บทที่ 898

หลังจากที่เฟิ่งจิ่วเหยียนเดินทางไปยังชายแดนตะวันออกนั้น เซียวอวี้ก็เขียนจดหมายส่งถึงนางทุกวันไม่มีขาด

แต่นางมักจะตอบเขากลับทุก ๆ สองสามวัน

เซียวอวี้หาได้คิดโทษนางไม่ ถึงอย่างไร นางที่อยู่ป้องกันศัตรูที่ชายแดนตะวันตกนั้น เขากลัวว่านางจักยุ่งจนมิมีเวลาแม้แต่จะกินข้าวกินปลา ชำระกายเลย การที่นางจักเขียนจดหมายตอบกลับมายามที่มีภารกิจติดพันตัวเป็นร้อยอย่างนั้น หาใช่เรื่องง่ายดายไม่

ทว่า เมื่อเซียวอวี้ได้ยินเฉินจี๋กล่าวว่า “ไม่มี” นั้น ภายในใจก็ทำเอารู้สึกผิดหวังขึ้นมาไม่ได้

ที่เขาอยากเห็นจดหมายของนางนั้น นั่นเป็นเพราะเขาเป็นห่วงนาง อยากรู้ว่านางเป็นอย่างไรบ้างช่วงนี้

เซียวอวี้ใช้มือข้างเดียวกุมหน้าผากของตนเองเอาไว้ ก่อนจะนวดคลึงไปที่หัวคิ้วของตนเอง พลางเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า: “ทางฝั่งของตงฟางซื่อเป็นเช่นไรบ้าง?”

ตามแผนของเขาและจิ่วเหยี่ยนนั้น พวกเขาจักต้องทำให้กองกำลังศัตรูที่อยู่ชายแดนทั้งสี่ตั้งมั่นเสียก่อน เพื่อที่กองกำลังของตงฟางซื่อจักจัดการ “ใยแมงมุม” ให้สำเร็จ

เพราะเหตุนี้ เซียวอวี้จึงได้ส่งคนไปช่วยกลุ่มของตงฟางซื่อไม่น้อยเลยทีเดียว

เฉินจี๋ตอบกลับด้วยท่าทีเคารพ

“ได้ข่าวว่า สำเร็จไปมากกว่าครึ่งแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

เซียวอวี้จึงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย “ให้เขาเร่งมือเร็วกว่านี้”

เขามิต้องการให้มีอะไรผิดพลาดเกิดขึ้น

การต่อสู้ในครานี้ เกี่ยวกันถึงความเป็นความตายของหนานฉี

เฉินจี๋โค้งกายรับคำสั่ง

……

แดนเหนือ

เป่ยเยี่ยนที่นำทัพของกองกำลังพันธมิตรบุกเข้าโจมตีหนานฉีหลายครั้ง จู่ ๆ ได้ยินว่าแคว้นซีหนี่ว์แปรพักตร์นั้น

เพราะเรื่องนี้ ทำเอาฮ่องเต้เยี่ยนโกรธเกรี้ยวเป็นอย่างมาก

เขาเตะโต๊ะอาหารที่อยู่ตรงหน้าจนคว่ำ ดวงตาเต็มไปด้วยความวาวโรจน์

“ในเมื่อแคว้นซีหนี่ว์ทำเช่นนี้ หากพวกเราตีหนานฉีจนแตกพ่ายได้เมื่อใดแล้ว แคว้นที่จักต้องกำจัดก็คือแคว้นซีหนี่ว์!”

ผู้ที่คิดทรยศเขานั้น มิมีทางที่จะมีชีวิตอยู่รอดต่อไปได้!

เหล่าแม่ทัพจากแคว้นพันธมิตรเองก็พยักหน้าเห็นด้วยเช่นกัน

“แคว้นซีหนี่ว์ช่างไร้ยางอายเสียจริง! พวกตีสองหน้า! ช่างเป็นนิสัยของสตรีโดยแท้จริง!”

“ใช่แล้ว! แคว้นซีหนี่ว์สมควรที่จะถูกทำลายไปนานแล้ว!”

“ฮ่องเต้เยี่ยน พวกเราทุกคนฟังท่านนะพ่ะย่ะค่ะ!”

แววตาของฮ่องเต้เยี่ยนมีท่าทีมืดครึ้มลง “ฝั่งตะวันออกกับทางใต้เป็นเช่นไรบ้าง?”

เขากลัวว่าแคว้นอื่น ๆ จักเป็นเหมือนกับแคว้นซีหนี่ว์

“ฮ่องเต้เยี่ยนวางใจได้พ่ะย่ะค่ะ ต้าเซี่ยและเผ่าสุยเหอจักไม่มีวันทรยศต่อกองทัพพันธมิตร!”

พลันมีคนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงประชดประชันขึ้นมาว่า

“มิได้ทรยศ แต่ก็มิได้มีการโจมตีใด ๆ เลยมิใช่หรือ! เท่าที่ทราบมา กองกำลังพันธมิตรที่ต้าเซี่ยนำทัพออกไปต่างก็ต้องล่าถอยออกมา หาได้กล้าสู้ศึกกับ ‘เมิ่งสิงโจว’ ไม่ หากยังออกศึกด้วยท่าทีเฉื่อยชาเช่นนี้ เกรงว่าคงตั้งใจจะรอชุบมือเปิบกระมัง!”

หลังจากเอ่ยเช่นนี้ออกมา คนอื่น ๆ ต่างก็มีท่าทีไม่พอใจไปในทันที

“ต้าเซี่ยก็เป็นพวกไร้ยางอายเหมือนกันหรือนี่!”

ทว่า ในยามนี้ท่าทีของฮ่องเต้เยี่ยนกลับมีท่าทีใจเย็นลง

“หุบปากเสีย! ยังมิทันได้โจมตีหนานฉีก็เริ่มสงสัยอันนั้น อันนี้ในพวกพ้องของตนเองแล้วงั้นหรือ เช่นนี้จักทำการใดสำเร็จได้! บุกโจมตีหนานฉีก่อนเสีย ขอเพียงทำลายประตูใหญ่แห่งแดนเหนือให้ย่อยยับได้แล้วนั้น เช่นนี้หนทางทุกอย่างก็จะราบรื่นแล้ว!”

เหล่าแม่ทัพทั้งหลายพลันมีท่าทีตื่นเต้นไปในทันที

“ฮ่องเต้เยี่ยนพูดถูก!”

“บุกโจมตีหนานฉีก่อน!”