บทที่ 845

วัดกวงหวา

เมื่อประมุขแห่งแคว้นซีหนี่ว์เสด็จลงจากรถม้านั้น ก็มีท่านเจ้าอาวาสวัดเป็นผู้นำทางให้

พระนางพลันหันกลับไปมองใบหน้าของเหล่าองครักษ์ที่ติดตามมาด้วยนั้น มีหลายคนที่มิคุ้นหน้าคุ้นตามากเลยทีเดียว

เกรงว่า นี่คงเป็นการจัดการของจ้าวหรู่หลานกระมัง

ใบหน้าของท่านประมุขแคว้นซีหนี่ว์หาได้แสดงสีหน้าออกมาไม่ ยามที่แสงอาทิตย์ส่องสว่างลงมานั้น เสื้อคลุมมังกรสีเหลืองสดพลันส่องประกายเรืองอล่ามออกมา ทำเอาวัดกวงหวาสว่างไสวกว่าปกติเสียอีก

หลังจากเข้าไปในห้องฌานแล้วนั้น มั่วซินหมัวมัวที่เป็นนางกำนัลรับใช้ข้างกายคนสนิทจึงปิดประตูลง พลางกระซิบเสียงเบากล่าวว่า

“ท่านประมุขเพคะ วัดกวงหวาแห่งนี้ดูแปลกประหลาดยิ่งนัก”

ประมุขแห่งแคว้นซีหนี่ว์ที่ยืนอยู่ด้านหน้าพระพุทธรูปองค์เล็ก พลางเอามือไพล่หลังจ้องมองพระพุทธรูป ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงมืดมนว่า

“นี่คือคุกที่สร้างเอาไว้ให้เรา”

พระสงฆ์ในวัดแห่งนี้ คงถูกสับเปลี่ยนมานานแล้ว

มือของอัครมหาเสนาบดีช่างยาวยิ่งนัก

ท่านประมุขพลันเม้มริมฝีปากลงด้วยความเย็นชา พลางแย้มยิ้มออกมาด้วยความเย้ยหยัน

ยามราตรี

ในวังหลวง ภายในห้องทรงพระอักษร

จ้าวหรู่หลานพลางมองไปที่กองฎีกา พร้อมด้วยซู่ยวนที่เดินมาอยู่ข้างกายช่วยนางป้อนองุ่น

จ้าวหรู่หลานพลันขมวดคิ้วลง

“หยุดวุ่นวาย”

อายุอานามเท่าใดแล้ว ยังคิดว่าตนเองเป็นเด็กสาววัยแรกแย้มอีกงั้นหรือ

ซู่ยวนก้มลงไปกอดคอจ้าวหรู่หลาน พลางเอาหัวเข้าไปถูไถลำคอของนาง พร้อมเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงออดอ้อนว่า

“จะกลัวอะไร วังหลวงในยามนี้ ทั่วทั้งแคว้นซีหนี่ว์ในตอนนี้ล้วนแต่เป็นของพวกเราแล้ว”

จ้าวหรู่หลานปิดฎีกาที่อยู่ในมือลง พร้อมด้วยสีหน้าที่บิดเบี้ยวเล็กน้อย

“ยังไม่พอ

“ตราบใดที่สตรีนางนั้นยังอยู่ บัลลังก์ก็จะยังคงเป็นของนาง

“หากนางมีใจต้องการมอบบัลลังก์ให้เจ้าจริง ย่อมมิมีทางให้ท่านเป็นเพียงผู้ดูแลแว่นแคว้นหรอก

“ข้านึกสงสัยว่า……”

“สงสัยอะไร” ซู่ยวนที่แม้อายุจะเข้าสู่วัยกลางคน ทว่า ท่วงท่ายังคงเต็มไปด้วยความสง่างาม เพียงแค่นางขมวดคิ้วลงนั้น กลับทำให้นางดูน่าสงสารยิ่งนัก

จ้าวหรู่หลานบีบคางของนางเอาไว้ พร้อมแววตาที่เต็มไปด้วยความมืดมน

“ท่านประมุขประชวรมากถึงเพียงนี้ แต่ยังมิคิดที่จะสละราชบัลลังก์อีก นี่นับว่าเป็นปัญหาใหญ่ที่สุด

“ข้าว่า พระนางต้องพยายามแอบตามหาหมอเทวดาอยู่แน่ ๆ เพื่อที่จะได้ลอบทำการรักษา”

คิ้วของซู่ยวนยิ่งขมวดเป็นปมไปอีก

“นั่นมิได้หมายความว่า นางสงสัยทั้งท่านและข้างั้นหรือ?”

มิฉะนั้นจักต้องลำบากหาหนทางมารักษาโรคนี้ทำไมกัน?

จ้าวหรู่หลานพลางเงยหน้าขึ้นมามอง ก่อนจะแย้มยิ้มออกมา

“เป็นไปได้ ทว่า ถึงรู้แล้วจะเป็นอย่างไร ถึงอย่างไรก็ไม่มีทางทำอะไรได้อีกแล้ว

“วัดกวงหวาทั้งหมดนั้น ล้วนแต่ตกอยู่ในเงื้อมของข้าหมดแล้ว

“ซู่ยวนของข้า โชคของเจ้าใกล้จะมาถึงในไม่ช้าแล้ว”