บทที่ 886

ภายนอกด่านเฉาอวี๋ กองทัพศัตรูหนีกระเจิงไปคนละทิศละทาง

ภายในด่านเฉาอวี๋ กองทัพหนานฉีกำลังตีกลอง

ลูกตะกร้อไฟเผาไหม้จนหมดแล้ว แสงไฟมอดดับลง แสงจันทร์และแสงดาวดูสว่างไสวเป็นพิเศษ สาดกระทบลงมาบนตัวเฟิ่งจิ่วเหยียน ขับเน้นให้รูปร่างนางยิ่งดูผอมเพรียว ทว่ากลับแน่วแน่มั่นคงราวกับต้นสน

หลังจากรอจนกองกำลังพันธมิตรสี่แคว้นนำโดยต้าเซี่ยถอยหนีไป นางถึงนั่งลงบนโขดหินด้วยความเหนื่อยล้า โน้มตัวลงมาเล็กน้อย เลือดสด ๆ ไหลมาตามร่องนิ้วมือ

แขนของนางได้รับบาดเจ็บจากขวานคู่ แต่ไม่มีผู้ใดมองเห็นได้ชัดเจน

ทว่า สำหรับนางแล้วนี่ถือเป็นบาดแผลเล็กน้อย

หากผ่านวันนี้ไปแล้ว กองกำลังพันธมิตรสี่แคว้นมิกล้ามารุกรานง่าย ๆ อีก นี่ถึงจะเป็นเรื่องสำคัญ

“ฮองเฮา ท่านมิเป็นไรนะพ่ะย่ะค่ะ!” ทหารที่รับผิดชอบเชือกขวางม้าล้อมวงเข้ามา ในใจรู้สึกเป็นกังวล

เฟิ่งจิ่วเหยียนซ่อนมือที่มีเลือดออกไว้ น้ำเสียงฟังดูราบเรียบไม่รีบร้อน

“มิเป็นไร”

นางเงยหน้าขึ้น มองไปทางศพของทหารศัตรู แววตาดูเฉยชา

......

ณ ฐานที่มั่นของกองกำลังพันธมิตรสี่แคว้น

หลังจากซ่านชุนนำกองทัพถอนกำลังไปแล้ว สิ่งแรกที่ทำคือลากตัวเหล่าทหารสอดแนมออกมา

ทหารสอดแนมในกองทัพ จะถูกใช้ให้สืบสถานการณ์ของศัตรูโดยเฉพาะ ประกอบด้วยการวางกำลังพลที่เป็นรูปธรรมชัดเจน การเคลื่อนไหว รวมถึงจำนวนและอาวุธของศัตรู

สีหน้าของซ่านชุนดูหมองคล้ำ

“ข้าสั่งให้พวกเจ้าจับตาดูด่านเฉาอวี๋ให้ดี สืบความเคลื่อนไหวของกองทัพฉี พวกเจ้ากินอุจจาระเข้าไปหรืออย่างไร!

“กองทัพฉีทำลูกตะกร้อตั้งแต่เมื่อใด อีกทั้งออกจากด่านเฉาอวี๋ และทำเชือกขวางม้าตั้งแต่เมื่อใด พวกเจ้ามิรู้เลยหรือ?

“เลี้ยงพวกเจ้าได้ประโยชน์อันใด!!!”

เหล่าทหารสอดแนมต่างมองหน้ากัน อีกทั้งสีหน้ายังเต็มไปด้วยความสงสัย

“ท่านแม่ทัพ เรื่องลูกตะกร้อ บางทีกองทัพฉีอาจจะซ่อนเอาไว้เป็นอย่างดี ทว่า ด้วยสายตาหลายคู่ของพวกเราที่สืบดูทั้งวันทั้งคืนมิได้หยุดหย่อน มิอาจเป็นไปได้ที่กองทัพฉีจะออกจากด่านเฉาอวี๋โดยไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น!”

“ใช่แล้วท่านแม่ทัพ ช่างน่าเหลือเชื่อยิ่งนัก! หลังจากที่กวนไหลอิ้งตาย กองทัพฉีก็ไม่มีผู้ใดออกจากด่านเฉาอวี๋อีกเลย”

ซ่านชุนโมโหจนหน้าเขียวคล้ำ

“พวกเขามิได้ออกจากด่านเฉาอวี๋? หรือว่า เชือกขวางม้าหลายสิบเส้นนั้นอยู่ ๆ ก็โผล่ออกมาเฉย ๆ รึ! ทหาร ลากพวกสวะที่ละเลยหน้าที่เหล่านี้ออกไป แล้วฟาดด้วยไม้กระบอง!!”

เหล่าทหารสอดแนมรู้สึกทันทีว่าถูกกล่าวหา ขณะถูกลากออกไปก็ยังตะโกน

“ท่านแม่ทัพ! พวกเราไม่เห็นกองทัพฉีออกจากด่านเฉาอวี๋จริง ๆ !”

ซ่านชุนถอดชุดเกราะออก ในดวงตาที่โกรธเคือง พลันทุบกำปั้นลงไปบนโต๊ะทราย ทำเอาโต๊ะทรายของด่านเฉาอวี๋แตกกระจาย

ทว่านี่ก็มิอาจบรรเทาความแค้นเคืองในใจเขาได้

ภายใต้อารมณ์ที่ฉุนเฉียว ทรวงอกของเขากระเพื่อมขึ้นลง การหายใจเริ่มหอบถี่

“บ้าเอ๊ย! ทั้งหมดบอกว่าไม่เห็น หรือว่ากองทัพฉีขุดอุโมงค์ออกจากด่านเฉาอวี๋!!!”

เขาเอ่ยด้วยความโมโห แต่กลับมิรู้ว่า ที่จริงเขาทายถูกแล้ว

ด่านเฉาอวี๋ มีเส้นทางลับอยู่ใต้ดินจริง ๆ

นี่คือเส้นทางลับที่ตงฟางซื่ออาศัยจากพิมพ์เขียว “ใยแมงมุม” ร่วมกับแผนที่ของแคว้นต้าโจวในอดีต และคาดคะเนดูจนค้นพบ

เฟิ่งจิ่วเหยียนอาศัยอุโมงค์นี้ คืนวานก็ได้จัดเตรียมกำลังคนไว้แล้ว

ในยามนี้ ซ่านชุนคิดอย่างไรก็คิดไม่ออก

เขามั่นใจว่า เป็นเพราะทหารสอดแนมทำงานบกพร่อง!

ผ่านไปไม่นาน รองแม่ทัพก็เข้ามารายงานด้านใน

“ท่านแม่ทัพ นับจำนวนทหารแล้ว ครานี้สูญเสียทหารกองกำลังพันธมิตรทั้งสิ้นสองพันนาย!”