บทที่ 877

กวนไหลอิ้งตายแล้ว ผู้มีบทบาทหลักในชายแดนตะวันออกปัจจุบันจึงเป็นรองแม่ทัพสวีเฟิง

เขาเข้าไปห้ามเหล่าทหารที่เตรียมออกไปรับศึก ดุด่าพวกเขาว่า

“ท่านแม่ทัพกวนตายอย่างไร พวกเจ้าไม่เห็นหรือไร! แม้แต่เขายังสู้คนผู้นั้นไม่ได้ แล้วพวกเจ้าไปมีโอกาสชนะได้อย่างไร! จะไม่เป็นการเอาศีรษะพวกเจ้าไปส่งให้พวกเขาอีกหรือ!”

สวีเฟิงโมโหอย่างมาก และโกรธที่พวกเขาไม่ได้ดั่งใจ

คนเหล่านั้นเป็นพวกหัวแข็งในกองทัพ ยามปกติก็ไม่ยอมเชื่อฟังอยู่แล้ว คุณธรรมมีมากล้น แต่สติปัญญามีไม่มาก

พวกเขาโต้แย้งสวีเฟิง

“แล้วจะปล่อยให้พวกเขาดูถูกอยู่อย่างนี้หรือ!”

“พลทหารแห่งแคว้นหนานฉีไม่ได้ขี้ขลาด! ต่อให้ตาย ก็ต้องชิงศพของแม่ทัพกวนกลับมา!”

“ใช่แล้ว! แม้จะชิงกลับมาไม่ได้ การไปในครั้งนี้ก็คุ้มค่า! ดีกว่าเป็นพวกขี้ขลาดที่เอาแต่หลบในด่านเฉาอวี้ ถูกคนหัวเราะเยาะเช่นนี้! พวกเจ้าทนได้ ข้าทนไม่ได้!”

ชั่วขณะนั้น กลุ่มคนก็เริ่มฮึกเหิมขึ้นมา

สวีเฟิงเริ่มควบคุมสถานการณ์ไม่ได้ ทำได้เพียงจับเหล่าคนที่ก่อเรื่องไว้ก่อน

“คำสั่งของแม่ทัพเด็ดขาดดั่งหินผา! ข้าขอสั่งให้พวกเจ้า เฝ้าด่านเฉาอวี้ไว้ ห้ามออกห่างจากประตูเมืองเด็ดขาด!”

ฝูงชนร่วมใจส่งเสียงออกมาอย่างไม่พอใจ

“เจ้าเป็นแม่ทัพแบบไหนกัน! แม่ทัพกวนต่างหากคือแม่ทัพของพวกข้า! อย่าคิดว่าพอเขาไม่อยู่แล้ว เจ้าจะได้เลื่อนตำแหน่งนะ!”

มีคนตะโกนอีกว่า “แม่ทัพกวนคือวีรบุรุษ! เขาไม่ขี้ขลาดแม้กระทั่งตอนตาย! พวกข้าก็จะทำแบบเขา!”

สวีเฟิงกระชากคนผู้นั้นออกมา ฟาดฝ่ามือใส่หน้าเขาอย่างโมโห

“สารเลว! หากกล้าก่อกวนจนศูนย์หลักกองทัพพังล่ะก็ เตรียมถูกโบยได้เลย!”

เพี้ยะ!

ทันใดนั้นพลันมีสตรีผู้หนึ่งพุ่งเข้ามา ตบหน้าของสวีเฟิง

สวีเฟิงกำลังจะอาละวาด ยามเพ่งมองให้ชัด สีหน้าพลันเปลี่ยนไป

“พี่สะใภ้…”

คนที่มาคือภรรยาของกวนไหลอิ้ง

“รองแม่ทัพสวี! เจ้ามีอำนาจบาตรใหญ่มาจากไหน! พวกเขาพูดอะไรผิด? สามีของข้าไม่ใช่วีรบุรุษหรือไร! หรือว่า ศพของเขาไม่สมควรถูกชิงกลับมาหรือ!”

ฮูหยินกวนปักดอกไม้ขาวไว้บนศีรษะ เพื่อไว้ทุกข์ ดวงตาบวมแดงเหมือนลูกท้อ ทว่ากลับไม่ดูอ่อนแอเลยสักนิด

ยามเผชิญหน้ากับขุนพลอย่างสวีเฟิง นางกลับมีท่าทางน่าเกรงขาม

“ยามปกติ เจ้าเรียกสามีของข้าว่าพี่ใหญ่อย่างนั้นพี่ใหญ่อย่างนี้ พอวันนี้ศพของเขาถูกศัตรูเอาไปแขวนประจาร สร้างความอัปยศ เจ้าทนมองได้อย่างไร! เจ้าไม่ช่วยไม่ว่า พอคนอื่นจะช่วย เจ้ายังจะมาขวางอีก!

“เจ้าคงอยากขึ้นตำแหน่งแทนสามีข้าสินะ! สวีเฟิง เจ้านี่มันต่ำทรามจริง ๆ!”

ลูกชายทั้งสองคนยืนอยู่ข้างหลังฮูหยินกวน ต่างมองมาที่เขาอย่างโกรธเคือง

“ใช่! ข้าเห็นท่านดูแปลก ๆ ตั้งนานแล้ว! ท่านจงใจปล่อยให้พ่อข้าไปตาย!”

“ใช่ ทั้งหมดเป็นความผิดของท่าน! ในเมื่อท่านรู้ว่าไม่สามารถออกไปรับศึกได้ ทำไมท่านไม่ห้าม ตอนที่พ่อข้าออกไป! พอตอนนี้คนอื่นจะออกไป ท่านดันรู้จักห้าม ท่านจงใจส่งพ่อข้าไปตายชัด ๆ!”

สวีเฟิงไม่สามารถแก้ตัวได้เลย

“พี่สะใภ้ หลานทั้งสอง พวกเจ้าเข้าใจข้าผิดแล้ว! มีเรื่องอะไร เราค่อยคุยกันส่วนตัว ที่นี่สามารถสู้รบได้ทุกเวลา ใครพาพวกเจ้ามา…”

ฮูหยินกวนไม่ฟังที่เขาพูด

“วันนี้ ข้ามาเพื่อเก็บศพสามีของข้า!”

บุตรชายทั้งสองคนของนางพยักหน้าอย่างหนักแน่น