บทที่ 955

เฟิ่งหลินโกรธจนขำหัวเราะ

“เก้ามิ่งก็คือเก้ามิ่ง ข้ายังจะโกหกเจ้าได้รึ?

“หลิวอิ๋ง เจ้ายังไม่ได้แต่งงานเข้ามา ก็ก่อเรื่องวุ่นวายให้ข้าขนาดนี้ ต่อไปจะไม่ยิ่งกว่านี้รึ?

“วันนี้ หากเจ้าไม่ไปขอโทษ งั้นการแต่งงานระหว่างเจ้ากับข้า ก็ยกเลิก!”

หลิวอิ๋งมือสั่น หว่างหัวคิ้วมืดคล้ำ

“ได้! ข้าไปขอโทษ! ทว่าไม่ใช่เพราะท่านข่มขู่ข้า เป็นเพราะข้าคำนึงถึงท่าน ไม่อยากให้จวนตระกูลเฟิ่งเสื่อมเสียชื่อเสียง”

นายท่านเฟิ่งรู้จักนางดีตั้งแต่ต้นแล้ว

เขาส่งเสียงเมิน “หากเจ้าหวังดีกับข้าจริง ๆ ก็จะไม่บีบบังคับให้ข้าแต่งงานกับเจ้า !”

คำพูดประโยคนี้ทิ่มแทงใจหลิวอิ๋ง

นางหัวเราะเย้ย

“ซานหลาง ข้าบีบบังคับเจ้าจริง ๆ หรือ? เราแต่งงานกัน ไม่ใช่เพื่อผลประโยชน์ของกันและกันหรือ?”

นางต้องการอำนาจกับทรัพย์สิน

เปิดเส้นทางการค้าระหว่างแต่ละแคว้น อาศัยเพียงสถานะป้าของฮองเฮา ยังไม่เพียงพอ

นางยังต้องส่งลูกสาวไปยังตำแหน่งสูงศักดิ์

ส่วนเฟิ่งหลิน เขาต้องการลูกสาวที่เชื่อฟัง คลอดโอรสให้กับตระกูลเฟิ่งของพวกเขา

ทันใดนั้น เฟิ่งหลินพูดอะไรไม่ออก ไม่สนใจนาง สะบัดแขนเสื้อแล้วเดินออกไป

ข้างนอกห้อง

ตรงระเบียงทางเดิน

สาวใช้พูดเตือนอี๋เหนียงหลิน “อี๋เหนียง นายท่านออกไปแล้วเจ้าค่ะ!”

อี๋เหนียงหลิน จับจ้องห้องโถงด้านหน้า

“นังสารเลวคนนั้นล่ะ?”

สาวใช้คาดเดา

“จักต้องถูกนายท่านก่นด่าร้องไห้ไปแล้ว อับอายจนไม่กล้าสู้หน้าใคร!”

สายตาอี๋เหนียงหลินมืดมน

ก็ถูก หากเป็นปกติ นังสารเลวคนนั้น แทบจะตัวติดนายท่านตลอดเวลา เข้าออกเป็นคู่กัน

“อี๋เหนียงดูเร็ว แม่หญิงหลิวคนนั้นก็ออกมาแล้ว!”

……

ในพระราชวัง

เซียวอวี้อ่านสาส์นกราบทูลเสร็จ มายังตำหนักหย่งเหอ กลับไม่เห็นเงาร่างเฟิ่งจิ่วเหยียน

“ฮองเฮาล่ะ?”

เขาได้ยินว่าฮองเฮากลับวังแล้ว

หว่านชิวกราบทูลอย่างเคารพนอบน้อม

“ฝ่าบาท ฮองเฮาไปอาบน้ำที่ตำหนักจื้อเฉินเพคะ ไม่ให้บ่าวตามไปปรนนิบัติ”

นางอดรู้สึกเสียใจไม่ได้

ดูเหมือนฮองเฮาไม่ไว้ใจนาง เรื่องอาบน้ำเปลี่ยนอาภรณ์ น้อยครั้งมากที่จะให้นางคอยปรนนิบัติอย่างใกล้ชิด

เซียวอวี้เปลี่ยนขบวนเสด็จไปยังตำหนักจื้อเฉิน

ตำหนักจื้อเฉินเป็นตำหนักของจักรพรรดิ สระอาบน้ำข้างใน นางชื่นชอบที่สุด

เดิมเขาก็เตรียมที่จะสร้างสระอาบน้ำในตำหนักหย่งเหอ ทว่าการก่อสร้างตำหนักตั้งแต่แรก ไม่ได้คำนึงถึงการต่อเติมในภายหลัง ยากที่จะเปลี่ยนแปลงตำแหน่งเดิม