บทที่ 899

กองกำลังพันธมิตรทั้งสี่ที่เตรียมกำลังพร้อมสู้รบนั้น พวกเขาต่างพากันมองไปยังด่านเฉาอวี๋ที่อยู่ไกล ๆ ราวกับลูกไก่ที่อยู่ในกำมือ

ซ่านชุนมีความสุขยิ่งนัก เขาร่ำสุราลงไปหนึ่งถ้วย ก่อนจะร้องเพลงเสียงดังออกมา

“ด่านเฉาอวี๋ ด่านเฉาอวี๋ สายลมพัดพาแขกมาเยือนนับหมื่นลี้! อีกไม่นาน ก็จักเป็นด่านเฉาอวี๋ของแคว้นต้าเซี่ยแล้ว!”

ในวันเดียวกันนั้น ซ่านชุนก็ได้เขียนจดหมายส่งถึงจักรพรรดิ พลางเอ่ยเล่าเกี่ยวกับกองกำลังป้องกันของหนานฉี ก่อนจะกล่าวออกมาด้วยความมั่นใจว่า ชายแดนตะวันออกสามารถโจมตีได้ ขอให้พระองค์ช่วยส่งกองกำลังทหารมาเพิ่ม

อีกสามแคว้นก็ทำเช่นเดียวกัน พลันค่อย ๆ ทยอยส่งกองกำลังภายในแคว้นของตนเองออกมา

ศึกในครานี้ จักต้องได้ชัยกลับมาเท่านั้น!

ในเมื่อหนานฉีไม่มีปืนมังกรไฟเช่นนี้ พวกเขาก็หามีอันใดให้ต้องกลัวไม่

สำหรับเฟิ่งจิ่วเหยียนแล้ว แม้ว่าวรยุทธ์ของนางจักสูงส่งเพียงใด หากมิมีกำลังพลทหารที่เพียงพอ แม้แต่แม่บ้านแม่เรือนที่เฉลียวฉลาดก็มิสามารถหุงข้าวโดยไร้ข้าวสารไม่!

แววตาของซ่านชุนพลันเต็มไปด้วยจิตวิญญาณของนักสู้ในทันที

“สั่งการลงไป ให้ทุกคนเตรียมจัดกระบวนทัพธนู!”

“ขอรับ! ท่านแม่ทัพ!”

พลันมีแม่ทัพจากแคว้นอื่นเอ่ยถามขึ้นมาว่า “ท่านแม่ทัพซ่าน มิใช่เคยกล่าวว่ารอให้เป่ยเยี่ยนบุกตีหนานฉีก่อนหรือ? หากพวกเราบุกโจมตีด่านเฉาอวี๋ในยามนี้ จักเร็วไปหรือไม่?”

ซ่านชุนที่เป็นแม่ทัพหลักนั้น ได้กระทำการตัดสินใจลงไปแล้ว

“ในเมื่อเป่ยเยี่ยนได้เปรียบกว่าผู้อื่นเช่นนี้ การจะบุกโจมตีหนานฉีเมื่อใดนั้น เป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น

“ในเมื่อพวกเราล่วงรู้แผนการวางกำลังทหารของหนานฉีแน่ชัดแล้ว พวกเราก็ควรใช้ประโยชน์ในยามที่ชายแดนตะวันออกยังมีกำลังพลไม่เพียงพอ ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด!

“มิฉะนั้น หากรอจนพวกเขาโยกย้ายกองกำลังของทัพใหญ่มาได้ ทั้งยังผลิตกระสุนปืนมังกรไฟออกมามากเพียงพอ เช่นนั้นพวกเราก็คงบุกโจมตีด่านเฉาอวี๋ได้ยากแล้ว!”

เหล่าแม่ทัพคนอื่น ๆ ต่างก็รู้สึกว่าการตัดสินใจเช่นนี้สมเหตุสมผลยิ่งนัก

สถานการณ์ในยามออกรบจับศึกนั้น ควรเปลี่ยนแปลงไปตามสถานการณ์ที่เผชิญหน้ากับกองทัพของศัตรู หาได้มีสิ่งใดต้องมาตำหนิติเตียนไม่

ทว่า ก็ยังมีแม่ทัพบางส่วนที่ยังคงรู้สึกว่า พวกเขาควรรั้งรอดูสถานการณ์ตรงหน้าต่อไปเสียก่อน

ถึงอย่างไร แม่ทัพหลักที่ประจำการอยู่ในเขตชายแดนตะวันออกก็คือเฟิ่งจิ่วเหยียน ถึงแม้ว่านางจักเป็นสตรี ทั้งยังอายุยังน้อย หากแต่นางมีพรสวรรค์ในการนำทัพออกรบเป็นอย่างยิ่ง

ยามที่นางนำทัพนั้น มีตัวอย่างมากมายนับไม่ถ้วน จากการที่นางใช้กองกำลังน้อยเพื่อสยบกำลังคนที่มาก

รัฐเหลียงและเป่ยเยี่ยนเองต่างก็ตกอยู่ในกำมือของนางมาแล้ว

ทว่า รัฐเหลียงมีการเสียหายมากกว่านัก ถูกตีแตกพ่ายจนกลายเป็นรัฐบริวารของหนานฉีไปแล้ว

คู่ต่อสู้เช่นนี้ หาได้สมควรประมาทฝ่ายตรงข้ามไม่

ทว่า ซ่านชุนเป็นผู้บัญชาการสูงสุดในยามนี้ แม่ทัพจากทุกฝ่าย รวมไปถึงทหารที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของพวกเขา ต่างก็กำลังตื่นเต้นพร้อมขวัญกำลังใจที่เพิ่มขึ้นมาเป็นเท่าตัว หากพวกเขาพูดความรู้สึกที่แท้จริงของตนเองออกมาในตอนนี้ เกรงว่าจะเป็นการเทน้ำเย็นลงไป คงมิใช่เรื่องดีแน่

ดังนั้น เหล่าผู้ที่มีความคิดตรงกันจึงลอบมองหน้ากัน พลางเลือกที่จะเก็บเงียบเอาไว้

ในขณะเดียวกัน ภายในกระโจมหลักของค่ายตงต้าของหนานฉี เหล่าแม่ทัพมากมายหาได้ส่งเสียงอันใดออกมาไม่

พวกเขาตกตะลึงยิ่งนัก เมื่อมองเห็นการวางกำลังทหารบนโต๊ะทราย