บทที่ 838

เฟิ่งจิ่วเหยียนหยุดชะงักเล็กน้อย สายตาเคลื่อนลงมา มองดูคมกระบี่ที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม

ถึงแม้จะถูกเปิดโปงสถานะ แต่นางยังคงมีท่าทีสงบนิ่ง

เมื่อเงยหน้าขึ้นก็มองเห็น ประมุขแคว้นซีหนี่ว์ในชุดบรรทมสีเหลือง พระชันษาราวสี่สิบกว่า พระเกศาสยายคลุมบ่า พระพักตร์มีริ้วรอย ทว่า กาลเวลามิอาจเอาชนะหญิงงามได้ ทั้งตัวนางยังคงมีความสง่าผ่าเผย มั่นคงราวกับเสาค้ำทะเลตงไห่

แคว้นซีหนี่ว์มีประมุขแคว้นเช่นนี้ มิน่าแปลกใจที่ยังคงยืนหยัดอยู่ได้

ประมุขแคว้นซีหนี่ว์มองสำรวจเฟิ่งจิ่วเหยียนอย่างเย็นชา

“ให้ฮองเฮาเยี่ยงเจ้ามาที่แคว้นซีหนี่ว์ ฮ่องเต้ฉีทรงตัดพระทัยได้จริงหรือ เหตุใด มิกลัวว่าเราจะฆ่าเจ้า?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนก็มิเสแสร้งแกล้งทำอีก พร้อมกับยอมรับตามตรง

“คารวะประมุขแคว้น”

“ครั้งนี้มาเยือนแคว้นท่าน คือมาในฐานะราชทูต หาใช่มาในฐานะฮองเฮาแห่งหนานฉี และยิ่งมิใช่ในฐานะแม่ทัพน้อยเมิ่งอะไรนั่น

“ที่ปลอมตัวมาพบท่าน เป็นเพราะสถานการณ์กำลังวุ่นวาย หากมีสิ่งใดรบกวนพระทัย หวังว่าท่านจะให้อภัย

“ทว่า ตัวหม่อมฉัน และแม้แต่ทั้งหนานฉี ก็ไม่มีเจตนาจะล่วงเกินต่อท่าน”

ประมุขแคว้นซีหนี่ว์ยังคงถือกระบี่จ่ออยู่ที่นาง พร้อมกับเย้ยหยัน

“ใช้ความสุภาพก่อนแล้วค่อยใช้กำลัง?

“มีผู้ใดมิรู้ถึงความสามารถของแม่ทัพน้อยเมิ่งบ้าง

“ฮ่องเต้ฉีส่งเจ้ามาเป็นราชทูต จะให้เราสบายใจได้อย่างไร?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่หวาดกลัวกระบี่ที่จ่ออยู่ลำคอของนาง กลับประสานมือคำนับ

“หม่อมฉันทำตามพระบัญชาของฮ่องเต้ พร้อมกับรับหน้าที่สำคัญมาเป็นราชทูตยังแคว้นซีหนี่ว์ เมื่ออยู่ใต้ชายคาแคว้นอื่น หม่อมฉันยินดียอมอ่อนข้อ”

“มิทราบว่าประมุขแคว้นทรงยินดีจะรับฟังความจริงใจของหนานฉีที่จะผูกพันธมิตรหรือไม่?”

สายตาของประมุขแคว้นซีหนี่ว์ดูเคร่งขรึม

ผ่านไปไม่กี่อึดใจ นางก็ตัดสินใจ และถอนกระบี่เก็บเข้าฝัก

จากนั้นเดินไปหยิบชุดคลุมชั้นนอกบนราวแขวนไม้ สวมลงอย่างองอาจ ผูกสายรัดเอว พร้อมกับรวบเส้นผมยาวขึ้นทันที

เวลาสั้น ๆ เพียงชั่วพริบตา สภาพของนางเมื่อครู่พลันเปลี่ยนไปในทันที กลายเป็นจักรพรรดิหญิงผู้น่าเกรงขาม ดูสุภาพและสุขุม

ต่อจากนั้น นางเดินไปนั่งลงบนที่นั่งหลัก ยกมือขึ้นเพื่อส่งสัญญาณให้เฟิ่งจิ่วเหยียน

“มิต้องยืนแล้ว นั่งคุยเถิด”

เริ่มจากเฟิ่งจิ่วเหยียนทูลถวายสาสน์ตราตั้งที่พกติดตัวมา ให้กับจักรพรรดิแคว้นซีหนี่ว์

“สิ่งที่หนานฉีต้องการนั้น ง่ายดายมาก

“เมื่อสงครามเริ่มขึ้น ทหารของแคว้นซีหนี่ว์ห้ามก้าวเข้าไปในดินแดนของหนานฉี

“ขอเพียงแคว้นซีหนี่ว์ไม่เคลื่อนทัพ รอจนสงครามสิ้นสุดลง และหนานฉียังคงยืนหยัดอยู่ได้ ก็จะมอบหินเซวียนอิงให้สามพันตัน รวมถึงพิมพ์เขียวอาวุธของปืนหอกไฟให้กับแคว้นซีหนี่ว์ด้วย”

การหล่ออาวุธเช่นปืนหอกไฟ หินเซวียนอิงเป็นหนึ่งในสิ่งที่ขาดมิได้เลย

ทุกวันนี้ มีเพียงเป่ยเยี่ยนกับหนานฉีที่ค้นพบเหมืองหินเซวียนอิง

เป่ยเยี่ยนวางอำนาจบาตรใหญ่ แคว้นซีหนี่ว์ไม่มีทางแลกกับหินเซวียนอิงในมือของพวกเขาได้

ครั้งแรกที่หนานฉีค้นพบเหมืองหินเซวียนอิง แคว้นซีหนี่ว์ก็จัดส่งราชทูตไป จุดประสงค์ก็เพื่อต้องการหินเซวียนอิง

ทว่าในตอนนั้นหนานฉีมิยอมตกลง

ส่วนปืนหอกไฟแบบใหม่นั้น ยิ่งเป็นสิ่งล้ำค่าที่ทุกแคว้นต้องการ

ตอนนี้ถูกส่งมาถึงหน้าประตูแล้ว?

ประมุขแคว้นซีหนี่ว์มองดูสาสน์ตราตั้งแล้ว เนื้อหาไม่มีผิดพลาด ตราหยกและตราผ่านด่านได้รับการประทับแล้ว

เพียงพอที่จะพิสูจน์ได้ว่า สาสน์ตราตั้งฉบับนี้มิใช่ของปลอม

ทว่า ไม่มีเรื่องดี ๆ หล่นลงมาจากฟ้าได้ จักต้องระแวดระวัง

ประมุขแคว้นซีหนี่ว์วางสาสน์ตราตั้งลง ราวกับว่าสิ่งนี้มิควรค่าแก่การสนใจ

ใบหน้านางมองเห็นถึงอาการป่วย แต่ถูกปกคลุมด้วยความน่าเกรงขาม

ริมฝีปากที่ซีดเผือดพลันเอ่ยขึ้น

“หินเซวียนอิงสามพันตัน ยังมีปืนหอกไฟอีก

“เอ๊ะ หนานฉีตัดใจได้หรือ?

“เกรงว่าจะเป็นแผนถ่วงเวลา รอจนพวกเจ้าขับไล่ข้าศึกออกไปแล้ว ก็คงจะกลับคำกระมัง!”