บทที่ 876

เซียวอวี้ครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ สุดท้ายก็ตัดสินใจ

“ได้ เอาตามที่เจ้าพูด! แต่ว่า เจ้าต้องรับปากเรา ไม่ว่าอย่างไร ต้องปกป้องตัวเองให้ดี!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนดูแผนการวางกลยุทธ์

“ท่านไม่ต้องห่วง ข้าจะกลับมาอย่างปลอดภัย”

เซียวอวี้ยกมือขึ้นลูบใบหน้าของนาง นัยน์ตาทอแววอาลัยอาวรณ์

“พวกเราเพิ่งได้อยู่ด้วยกันไม่นาน ก็ต้องแยกจากกันอีกแล้ว”

อยู่ในตำแหน่งสูง ทุกเรื่องย่อมไม่สามารถทำอะไรตามใจได้ จึงเกิดความรู้สึกหดหู่อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองมาที่เขาอย่างอบอุ่นอ่อนโยน กล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

“ยิ่งห่างไกลยิ่งทำให้รักกันมากกว่าตอนแต่งงานหมาด ๆ ซึ่งพวกเรารักกันเหมือนเพิ่ง ‘แต่งงานใหม่หมาด ๆ ’ ยิ่งกว่าคู่สามีภรรยาทั่วไปอีก

หลังจากนั้น นางก็เข้าไปใกล้หูแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เย้ายวน “รอหม่อมฉันกลับมา จะชดเชยคืนแห่งการเข้าเรือนหอใหม่แก่ท่าน”

ด้วยเหตุนี้ เซียวอวี้จึงคัดราชโองการ ภายใต้คำพูดกึ่งเอาใจกึ่งหลอกล่อของนาง มีคำสั่งให้ฮองเฮาใช้อำนาจแม่ทัพใหญ่ เคลื่อนกองทัพไปต้านศัตรูที่ชายแดนตะวันออก

นี่เป็นราชโองการลับ

จนกระทั่งเฟิ่งจิ่วเหยียนเดินทางออกจากเมืองหลวงในวันถัดมา มีเพียงไม่กี่คนที่รู้เรื่องนี้

……

ชายแดนทั้งสี่ทิศล้วนมีสงคราม รุ่ยอ๋องจึงไม่สามารถนั่งรอข่าวอย่างเดียวได้

เขาเองก็อยากออกแรง ไปปราบศัตรูที่สนามรบด้วยเช่นกัน

วันนี้ เขาเข้าวัง เพื่อขอคำสั่งจากฝ่าบาท

เซียวอวี้กำลังจะมอบหมายหน้าที่สำคัญให้เขาพอดี ชายแดนตะวันออกมีฮองเฮา ชายแดนเหนือมีเมิ่งฉวี มีเพียงชายแดนใต้เท่านั้น ที่ขาดกำลังพล

อีกอย่าง ชายแดนใต้แห่งนี้อยู่ติดกับหนานเจียง หร่วนฝูอวี้ผู้เป็นพระชายาของรุ่ยอ๋องก็เป็นคนหนานเจียง อาศัยความสัมพันธ์นี้ รุ่ยอ๋องก็สามารถบัญชาการในชายแดนใต้ หลายอย่างสามารถเปิดเผยได้อย่างหมดเปลือก

อีกด้าน

ณ จวนรุ่ยอ๋อง

หร่วนฝูอวี้เก็บสัมภาระเรียบร้อย เตรียมกลับไปที่หนานเจียง

ศิษย์น้องเก๋อสือชีรอรับอยู่นอกจวน

ยังนับว่านางใส่ใจ จึงทิ้งจดหมายไว้ให้รุ่ยอ๋อง

ทว่า ไม่รู้บังเอิญหรือไม่ นางกำลังจะออกไป ดันถูกรุ่ยอ๋องจับได้ก่อน

“พระชายา…”

สายตาของรุ่ยอ๋องอ่อนโยน จากนั้นก็มองไปยังย่ามที่นางแบกไว้บนหลัง คิ้วทั้งสองข้างพลันขมวดมุ่น พูดออกมาทันที “เจ้าจะพาลูกของข้าไปไหน!”

เขาร้อนรนอย่างเลี่ยงไม่ได้ รีบเข้าไปขวางนางไว้

หร่วนฝูอวี้แสดงออกอย่างตรงไปตรงมา

“จะกังวลทำไม! หลายแคว้นล้อมโจมตีแคว้นหนานฉี ข้ากลัวว่าหนานเจียงจะตกอยู่ในอันตราย เลยจะกลับไปดู”

ความกังวลบนใบหน้าของรุ่ยอ๋องเลือนหายไป กล่าวอย่างเคร่งครัดว่า

“เป็นเช่นนี้เองหรอกหรือ เช่นนั้นรอออกเดินทางพรุ่งนี้ดีกว่า ข้าจะได้ส่งหมอติดตามไปด้วย แล้วก็ ต้องเอาหมอตำแยไปด้วย เผื่อเจ้าคลอดลูกข้างนอก…”

ดวงตาของหร่วนฝูอวี้ล่อกแล่กไปมา รีบปฏิเสธทันทีว่า

“ไม่ต้องให้มันยุ่งยากขนาดนั้น!”

คลอดอะไรกัน? นางตั้งใจจะเอา “เด็ก” คนนี้ออกกลางทางด้วยซ้ำ!