บทที่ 885

กองทัพศัตรูนำศพของกวนไหลอิ้งมาวางบนพื้นที่โล่ง ทั่วร่างเต็มไปด้วยรอยเฆี่ยนตี ไม่มีอาภรณ์ปกปิดร่างกาย

ภาพเหตุการณ์เช่นนี้ เหล่าทหารหนานฉีเห็นแล้วรู้สึกโกรธแค้น

ความตายก็แค่ศีรษะแตะพื้น ทว่าการกระทำจำพวกเฆี่ยนตีศพ ช่างชั่วช้าอย่างยิ่ง!

บนหอประตูเมือง ทหารหนานฉีสองนายโรยเชือกลงมา พวกเขานำอาภรณ์ที่แม่ทัพกวนเคยสวมใส่ก่อนตาย มาสวมให้เขา แววตาฉายแววความโศกเศร้า

ซ่านชุนมองเฟิ่งจิ่วเหยียนด้วยสายตาโหดเหี้ยม

“ฮองเฮา บุตรในท้องของท่าน เกรงว่าคงไม่รอดแล้วกระมัง!”

มิเช่นนั้นแล้ว จะต่อสู้จนมาถึงตอนนี้ได้อย่างไร ไม่มีปัญหาใดเกิดขึ้นกับนางหรือ?

ซ่านชุนคิดว่าตนเองฉลาด

กลับมิรู้เลยว่า เดิมทีแล้วเฟิ่งจิ่วเหยียนมิได้ตั้งครรภ์เลย

หลังจากศพของกวนไหลอิ้งถูกส่งขึ้นไปยังหอประตูเมืองแล้ว ซ่านชุนก็มองไปยังศพของทหารตนเอง

เขารู้สึกกล้ำกลืนฝืนทน

คิดอีกที ก็ยังดีที่หยุดความเสียหายได้ทันเวลา

ตอนนี้ตายไปเพียงหนึ่งร้อยห้าสิบนาย

หนานฉีพูดพร่ำไม่หยุดว่าจะสร้างหอสูงเก็บศพ ลำพังแค่คนหนึ่งร้อยคน คงมิอาจสร้างได้

ซ่านชุนมองไปที่หอประตูเมืองด่านเฉาอวี๋อีกครั้ง สายตาดูเหี้ยมเกรียม

“ถอยทัพ!”

ทว่า ขณะที่เขากำลังจะหันหัวม้า เสียงเกรี้ยวกราดก็ดังมาจากด้านหลัง

“อนุญาตให้พวกเจ้าไปแล้วหรือ?”

ซ่านชุนหันกลับมา กลับมองเห็น ภายใต้แสงจันทร์เฟิ่งจิ่วเหยียนถอดหน้ากากที่เต็มไปด้วยเลือดออกมา สายตาเยือกเย็นและเฉียบคม ราวกับหมาป่าเดียวดายที่หลับใหลในยามค่ำคืน

ภายในอกราวกับฟ้าคำราม ทว่าใบหน้าราวกับทะเลสาบอันนิ่งสงบ

รัศมีการสังหาร บังเกิดขึ้นแบบมืดฟ้ามัวดิน...

ซ่านชุนรู้สึกถึงลางร้ายอย่างบอกไม่ถูก

“ท่านแม่ทัพ! มองไปทางนั้นเร็ว!” มีคนตะโกนขึ้นมาด้วยความหวาดกลัว ราวกับเห็นภาพอันน่าสะพรึง

กลับเห็น บนหอประตูเมืองด่านเฉาอวี๋ ลูกตะกร้อหลายสิบลูกกลิ้งลงมาอย่างรวดเร็ว

ลูกตะกร้อขนาดใหญ่ สานขึ้นมาจากหวาย แต่ละลูกสูงเท่ากับคนสองคน

เหมือนกับสัตว์ประหลาดตัวใหญ่ยักษ์ กำลังกลิ้งมาหาพวกเขา

หากเป็นลูกตะกร้อธรรมดาทั่วไป พวกเขาก็คงไม่ถึงกับหวาดกลัว

ทว่าพวกเขาต่างรู้ดีว่า นี่คือวิธีการโจมตีด้วยไฟ

โดยเฉพาะจะเหมาะสำหรับใช้ในการป้องกันพื้นที่สูงอย่างด่านเฉาอวี๋