บทที่ 949

การที่พวกเขาขอเข้าพบยามมืดค่ำเช่นนี้ เกรงว่าราชทูตเป่ยเยี่ยนเองคงมีเรื่องร้อนใจมากกระมัง

จางฉี่หยางนำกองทัพที่แข็งแกร่งบุกเข้าโจมตีเป่ยเยี่ยน

สงครามในครานี้จึงต้องรีบระงับโดยไว แว่นแคว้นภายในถึงจักสามารถฟื้นตัวได้เสียที

……

เมืองเซวียน

ภายในเรือนจำ

ฮ่องเต้เยี่ยนและเหล่าทหารมากมายถูกคุมขังเอาไว้ที่นี่

เขามิคิดเลยว่า ตนเองจักถูกพวกหนานฉีจับได้ ทั้งยังถูกคนของตนเองทรยศหักหลังอีก!

เขาโกรธเกลียดยิ่งนัก

เมื่อฮ่องเต้ถูกจับตัวเอาไว้ได้เช่นนี้ กองทัพเยี่ยนที่เหลืออยู่บนภูเขาจิ่วเหลียนย่อมไร้ความสามารถ

เป่ยเยี่ยนพ่ายแพ้โดยสิ้นเชิง

ทว่า ฮ่องเต้เยี่ยนหาได้แสดงออกท่าทีว่าตนเองพ่ายแพ้ไม่ หากแต่ยังคงทำตัวหยิ่งจองหอง ยโสโอหังไม่เลิก

“เราจักไม่ตาย! พวกเจ้ามิกล้าสังหารเราหรอก!

“กองทัพเยี่ยนที่มีทหารนับหมื่นนายนั้น พวกเขาจักยังคงทยอยโจมตีหนานฉีต่อไป จนกระทั่งหนานฉีพ่ายแพ้ราบคาบเป็นหน้ากอง!”

นี่คือพระราชโองการที่เขาออกสั่งด้วยตนเอง ก่อนที่เขาจะทยานเข้าสู่ศึกสงคราม

ไม่ว่าอย่างไร เป่ยเยี่ยนกับหนานฉีก็จักรบกันจนตัวตายไปข้างหนึ่ง!

ทหารที่เฝ้าห้องขังนั้น ต่างพากันหัวเราะออกมาเสียฉากใหญ่

“ทยอยโจมตีหรือ? ท่านมิรู้เลยใช่หรือไม่ ว่าแคว้นพันธมิตรทั้งหมดต่างก็ลงนามขอเจรจาสงบศึกหมดแล้ว เหลือเพียงเป่ยเยี่ยนแคว้นท่านเท่านั้นที่ยังคงต่อต้านอยู่ มิรู้จักทนไปได้สักกี่น้ำกัน?”

“ทั้งนี้ เป่ยเยี่ยนเองก็เปลี่ยนผู้ปกครองแคว้นไปแล้วด้วย ท่านในยามนี้ก็แค่ฮ่องเต้ที่ถูกทิ้ง ยังกล้าเรียกตนเองว่า ‘เรา’ อีกหรือ?”

ฮ่องเต้เยี่ยนมีท่าทีไม่เชื่อไปในทันที

นัยน์ตาของเขาแดงก่ำ เนื่องจากการนอนไม่พอเป็นเวลานานนั้น ทำให้อารมณ์ของเขาฟุ้งซ่านจนมิอาจทนการยั่วยุเช่นนี้ได้

“เป็นไปไม่ได้! เราคือฮ่องเต้! ไม่มีผู้ใดกล้าขัดคำสั่งเราได้แน่ ! !”

ทว่า เมื่อกลับมาคิด ๆ ดูแล้วนั้น เรื่องเช่นนี้อาจจะเกิดขึ้นก็เป็นได้

ถึงแม้ว่าชายชราผู้นั้นจักถูกกุมขังอยู่ในเรือนถงหวา ไม่แน่ว่าเขาอาจจะได้รับการช่วยเหลือไปแล้ว

ทว่า ถึงแม้เรื่องราวจักเป็นเช่นนี้ เขาก็มิอาจตายได้

เขาเป็นบิดาแท้ ๆ ของตน ย่อมไม่มีทางไม่สนใจความเป็นความตายของบุตรชายตนเองอย่างแน่นอน

ฮ่องเต้เยี่ยนมั่นใจในเรื่องนี้เป็นอย่างมาก หากแต่เขาหาได้รู้ไม่ว่า เสด็จพ่อของตนเองนั้นไม่ต้องการเขาอีกต่อไปแล้ว

เมืองหลวง

ราชทูตจากเป่ยเยี่ยนพลางเอ่ยอธิบายเรื่องราวทุกอย่าง

“สงครามที่เกิดขึ้นนั้น ต้นเหตุเกิดจากอดีตฮ่องเต้ จักรพรรดิในยามนี้เพียงต้องการกองกำลังทหารของเป่ยเยี่ยนกลับคืนไปเท่านั้น ส่วนอดีตฮ่องเต้ ยกให้หนานฉีเป็นผู้จัดการได้เลยพ่ะย่ะค่ะ”

เซียวอวี้ที่กำลังอ่านสาส์นตราตั้งจากเป่ยเยี่ยนนั้น

เป่ยเยี่ยนยินยอมทำตามค่าเรียกร้องที่หนานฉีเรียกไปทั้งหมด ทั้งยังยินยอมสละเมืองหลายแห่งให้อีกด้วย พลางรับปากว่าจะส่งมอบเหมืองหินเซวียนอิงให้อีก

ฮ่องเต้เยี่ยนชราผู้นี้ช่างเก็บกดอารมร์โกธรของตนเองได้เก่งเสียจริง

ประกาศกร้าวว่าละทิ้งบุตรชายของตนเอง เพื่อมอบคำอธิบายให้กับเหล่าราษฎรชาวเป่ยเยี่ยน ทั้งยังโยนความผิดทั้งหมดไปให้บุตรเนรคุณผู้นั้นอีกด้วย

ช่างเด็ดขาดในการตัดสินใจเสียจริง

ใบหน้าของเซียวอวี้พลันเต็มไปด้วยความความเฉยเมย

บิดาย่อมต้องรับผิดชอบต่อการกระทำของบุตรชายตนเอง