บทที่ 926

หร่วนฝูอวี้ดิ้นรนอยู่นาน จึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“เฮ้อ! เจ้าโง่ จริง ๆ แล้ว…คืนนั้นเจ้าหลับอย่างกับหมูตาย เจ้าไม่ได้ร่วมหอกับข้าเลยสักนิด”

รุ่ยอ๋องได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าพลันหม่นลง

เขาแทบไม่อยากจะเชื่อเนื้อความที่เขาได้ยิน

“เจ้า ว่าอะไรนะ?”

ไม่ได้ร่วมหอ?

แล้วเด็กคนนั้นล่ะ?

สายตาที่หร่วนฝูอวี้มองมายังเขา เจือไปด้วยความสงสารไม่น้อย

เขาโง่ถึงเพียงนี้เลยหรือ ตัวเองทำหรือไม่ทำก็ยังไม่รู้ หลังจากนี้กลัวจะถูกคนหลอกง่าย ๆ

“ไม่ได้ร่วมหอ และไม่มีลูกด้วย เข้าใจหรือไม่?” นางพูดอย่างละเอียดอ่อน

รุ่ยอ๋องออกแรงจับข้อมือของนาง จดจ้องนางแน่นิ่ง นัยน์ตาที่เคยสงบสุข ย้อมไปด้วยโทสะหลายส่วน

“ไม่มีลูก? แล้วชีพจรครรภ์คืออะไร”

เขานิสัยดี จนถึงเวลานี้ยังคุมอารมณ์อยู่

หร่วนฝูอวี้ตอบกลับ

“วิชาไสยเวทของหนานเจียง ข้าใช้วิชาไสยเวทสร้างขึ้นมา”

รุ่ยอ๋องเข้าใจในทันที

ไม่แปลกใจเลย ที่ครรภ์ของนางจะดูออกช้าขนาดนี้

ที่แท้ไม่ใช่เพราะนางรักษารูปร่าง แต่นางไม่ได้ตั้งท้องเลยต่างหาก!

นางโกหกเขามาตลอด!

นางโกหกเขาได้อย่างไร…

รุ่ยอ๋องรู้สึกแน่นหน้าอกหายใจลำบาก ทั่วทั้งร่างกายเหมือนมีไฟแผดเผา

“ข้าไปทำอะไรให้เจ้าแค้นเคือง ทำอะไรให้เจ้าไม่พอใจ เจ้าถึงทำกับข้าเช่นนี้!”

เมื่อพูดออกไปแล้ว หร่วนฝูอวี้ก็ไม่กลัวว่าเขาจะอาละวาด

นางใช้มืออีกข้างลูบหน้าอกของเขา เหมือนปลอบประโลมสัตว์ตัวน้อยที่กำลังพองขน

“ตราบใดที่เจ้าไม่บอกเรื่องนี้กับซูฮ่วน ไม่หย่ากับข้า ข้าสัญญา หากเจ้าต้องการลูก ข้าก็จะหาผู้หญิงมาตั้งครรภ์ให้เจ้า คลอดลูกให้เจ้าทั้งลูกชายลูกสาว!

“ข้ายังสามารถหาชายหนุ่มให้เจ้าได้อีกด้วย เจ้าคงไม่รู้ หนุ่มน้อยแห่งหนานเจียง หล่อเหลาหน้ามน คนไหนไม่เชื่อฟัง ข้าจะใช้พิษกู่ ทำให้เขาปักใจยึดมั่น…”

นางคิดไว้เรียบร้อยว่าจะชดใช้ให้เขาอย่างไร

ในมุมมองของนางคือการใส่ใจ แต่ในมุมที่รุ่ยอ๋องได้ยิน ยิ่งนางพูดยิ่งรู้สึกเหลวไหลขึ้นเรื่อย ๆ!

รุ่ยอ๋องเหลืออดเหลือทน สีหน้าอบอุ่นในยามปกติ เปลี่ยนเป็นดำทะมึน ราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

ทว่า นัยน์ตาของเขาเหมือนมีรอยยิ้ม ไม่เหมือนกำลังโกรธ

“ขอแค่ไม่หย่า ข้าอยากให้เจ้าทำอะไร เจ้าก็จะตกลงหมด ใช่หรือไม่?”

หร่วนฝูอวี้พยักหน้า

“ถูกต้อง”

ดวงตามีเสน่ห์น่าดึงดูดของนาง ฉ่ำวาวเหมือนคลื่นน้ำ

“เจ้าอยากมีบุรุษหน้าตาหล่อเหลาเหมือนฮ่องเต้ฉี ข้าก็สามารถหาให้เจ้าได้”

รุ่ยอ๋องโมโหแทบกระอักเลือดออกมา

ผู้หญิงเช่นนาง ทำไมถึงได้หน้าด้านเพียงนี้!

นางเห็นเขาเป็นอะไร!

“ช่วงหลายวันที่ผ่านมา เจ้ามีโอกาสมากมาย ในการบอกความจริงกับข้า! แล้วเหตุใดต้องรอมาถึงตอนนี้…”

ขอบตาของรุ่ยอ๋องแดงระเรื่อ ราวกับถูกหักหลังครั้งใหญ่ ปล่อยข้อมือของนางออก นิ้วสั่นระริก ควบคุมไอสังหารภายในกายไม่ได้

เขาอยากฆ่านางจริง ๆ!

เขาเพิ่งทำใจยอมรับการมีอยู่ของนางกับลูกได้ คิดว่าในที่สุดเขาก็มีครอบครัวสักที

นางให้ความหวังเขา ทั้งยังทำลายความหวังนั้นทิ้งเองกับมือ!

หากนางบอกความจริงตั้งแต่แรก เขาก็คงไม่ถลำลึกเช่นนี้!