บทที่ 925

แคว้นหนานฉี ณ เมืองหลวง

เหล่าราษฎรต่างใส่ใจสถานการณ์สงครามเป็นอย่างมาก เกรงว่าแคว้นหนานฉีจะล่มสลาย

ทว่ากลับได้ยินข่าวว่าแคว้นหนานฉีจะบุกโจมตีกลับแคว้นเป่ยเยี่ยนและแคว้นต้าเซี่ยแล้ว

“นี่เป็นเรื่องจริงหรือ?”

“ก็เรื่องจริงน่ะสิ ข้ามีหลานคนหนึ่งอยู่ในค่ายทหาร เขาเขียนจดหมายกลับมา บอกว่าพวกเราไม่ต้องกังวลแล้ว ช่วงอันตรายของแคว้นหนานฉีได้ผ่านพ้นไปแล้ว ตอนนี้ผู้ที่ต้องกังวลว่าแคว้นจะล่มสลายคือแคว้นเป่ยเยี่ยนและแคว้นต้าเซี่ย แล้วก็แคว้นอื่น ๆ !”

ข่าวนี้ทำให้คนยินดียิ่ง

ราษฎรทุกคนมีความสุขจนกระโดดโลดเต้น

จากนั้นก็ได้ยินอีกว่าราชสำนักกำลังเกณฑ์ทหาร

“ประกาศการเกณฑ์ทหารได้ติดไปทั่ว ดูเหมือนว่าข่าวทั้งหมดจะเป็นเรื่องจริง!”

“ข้าจะเข้าร่วมกองทัพ! สามารถขยายดินแดนเพื่อแคว้นหนานฉีได้ เป็นการสร้างชื่อเสียงให้วงศ์ตระกูล!”

“ข้าจะไปลงชื่อ! แคว้นเป่ยเยี่ยนและแคว้นอื่น ๆ ใช้อำนาจบาตรใหญ่ ทำผิดต่อแคว้นหนานฉีเรา จะให้พวกเขาอยู่อย่างสุขสบายไม่ได้!”

การรับสมัครทหารขยายกำลังพลของราชสำนักในครั้งนี้ จำนวนคนที่มาสมัครมากอย่างไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

ถึงอย่างไรพอผ่านประสบการณ์แคว้นเกือบล่มสลายมา เหล่าราษฎรต่างก็เข้าใจอย่างลึกซึ้งว่าเจริญรุ่งเรืองและล่มสลายของแคว้นแคว้นหนึ่งนั้น เป็นหน้าที่ของทุกคน

พวกเขาลืมไม่ลง ความรู้สึกอกสั่นขวัญหาย ความหวาดกลัวสุดขีดจนแทบทนไม่ได้ ในยามที่ชายแดนเหนือและชายแดนตะวันออกถูกโจมตีอย่างต่อเนื่อง

การปกป้องแคว้นหนานฉี ต้องการการลงแรงของพวกเขาทุกคน ไม่ใช่ซ่อนตัวอยู่ในบ้าน แล้วรอคอยข่าวอย่างกระวนกระวาย

ในตลาด เหล่าบัณฑิตที่เดิมกำลังเตรียมสอบคัดเลือกขุนนาง ยามนี้ต่างกำลังเดินขบวน

พวกเขาตะโกนเสียงดัง

“ชายชาตรีควรเข้าสู่สนามรบ!

“สวมชุดทหาร ขยายอำนาจแห่งแคว้น สาบานสังหารข้าศึก!

“แคว้นเป่ยเยี่ยนและแคว้นอื่น ๆ รังแกแคว้นเรา ชาวหนานฉีเก่งกล้าสามารถ ไม่ทำตัวเป็นเต่าหัวหด!”

เจินเจินนำเหล่ากองทหารหญิงมา ต้องการเข้าร่วมกองทัพเช่นกัน

“บุรุษทำได้ สตรีก็ทำได้เช่นกัน! พวกเราจะเป็นเหมือนเหล่าสตรีแคว้นซีหนี่ว์ เข้าสู่สนามรบสังหารศัตรู!”

แคว้นซีหนี่ว์ที่อยู่อีกด้านหนึ่ง ยังคงทำสงครามอยู่

พวกนางยึดดินแดนแคว้นเสี่ยวโจวมาได้แล้ว แคว้นต่อไปที่จะไปตีก็คือแคว้นเจิ้ง

ณ วังหลวง

ประมุขแคว้นถามขุนนางใต้บังคับบัญชา “ช่วงนี้แคว้นหนานฉีมีข่าวใดหรือไม่?”

ขุนนางผู้นั้นตอบ

“อันตรายของเมืองเซวียนถูกคลี่คลายแล้ว แคว้นหนานฉีกำลังส่งทหารไปตีแคว้นเป่ยเยี่ยนและแคว้นต้าเซี่ยเพคะ”

เมื่อประมุขแคว้นซีหนี่ว์ได้ยิน สีหน้าก็แสดงเคารพเลื่อมใส

“กล่าวกันว่าลูกพลับต้องเลือกที่เนื้อนิ่ม แคว้นหนานฉีผ่านการถูกปิดล้อมมา ยังกล้าโจมตีสองแคว้นที่แข็งแกร่งอย่างแคว้นเป่ยเยี่ยนและต้าเซี่ยพร้อมกันอีก ช่างเป็นผู้กล้าอย่างแท้จริง”

ขุนนางใหญ่พูดอีกว่า

“กระหม่อมได้ยินว่า ตอนแรกแคว้นหนานฉีต้องการคูเมืองสิบแห่งของพวกเขามาเป็นค่าชดเชยการพักรบ พวกเขาไม่ยินยอม จึงทำให้แคว้นหนานฉียกทัพไป”

“กระหม่อมเองก็ได้ยินมาเช่นกัน ฮ่องเต้ฉีช่างใจใหญ่เสียจริง พอเรียกร้องได้ก็จะเอาคูเมืองของอีกฝ่ายหลายแห่งเพียงนั้นมาเป็นค่าชดเชย ไม่ว่าเป็นใคร ก็ไม่มีทางยินยอมทั้งนั้น”

“กระหม่อมรู้ซึ้งดีว่าแคว้นเป่ยเยี่ยนและแคว้นอื่นนั้นรับมือไม่ง่ายเลย ทว่าแคว้นหนานฉีกลับแก้แค้นอย่างร้ายกาจ โชคดีที่แคว้นซีหนี่ว์ของพวกเราไม่ได้ตกเข้าไปอยู่ในความขัดแย้งนี้ ท่านประมุขแคว้นทรงมองการณ์ไกลจริง ๆ !”

คนอื่น ๆ ต่างพากันพูดตาม

“ท่านประมุขแคว้นทรงมองการณ์ไกล!”