขึ้นมานวดขมับทั้งสองข้าง

เซียวอวี้เห็นเช่นนั้น ก็รู้สึกกังวลใจอย่างมาก

เขาคลายมือจากไหล่ของนาง ก้มมองนาง และถามด้วยความเป็นห่วง