บทที่ 914

มือซ่านชุนสั่นเทา

“อะไรนะ? ฆ่าคน?”

สีหน้าทหารผู้น้อยคนนั้นขาวซีด คุกเข่าอยู่บนพื้น ชี้ไปทางด้านนอก พูดกับซ่านชุน

“หลังจากทหารวิญญาณเหล่านั้นผ่านแดนไปแล้ว ได้ฆ่าคนของพวกเราไปหลายสิบคน พวกเขาตายอย่างอนาถ น่ากลัวมาก...แม่ทัพ เช่นนี้จะทำอย่างไรดี!”

ซ่านชุนอึ้งตะลึง

จะทำอย่างไรดี?

เขาก็อยากรู้ว่าจะทำอย่างไรดี!

เขาทำศึกต่อสู้กับคนมากว่าครึ่งชีวิต ล้วนต่อสู้กับคน เป็นครั้งแรกที่จะต่อสู้กับผี

จวนจู้กั๋วกง

องครักษ์พุ่งเข้ามาถึงในห้องหลัก

“ฝ่าบาท! ทหารวิญญาณฆ่าคนแล้ว!”

ฮ่องเต้เยี่ยนลุกขึ้นนั่ง ได้ยินว่าทหารวิญญาณฆ่าคน เขาตาแดงขึ้นมาทันที

“เราบอกแล้ว! ผีขวางฆ่าผี! ฆ่าทหารวิญญาณเหล่านั้นให้หมด!”

ฮ่องเต้เยี่ยนบ้าคลั่ง ทุกคนล้วนรู้ดี

ทว่าคิดไม่ถึง เขาบ้าถึงขั้นจะต่อสู้กับผี

องครักษ์เรียนตอบ

“ฝ่าบาท นั่นคือทหารวิญญาณ ปรากฏตัวออกมาให้เห็น แล้วหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย พวกเราจับตัวไม่ได้ พวกเขาฆ่าทหารเวรยามหน่วยเล็กของพวกเราหนึ่งหน่วย พริบตาเดียวก็ไม่เห็นร่องรอยแล้ว ไม่รู้ว่าจะลงมืออย่างไร!”

แววตาฮ่องเต้เยี่ยนเยือกเย็น

หรือเมืองเซวียนนี้ มีผีจริง ๆ ?

ในขณะที่เขากำลังครุ่นคิด มือลูบตรงเอวอย่างไม่รู้ตัว ทันใดนั้นสีหน้าก็ตึงเครียด

“ตราประทับของเราล่ะ!”

องครักษ์ก็ตกใจตาม

อะไรนะ! ตราประทับหายไปแล้ว?

ตราประทับส่วนพระองค์ของจักรพรรดิ สำคัญขนาดไหน หายไปได้อย่างไร!

……

วันถัดมา

ข้างนอกเมืองเซวียน

ทหารหนานฉีสืบรู้ความเคลื่อนไหวภายในเมือง ได้รู้ว่าภายในเมืองเซวียน มีทหารวิญญาณปรากฏขึ้นมาจริง ๆ และทหารวิญญาณได้ฆ่าทหารศัตรูไปบ้างแล้ว

เรื่องนี้ฟังดูแล้วเหลือเชื่อ

ภายในกระโจมหลัก ขุนพลฝูงหนึ่งสวมเสื้อเกราะอยู่อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เฟิ่งจิ่วเหยียนก็เช่นเดียวนี้

คนที่ฉลาดหน่อย ย่อมคาดเดาได้แล้ว ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นแผนของฮองเฮา

ทหารวิญญาณเหล่านี้ จะต้องเป็นคนของพวกเขา เป็นคนที่ยังมีชีวิตอยู่!

ถึงอย่างไรก่อนหน้านี้ พวกเขาล้วนใช้ช่องทางลับเดินทัพ ไม่แน่ว่าในเมืองเซวียนนี้ ก็มีช่องทางลับ

ทว่า ในเมื่อใช้ทหารวิญญาณทำให้สภาพจิตใจทหารหวั่นไหวแล้ว คาดว่าตอนนี้ก็เป็นโอกาสที่ดีในการโจมตี

ไม่รู้ว่าทำไมฮองเฮาถึงไม่มีคำสั่ง

สวีเฟิงถามอย่างอดทนไม่ไหว

“ฮองเฮา พวกเราควรรบหรือยัง?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนตอบอย่างเรียบเฉย “รอ”

สีหน้าเหล่าขุนพลเต็มไปด้วยความสงสัย

รออันใด?

เฟิ่งจิ่วเหยียนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมา มองออกไปไกล

……

เป่ยเยี่ยน

อัครเสนาบดีผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ได้รับจดหมายจากฝ่าบาท แล้วก็ตกตะลึงอย่างมาก

“ฝ่าบาทมีรับสั่ง โจมตีเมืองเซวียนได้แล้ว ให้พวกเราส่งกองกำลังใหญ่ไปสนับสนุนอีก ร่วมโจมตีเมืองหลวงแคว้นหนานฉี!”

“ใต้เท้าอัครเสนาบดี นี่เป็นการเสี่ยงเกินไปหรือไม่? ส่งกองกำลังใหญ่ออกไปอีก เป่ยเยี่ยนก็จะเหลือคนเฝ้าแคว้นไม่เท่าไหร่แล้ว”

“ใต้เท้าอัครเสนาบดี ข้าเห็นว่า ควรฟังคำสั่งฝ่าบาท ยึดแคว้นหนานฉีในยามนี้ ถือเป็นโอกาสที่ดีที่หาได้ยากมาก”

อัครเสนาบดีลังเลเล็กน้อย

“รอข้าเขียนจดหมาย ถามฝ่าบาทให้แน่ใจอีกครั้ง”

ไม่รู้เลยว่า จดหมายฉบับนี้ไปไม่ถึงมือฮ่องเต้เยี่ยน

คนส่งจดหมายเพิ่งมาถึงใกล้เมืองเซวียน ก็ถูกจับตัวทั้งคนพร้อมจดหมาย

หยิ่นเอ้อร์นำจดหมายมาให้เฟิ่งจิ่วเหยียน

เฟิ่งจิ่วเหยียนรับสั่งโดยตรง