บทที่ 952

จวนตระกูลเฟิ่ง

นายท่านเฟิ่งกำลังสั่งให้คนเขียนเทียบเชิญงานแต่ง พ่อบ้านพลันวิ่งเข้ามารายงาน

“นายท่าน นายท่าน! ฮองเฮาเสด็จมาขอรับ!”

สีหน้าของนายท่านเฟิ่งดูตกตะลึง

เหตุใดฮองเฮาจึงมาเยือนอย่างกะทันหัน?

หรือได้ยินข่าวว่าเขากำลังจะแต่งงานใหม่ จึงรีบมาขัดขวาง?

อีกด้านหนึ่ง

ในเรือนอี๋ชิง

อี๋เหนียงหลินร้องไห้จนตาบวมไปหมดแล้ว

“ไฉนนังแพศยานั่นมาทีหลังกลับได้สมหวัง!

“ข้าปรนนิบัตินายท่านมานานหลายปีแล้ว นางเป็นแค่หญิงม่ายคนหนึ่ง คิดจะมาแข่งกับข้า...นายท่านจะชื่นชอบนางได้อย่างไร!

“ข้าโมโหจะตายอยู่แล้ว! ให้ตายเถอะ! ข้ายอมตาย ดีกว่าทนอัดอั้นเช่นนี้!”

ตั้งแต่รู้ว่าหลิวอิ๋งกำลังจะได้แต่งเข้าจวน อี๋เหนียงหลินก็ร้องไห้โวยวายอย่างหนัก

ก่อนหน้านี้ได้วิ่งไปโวยวายต่อหน้านายท่านแล้ว กลับถูกตำหนิกลับมาเสียยกใหญ่

ยามนี้จึงได้แต่ระบายความอัดอั้นในเรือนของตนเอง

เดิมเฟิ่งหมิงเซวียนยังมาปลอบโยนนางบ้าง ทว่านางร้องไห้บ่อยเกินไป จนเฟิ่งหมิงเซวียนรู้สึกรำคาญเช่นกัน จึงย้ายไปอยู่ที่โรงพักแรม ไม่ยอมกลับบ้านทั้งกลางวันกลางคืน

อี๋เหนียงหลินยิ่งคิดก็ยิ่งคับข้องใจ

ตลอดหลายปีนี้นางพยายามถ่อมตน เพียงเพื่อให้มีอนาคตที่รุ่งโรจน์

ไม่คาดคิดว่ามันจะพังทลายลง และพ่ายแพ้ให้แก่หญิงม่ายที่ไม่รู้โผล่มาจากที่ใด

อี๋เหนียงหลินโกรธมาก ครั้นเห็นกรรไกรอยู่ในตะกร้าเย็บปักบนโต๊ะ แววตาพลันมืดลง

เช่นนั้นก็ตายไปพร้อมกัน ปัญหาจะได้จบสิ้น

หากนายท่านเฟิ่งอยากจะแต่งงานกับหญิงอื่น ก็ไปแต่งกันในยมโลก!!

ทว่า เมื่อคิดจะหยิบกรรไกรขึ้นมาจริง ๆ อี๋เหนียงหลินกลับหวาดกลัวจนมือสั่น

“อี๋เหนียงเจ้าคะ ฮองเฮาเสด็จมาเจ้าค่ะ!”

ครั้นได้ฟังสาวใช้รายงาน อี๋เหนียงหลินก็รู้สึกตื่นเต้นจนตัวสั่น

“ฮองเฮามาที่นี่จริง ๆ รึ?!” นางราวกับคว้าจับฟางเส้นสุดท้ายไว้ได้ ดวงตาเต็มไปด้วยแสงแห่งความหวัง

“จริงเจ้าค่ะ! ตอนนี้กำลังสนทนากับนายท่านอยู่ที่ห้องโถงส่วนหน้า!”

อี๋เหนียงหลินหลั่งน้ำตาแห่งความยินดี ก่อนจะรีบเช็ดน้ำตา แล้วเร่งสาวใช้

“เร็วเข้า รีบช่วยข้าเปลี่ยนอาภรณ์ ข้าจะไปเข้าเฝ้าฮองเฮา...ไม่สิ ไม่ต้องเปลี่ยนอาภรณ์แล้ว ไม่ต้องประทินโฉมด้วย ไปเข้าเฝ้าทั้งแบบนี้เลย!”

นางต้องการจะทำให้ฮองเฮาได้เห็นว่า ตนเองโดนกลั่นแกล้งอย่างไร

สาวใช้เอ่ยเตือนนาง

“อี๋เหนียงเจ้าคะ แม้ว่า ฮองเฮาอาจจะไม่เห็นด้วยกับการแต่งหลิวอิ๋งเข้าจวน ทว่านางเป็นน้าหญิงโดยสายเลือดของฮองเฮา เกรงว่าพวกนางจะอยู่ฝ่ายเดียวกันเจ้าค่ะ”

อี๋เหนียงหลินพ่นน้ำลายเต็มปาก

“ถุย! ฝ่ายเดียวกันอะไร? จักเห็นน้าหญิงดีกว่าแม่ของตนเองได้อย่างไร? หลิวอิ๋งคนนั้นเป็นแค่ตัวอะไรกัน เมื่อนางมาถึงเมืองหลวงใหม่ ๆ ก็รีบไปขอเข้าเฝ้าฮองเฮา กลับถูกฮองเฮาเมินเฉยใส่

“ได้ยินว่าวันนี้นางไปก่อเรื่องที่จวนพลทหารด้วย

“ข้าว่านะ หากไม่มีธุระฮองเฮาคงไม่เสด็จมาหรอก จักต้องมาที่นี่เพื่อจัดการกับหลิวอิ๋งเป็นแน่!”

ณ ห้องโถงส่วนหน้า

นายท่านเฟิ่งนั่งหลังตรง พลางเหลือบมองเฟิ่งจิ่วเหยียนที่อยู่ด้านข้าง

เฟิ่งจิ่วเหยียนหยิบถ้วยชาขึ้นมา เพียงแค่มองไปข้างหน้าอย่างเย็นชา ไม่แสดงออกทางสีหน้ามากนัก

“ได้ยินว่า ท่านกำลังจะแต่งภรรยา”

นายท่านเฟิ่งได้เตรียมรับมือไว้แล้ว

“ใช่!”

บุตรสาวทั้งสองของเขา คนหนึ่งไร้ประโยชน์ อีกคนไม่เห็นตระกูลเฟิ่งอยู่ในสายตา และมีใจเอนเอียงไปทางตระกูลเมิ่ง เขาจึงต้องวางแผนไว้ให้ตนเอง

ปัง!

เฟิ่งจิ่วเหยียนวางถ้วยชาลงอย่างแรง เสียงนั้นทำให้นายท่านเฟิ่งสะดุ้งตกใจ