บทที่ 844

ไท่ซ่างหวังพลันสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ไม่ชอบมาพากลได้ในทันที ก่อนจะส่งเสียงคำรามออกมา

“เจ้าสารเลว! เจ้าคิดจะทำอันใดกันแน่! เราเป็นถึงบิดาแท้ ๆ ของเจ้านะ! เป็นฮ่องเต้ของแคว้นเป่ยเยี่ยน!”

ทว่า บุตรของตนเองนั้น ที่ยามนี้ขึ้นเป็นฮ่องเต้องค์ใหม่แล้ว กลับหาได้เห็นแก่หน้าผู้ใดไม่ สนใจแต่เพียงตราคำสั่งทหารเท่านั้น

เหล่าชายฉกรรจ์พวกนั้น รู้ว่าไท่ซ่างหวังมีวรยุทธ์ที่แข็งแกร่ง จึงจับพระองค์กินผงสลายเส้นเอ็น

ไท่ซ่างหวังที่อายุมากแล้วนั้น สองมือย่อมมิอาจสู้กับสี่มือได้ จึงมิอาจหาทางต่อกรกลับไป

เมื่อเห็นว่าฮ่องเต้องค์ใหม่กำลังจะจากไปนั้น ทั้งยังปล่อยตนเองให้ถูกคนเหล่านี้รังแกอีก จึงรู้สึกถึงหวาดกลัวและความตื่นตระหนกขึ้นมาเป็นครั้งแรกในชีวิต

“ไม่…ไม่เอา!”

ฮ่องเต้องค์ใหม่จ้องมองดูบิดาของตนอย่างไร้อารมณ์

“ตราคำสั่งทหาร จะมอบให้หรือไม่?”

ไท่ซ่างหวังร้องตวาดออกมา: “สวรรค์ต้องการทำลายเป่ยเยี่ยนของข้าหรืออย่างไร!!”

ฮ่องเต้องค์ใหม่พลันฉายนัยน์ตาที่แฝงไปด้วยความชั่วร้ายออกมาในทันที

“เสด็จพ่อ เราจะพูดเป็นครั้งสุดท้ายเท่านั้น ตราคำสั่งทหาร!”

ร่างของไท่ซ่างหวังที่อ่อนปวกเปียกลงนั้น

หากเขามิยอมให้ตราคำสั่งทหารละก็ ค่ำคืนนี้เขาคง...

หาได้มีบุรุษคนใดจักสามารถทนความทรมานอัปยศอดสูเช่นนี้ได้

ยิ่งไปกว่านั้น เขาที่เป็นถึงราชาแห่งเป่ยเยี่ยน

ดวงตาของไท่ซ่างหวังเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา ทั้งรู้สึกอับอายและเคียดแค้นไปในคราวเดียวกัน

“เราเสียใจยิ่งนัก!”

……

ผ่านไปครึ่งชั่วยาม

ฮ่องเต้องค์ใหม่พลางถือตราคำสั่งทหารออกมาจากเรือนถงหวา ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ

เขาขึ้นไปบนรถม้า ก่อนที่จะลดม่านหน้าต่างลง พลางเหม่อมมองยังประตูหลักของเรือนถงหวา พร้อมหัวเราะออกมาด้วยความเย็นชา

“เสด็จพ่อของเรา ที่แท้ก็เป็นบุรุษธรรมดาคนหนึ่ง”

ภายในเรือนถงหวา

ไท่ซ่างหวังที่พลันยืนพิงกำแพงด้วยร่างกายที่อ่อนแรง ก่อนจะมองไปยังศพของนางสนมมากมายที่กองอยู่บนพื้น แววตาของชายชราพลันหยาดชโลมไปด้วยเลือด

ช่วงระยะเวลาเพียงไม่กี่เดือน เขาดูคล้ายกับแก่ชราลงไปถึงสิบปี

เขาทั้งเจ็บปวดและรู้สึกผิดยิ่งนัก ก่อนจะหยิบดาบขึ้นมาหวังที่จะปลิดชีพตนเอง

ถึงอย่างไร ไท่ซ่างหวงรู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเป่ยเยี่ยน หลังจากที่ตนเองมอบตราคำสั่งทหารให้ฮ่องเต้องค์ใหม่ไปแล้ว เขายังอยากปกป้องความบริสุทธิ์ของตนเองเอาไว้...

เพล้ง

จู่ ๆ ดาบพลันตกลงพื้น

สุดท้ายเขาก็ยังไม่อยากตาย

เขาหวังว่าตนเองจะโชคดี—— อาจจะด้วยพรจากพระเจ้าหรือบรรพบุรุษที่คอยปกป้องรักษาอยู่นั้น บางทีการล้อมโจมตีหนานฉีในครานี้อาจจะสำเร็จก็เป็นได้?

ไท่ซ่างหวังจึงพยายามบังคับตนเองให้ลุกขึ้นยืน ก่อนจะมองดุพระจันเสี้ยวสีเลือดที่อยู่ด้านนอก ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความชั่วร้าย

อีกด้านหนึ่ง