บทที่ 861

หลังจากเฟิ่งจิ่วเหยียนตอบตกลง ดวงตาเซียวอวี้ละลายไปด้วยความอบอุ่น

เขาทำใจปล่อยมือนางไม่ได้ คว้าจับไว้แน่น

“พรุ่งนี้เราจะประกาศเรื่องนี้”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดขึ้นมาอย่างเรียบเฉย “ไม่ต้องร้อนใจขนาดนี้ สี่ชายแดนแคว้นหนานฉีตอนนี้ยังไม่สงบ รับมือกับศัตรูก่อน”

เซียวอวี้พยักหน้า “เจ้าพูดถูก เช่นนั้นพวกเรา ทานข้าวกันก่อน?”

นางเหนื่อยล้าจากการเดินทาง จะต้องไม่ได้ทานอิ่มสักมื้อแน่

เฟิ่งจิ่วเหยียนหิวแล้วจริง ๆ

นางก้มศีรษะมองมือขวาของตนเอง “ท่านจับมือของหม่อมฉันไว้ จะให้หม่อมฉันใช้ตะเกียบอย่างไร?”

เซียวอวี้ยิ้มหัวเราะ “เราป้อนเจ้า”

“อย่าเลย ให้หม่อมฉันทานเองเถอะเพคะ” เฟิ่งจิ่วเหยียนรีบแกะนิ้วของเขาออก พร้อมพูดขึ้นมาอย่างจริงจัง

……

ก่อนกลับวัง เฟิ่งจิ่วเหยียนยังมีเรื่องต้องจัดการ

ชานเมือง ในบ้านไร่แห่งหนึ่ง

ภายในลานวุ่นวาย สุนัขไล่ไก่ ไก่บิน ไข่ไก่แตก

เด็กอายุประมาณสิบขวบดูเหมือนผู้ใหญ่ตัวน้อย นั่งสานตะกร้าไม้ไผ่อยู่ตรงมุม มีหนังสือเล่มวางอยู่บนพื้น

เขาทำสองอย่างพร้อมกัน ดูเหมือนเป็นคนขยันชอบเรียนหนังสือ

คนนี้คือจางโก่วตั้น ชื่อจริงจางฉวน

เขาเห็นมีคนมา ก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที วางตะกร้าสาน หยิบเสาข้างกำแพงขึ้นมา พร้อมถาม

“พวกท่านมาหาผู้ใด!”

ข้างหลังเฉินจี๋เป็นองครักษ์พกดาบหลายคน ในหมู่บ้านที่มีขนบธรรมเนียมพื้นบ้านเรียบง่ายผู้คนซื่อสัตย์เช่นนี้ พวกเขาดูไม่เหมือนคนดีเลย

ใบหน้าเสี่ยวจางฉวนเปื้อนไปด้วยฝุ่น ดวงตาสีดำสดใส

สายตาของเขามองไปมองบนตัวเฉินจี๋ ดูออกว่าคนนี้ไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา

ก่อนที่เฉินจี๋จะมา ได้ฟังเรื่องราวของจางฉวนแล้ว

ทว่า เห็นสถานที่อยู่ของสองแม่ลูกด้วยตาตนเองแล้ว เขายังคงประหลาดใจมาก

กระท่อมที่ทรุดโทรมนั้น แลดูสั่นคลอน

บนหลังคาไร้กระเบื้องมุง วันฝนตกน้ำต้องรั่วแน่

สองข้างประตูใหญ่ติดกลอนคู่ ดูก็รู้ว่าเขียนเอง กระดาษน้ำหมึกที่ใช้นั้นแย่มาก ดูไม่ออกแล้วว่าบนนั้นเขียนอะไร

“นี่! พวกท่านเป็นผู้ใดกันแน่!” ในบ้านไม่มีบุรุษ เสี่ยวจางฉวนจำต้องแบกภาระหนัก ปกป้องแม่ที่ป่วยติดเตียง