บทที่ 839

เฟิ่งจิ่วเหยียนท่าทางดูเหมือนจะหมดหนทาง

“เรียนใต้เท้า ทักษะการแพทย์ของข้าน้อยด้อยฝีมือ”

ซู่ยวนได้ยินเช่นนั้น น้ำตาพลันร่วงไหลลงมาทันที แสดงออกถึงความรักและความห่วงใยที่แท้จริงนัก

“เจ้าก็ไม่มีหนทางเลยหรือ...”

แววตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนมืดมน “ข้าน้อยขอลาก่อน”

เดิมคิดว่าเมื่อพบกับซู่ยวน จะไม่พบปัญหาอื่นใดอีก

ผลสุดท้าย ขณะที่ใกล้จะถึงประตูวัง ก็พบกับสตรีผู้หนึ่งในชุดเครื่องแบบขุนนาง

ข้าหลวงเตือนว่า

“ผู้นั้นคือใต้เท้าจ้าวอัครมหาเสนาบดี เจ้าก็ควรแสดงความเคารพด้วยเช่นกัน”

อัครมหาเสนาบดีจ้าวหรู่หลานหยุดฝีก้าว และมองดูเฟิ่งจิ่วเหยียนอย่างวิเคราะห์

“เจ้าก็คือหมอที่หยิบประกาศเสนอตัวผู้นั้นใช่หรือไม่?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนก้มหัวลง “ขอรับ”

จ้าวหรู่หลานยื่นมือออกมาทันที และเชยคางนางขึ้น

ในแคว้นซีหนี่ว์ สตรีทำเรื่องเช่นนี้กับบุรุษ ไม่ถือว่าเสียมารยาท

จ้าวหรู่หลานอายุน้อยกว่าประมุขแคว้น และผอมกว่าเล็กน้อย

ดวงตาหางตาชี้ชันคู่หนึ่ง เต็มไปด้วยความพินิจพิเคราะห์

คนที่ได้เป็นถึงอัครมหาเสนาบดี หาใช่จะเป็นผู้ที่หลอกลวงได้ง่าย ๆ ไม่

นางถามด้วยเสียงดุดัน

“เหตุใดมิทันไรก็รีบออกจากวังแล้ว?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนตอบด้วยท่าทางสงบนิ่ง: “ทักษะการแพทย์ของข้าน้อยยังด้อยฝีมือ มิอาจรักษาประมุขแคว้นได้”

จ้าวหรู่หลานหรี่ตา

“ทักษะการแพทย์ด้อยฝีมือ ยังกล้าเสนอตัว? มิใช่ว่าเป็นพวกหลอกลวง คิดจะเข้ามาทำสิ่งไม่ดีในวังหรือ!”

หากเป็นคนอื่น ถูกนางตะคอกใส่เช่นนี้ คงรู้สึกหวาดผวาจนทำตัวไม่ถูกไปนานแล้ว

แต่เฟิ่งจิ่วเหยียนยังคงสงบนิ่งตามเดิม แสร้งทำท่าทางเหมือนอับอาย พร้อมเอ่ยอย่างละอายใจ

“ข้าน้อยเป็นห่วงความปลอดภัยของประมุขแคว้น ถึงคิดจะลองดูอย่างเต็มที่ ทว่า...”

จ้าวหรู่หลานสะบัดคาง และเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดัน

“ข้ามิอยากฟังเจ้าพูดปลิ้นปล้อน! ทหาร พาเจ้าหมอกำมะลอนี้ไป แล้วค้นตัว! ตรวจดูว่าเขาขโมยสิ่งใดออกจากวังไปหรือไม่ จากนั้นค่อยโบยยี่สิบไม้!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนมิกลัวการลงโทษด้วยการโบย แต่กลัวการค้นตัว เพราะจะถูกเปิดโปงว่านางเป็นหญิงที่ปลอมตัวเป็นชาย จนทำให้ถูกจับกุมและสืบสวน

องครักษ์กำลังจะเข้ามา เฟิ่งจิ่วเหยียนจึงถามขึ้นอย่างทันควัน

“ความหมายของท่านอัครมหาเสนาบดีคือ ถึงแม้ข้าน้อยจะมิได้ลักลอบนำของออกจากวัง ก็ยังต้องถูกลงโทษโบยหรือ?”

จ้าวหรู่หลานมองนางด้วยท่าทางโอหัง

“แน่นอน! เสนอตัวไม่ประมาณตน สมควรต้องถูกลงโทษ!”

พูดจบ จ้าวหรู่หลานทิ้งท้ายด้วยสายตาที่ดูหมิ่น และเดินเข้าไปในวังต่อ สำหรับนาง เหมือนกับจัดการมดตัวหนึ่งอย่างง่ายดาย และไม่อนุญาตให้ขัดขืน

ทว่า จ้าวหรู่หลานเพิ่งจะเดินไปได้สองก้าว ก็มีเสียงย้อนถามดังมาจากด้านหลัง

“ข้าน้อยเสนอตัว เป็นเพราะจิตใจที่เต็มไปด้วยความจงรักภักดีต่อประมุขแคว้น