บทที่ 940

ราชทูตหลี่หลิงแสดงสีหน้าประหลาดใจทันที

ทำการค้า?

นี่เป็นการบังคับฝืนใจกันโดยแท้

แคว้นตงซานพวกเขาไม่เคยทำการค้ากับแคว้นอื่นมาก่อน

ทว่าหากไม่ยินยอม เกรงว่าฮ่องเต้ฉีจักต้องให้พวกเขาชดเชยด้วยการยกดินแดนให้เป็นแน่!

ต้องโทษที่เขาผิดพลาดเพราะคำพูด จนสร้างปัญหาเช่นนี้!

หลี่หลิงรู้สึกเสียใจอย่างมาก พร้อมกับมองไปทางหยวนจั้นที่อยู่ข้างกัน

หยวนจั้นพยักหน้าเบา ๆ

หลังจากหลี่หลิงได้รับอนุญาต ถึงได้ก้าวไปข้างหน้า

“เรื่องทำการค้า ถือเป็นประโยชน์ต่อทั้งสองแคว้น กระหม่อมจะนำเจตนารมณ์นี้กราบทูลต่อกษัตริย์ของกระหม่อม!”

เวลายิ่งนานอุปสรรคยิ่งมาก เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่มีทางให้โอกาสพวกเขาได้กลับคำ

“ฝ่าบาท แม้จริงอยู่ที่ว่าเรื่องดี ๆ มักจะเต็มไปด้วยอุปสรรค แต่หม่อมฉันกลัวว่าเวลาจะไม่คอยท่า มิสู้ให้คนร่างหนังสือข้อตกลงขึ้นมา แล้วให้ราชทูตลงนาม จากนั้นค่อยนำกลับไปยังแคว้นตงซาน พร้อมกับออกสาส์นตราตั้งอย่างเป็นทางการ?”

ราชทูตถูกส่งมา ก็ถือเป็นตัวแทนของฮ่องเต้นั่นเอง

ทันทีที่ลงนาม ก็จะไม่มีทางกลับคำ

เซียวอวี้ยิ้มน้อย ๆ และกุมมือเฟิ่งจิ่วเหยียนต่อหน้าฝูงชน

“นับว่าฮองเฮาวิเคราะห์ได้รอบคอบ

“ใครก็ได้ ไปร่างหนังสือข้อตกลงมา!”

......

ม่านราตรีรายล้อม

ประตูพระราชวังเปิดกว้าง เหล่าราชทูตเดินออกมาจากด้านใน ใบหน้าซีดเผือด หดหู่เศร้าหมอง

แต่ละคน ราวกับถูกดูดวิญญาณออกไป เหลือเพียงเปลือกที่ว่างเปล่า

ที่ประตูพระราชวัง ราชทูตต้าเซี่ยก่อเรื่องวุ่นวาย เขาคว้าตัวหลี่หลิงจากแคว้นตงซานเอาไว้

“พวกเจ้าช่างฉลาดยิ่งนัก! คิดว่าโยนความผิดให้ถานไถเหยี่ยนไป ก็ไม่เกี่ยวข้องกับพวกเจ้าแล้วหรือ? หนานฉีชั่วช้า แคว้นตงซานพวกเจ้ายิ่งไร้ยางอายกว่าอีก!”

หลี่หลิงเอ่ยอย่างชอบธรรม

“ท่านใต้เท้า แคว้นตงซานพวกเราเป็นผู้บริสุทธิ์จริง ๆ ถานไถเหยี่ยนมิใช่คนของแคว้นตงซาน นี่คือสิ่งที่ฮ่องเต้ฉีกับฮองเฮาทรงตรัส เหตุใดในตอนนั้นท่านไม่โต้แย้ง กลับมาหาเรื่องกับข้า? ต้าเซี่ยยังคงข่มเหงคนอ่อนแอกว่าและเกรงกลัวคนแข็งแกร่งกว่าเช่นเดิมจริง ๆ!”

“เจ้า...”

“ก่อเรื่องอะไร!” องครักษ์ที่อยู่หน้าประตูวังตะคอกใส่

ราชทูตต้าเซี่ยต้องปล่อยมือด้วยความจำใจ ก่อนจากไป ยังหันไปเอ่ยคำพูดดุดันกับราชทูตแคว้นตงซาน

“พวกเจ้าคอยดูเถอะ! แคว้นอื่นกับแคว้นตงซาน จะต้องสู้รบกันไม่สิ้นสุด!”

ราชทูตของแคว้นอื่นที่อยู่ตรงนั้นได้ยินเช่นนี้ ก็รีบส่ายหัวและโบกมือปฏิเสธ

“ไม่ไม่ไม่ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับพวกเรา!”

พวกเขาเพิ่งจะมีปัญหากับหนานฉี ย่อมไม่กล้ามีปัญหาใด ๆ กับแคว้นใหญ่อีกแล้ว

เพียงชั่วพริบตาเดียว เหล่าราชทูตก็หนีหายกันไปอย่างรวดเร็ว

ส่วนเหล่าขุนนางหนานฉีขณะออกจากประตูวัง ทุกคนสีหน้าเบิกบาน และปลอดโปร่งโล่งใจ ซึ่งแตกต่างจากเหล่าราชทูต