บทที่ 941

เฟิ่งจิ่วเหยียนมาพบกับถานไถเหยี่ยนอีกครั้ง แววตาของเขายังคงสงบเงียบดังเดิม ทว่า มิได้ไร้ชีวิตชีวาเหมือนดังแต่ก่อนอีกด้วย

“ถานไถเหยี่ยน เจ้ารู้หรือไม่ว่า แคว้นตงซานได้ส่งราชทูตมาขอพาตัวเจ้ากลับไปจัดการด้วย?”

ถานไถเหยี่ยนพลางเอ่ยออกมาด้วยท่าทีเฉยเมย

“คิดไว้แล้วว่าจักต้องเป็นเช่นนี้

“พวกเขาหาได้มาเพื่อข้าไม่ แต่มาเพื่อ ‘ใยแมงมุม’ ของตระกูลถานไถต่างหาก”

เฟิ่งจิ่วเหยียนมีท่าเคร่งขรึมไปในทันที

“เจ้าจึงคิดใช้ประโยชน์จากคนทุกคน รวมไปถึงแคว้นตงซานด้วยหรือ”

ถานไถเหยี่ยนพลันหัวเราะเยาะตนเองออกมา

“ดังนั้น ชีวิตนั้นแสนสั้น อย่างไรย่อมต้องถูกผู้อื่นสังหารตามอำเภอใจ”

เขารู้ดีว่า หากตนเองกลับไปถึงแคว้นตงซานเมื่อใดนั้น จุดจบคงมิได้ดีนัก

ทว่า เขาหาได้กลัวตายไม่ ทั้งยังมองดูความตายอย่างไม่ยี่หระอีกด้วย

เฟิ่งจิ่วเหยียนจึงเอ่ยตรงเข้าประเด็นในทันที

“เจ้าคิดดีแล้วหรือ”

เรียวคิ้วดวงตาที่งดงามของถานไถเหยี่ยน พลันเผยให้เห็นท่าทีเด็ดขาดออกมา

หากเขายังตัดสินใจไม่ได้ เขาคงมิมาขอพบนางเช่นนี้

“กระหม่อมเต็มใจที่จะช่วยให้หนานฉีรวมใต้หล้าเป็นหนึ่งพ่ะย่ะค่ะ” พูดจบ เขาพลันโค้งกายคำนับเฟิ่งจิ่วเหยียนในทันที

ร่างผอมเพรียวโค้งกายลงมา พร้อมด้วยดวงตาที่ฉายแววลึกล้ำ

เฟิ่งจิ่วเหยียนหาได้แปลกใจกับผลลัพธ์ที่ออกมาเป็นเช่นนี้ไม่

ผู้ที่มีจิตใจทะเยอทะยานเช่นถานไถเหยี่ยนนั้น มีเพียงแว่นแคว้นที่แข็งแกร่งเท่านั้นถึงจะสามารถฉุดรั้งเขาเอาไว้ได้

แคว้นตงซานที่ไม่มีแม้แต่ความสามารถที่จะช่วยปกป้องเขานั้น ถึงอย่างไรย่อมต้องถูกถานไถเหยี่ยนเขี่ยทิ้ง

เฟิ่งจิ่วเหยียนรับการโค้งคำนับของเขาไว้ ทั้งยังใช้สองมือโค้งกายคำนับกลับด้วยความเคารพเช่นกัน

“อาจารย์เป็นยอดคนเช่นท่าน ย่อมสมควรได้รับตำแหน่งสำคัญ ทว่า...”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพลางเปลี่ยนหัวข้อ

“ถึงอย่างไรต้นเหตุของข้อพิพาทระหว่างแคว้นพันธมิตรนั้นก็เกิดขึ้นมาจากเจ้า หากว่าปล่อยตัวเจ้าออกไปง่ายดายเช่นนี้ คงยากที่จะโน้มน้าวใจผู้อื่นได้

“ฉะนั้นแล้ว คงต้องรบกวนให้เจ้าอยู่ในคุกเทียนเหลาต่อไป อีกทั้งให้เจ้าสอนเหล่าบัณฑิตที่สถาบันทางการทหารอยู่ที่นี่ด้วย”

“ข้าเองก็จะทูลขอคุกที่เงียบสงบสักห้องกับฝ่าบาทให้เจ้า”

หลังจากได้ยินเฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยออกมาเช่นนี้ แววตาของถานไถเหยี่ยนพลันตกตะลึงไปเล็กน้อย

หลังจากนั้น เขาพลันยิ้มจาง ๆ ออกมา

“เพื่อโน้มน้าวคนอื่น ๆ หรือว่า... ท่านยังไม่ไว้ใจในตัวกระหม่อมกันแน่?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเองก็หาได้เอ่ยพูดอ้อมค้อมออกมาแต่อย่างใด พลางกล่าวออกมาอย่างตรงไปตรงมาว่า

“แคว้นพันธมิตรต่างก็ตกอยู่ในกำมือเจ้าแล้ว ข้าย่อมต้องระวังตัวเอาไว้จักเป็นการดีเสียกว่า”

การรั้งเขาเอาไว้ที่หนานฉีนั้น นับว่าเป็นการกระทำที่เสี่ยงยิ่งนัก

ดังนั้น การจะ “ล่ามโซ่” เขาเอาไว้เช่นนี้ ก็คงมิใช่เรื่องแปลกอะไร