บทที่ 860

“ฮองเฮา นี่เจ้าจะทำอันใด” เซียวอวี้รีบประคองเฟิ่งจิ่วเหยียนขึ้นมาทันที

นางกลัวเขาจะลงโทษกองทัพอินทรีเหิน หรืออยากให้เขาลงโทษกันแน่?

ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นเช่นไร ก็ไม่ควรนอบน้อมเช่นนี้

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่ยอมลุกขึ้น นางยังอยู่ในท่าแสดงความเคารพ และเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง

“ฝ่าบาท ได้โปรดอนุญาตให้กองทัพอินทรีเหินกลับคืนสู่ค่ายเป่ยต้าด้วยเพคะ”

เซียวอวี้ย่นคิ้วเบา ๆ

เขาไม่ได้คาดคิดเลยว่า นางจะทำเพื่อเหตุผลนี้

เซียวอวี้ประคองใต้ศอกของเฟิ่งจิ่วเหยียน เพื่อบอกให้นางอย่าได้มากพิธี

เขากล่าวอย่างโล่งใจ

“จิ่วเหยียน ระหว่างพวกเรา ไม่ต้องทำเช่นนี้เลย

“หากเป็นเรื่องของกองทัพอินทรีเหิน ก็แค่เอ่ยมาตามตรง”

เฟิ่งจิ่วเหยียนหยิบคำสั่งทหารออกมาอีกครั้ง

นี่เป็นสิ่งที่เซียวอวี้มอบให้นางใช้ป้องกันตัว ก่อนจะออกเดินทางไปยังแคว้นซีหนี่ว์

นางเก็บรักษามันไว้อย่างดี

ตอนนี้ได้กลับมาที่หนานฉีแล้ว ก็ควรจะคืนให้เขา

ทว่า เซียวอวี้ไม่ยอมรับไว้

น้ำเสียงของเขาทุ้มลึก

“สามีภรรยาเป็นน้ำหนึ่งใจเดียว ทุกสิ่งของเรา ล้วนเป็นของเจ้า ไยจะต้องแบ่งแยกให้ชัดเจนเช่นนี้เล่า? คำสั่งนี้เจ้าเก็บไว้เถิด”

ทว่าเฟิ่งจิ่วเหยียนยังคงยืนกรานหนักแน่น

“วังหลังห้ามแทรกแซงเรื่องการเมือง อย่าว่าแต่อำนาจทางการทหารเลยเพคะ

“ดังนั้นส่งคืนให้ท่านจักดีกว่า เพื่อป้องกันมิให้ผู้อื่นล่วงรู้ แล้วจะสร้างปัญหาภายหลังเพคะ”

เซียวอวี้เห็นนางยืนกรานเช่นนี้ จึงยอมรับไว้ก่อน

คนทั้งสองต่างฝ่ายต่างกังวล บรรยากาศพลันแตกต่างไปจากก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง

เซียวอวี้ไม่เจริญอาหารแล้ว จึงมานั่งข้าง ๆ เฟิ่งจิ่วเหยียน และเอ่ยอย่างจริงจังจริงใจ

“จิ่วเหยียน เรารู้ว่า การให้เจ้าเข้าวังเป็นฮองเฮา เป็นการทำให้เจ้าลำบากไม่น้อย

“หากเจ้ายังเป็นแม่ทัพน้อย ก็สามารถควบอาชาออกสู่สมรภูมิได้ สร้างเกียรติยศยิ่งใหญ่ จนได้ครองบรรดาศักดิ์อ๋องหรือโหว ปกครองที่ดินศักดินา และมีอำนาจทางการทหารในมือ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพลันเงยหน้ามองเขา

“ไฉนฝ่าบาทจึงตรัสเช่นนี้เพคะ?”

เซียวอวี้หาได้ตอบนางโดยตรงไม่

เขาจับมือของนางไว้ พลางประสานนิ้วมือทั้งสิบกับนาง

“ที่จริง ขณะที่เจ้าทำภารกิจในแคว้นซีหนี่ว์ เรากังวลยิ่งนัก”