บทที่ 954

หลิวอิ๋งมาถึงจวนตระกูลเฟิ่ง วางมาดเป็นเหมือนนายหญิงกลับจวน นำรังนกยื่นให้สาวใช้

“นำรังนกไปตุ๋น เดี๋ยวข้าจะดื่ม”

สาวใช้ยื่นมือทั้งคู่รับมา ไม่กล้าที่จะละเลย

พ่อบ้านเหลือบมองรังนก แล้วก็แอบส่ายหัว

ฮูหยินในอนาคตคนนี้หาเงินเก่งก็จริง ทว่าใช้จ่ายเงินก็ไม่ธรรมดา

หากให้นางดูแลจัดการจวนตระกูลเฟิ่ง จะมีชีวิตที่ดีได้หรือ?

หลิวอิ๋งอายุสี่สิบกว่า ปกติใช้เงินจำนวนมากในการบำรุงดูแล ใช้ผงแป้งไข่มุกทุกวัน แลดูอ่อนเยาว์กว่าอายุจริงอย่างน้อยเจ็ดแปดปี

วันนี้นางแต่งตัวสวมชุดกระโปรงเบาสบายทันสมัย กล่าวกันว่าเป็นแบบที่ฝ่าบาทออกแบบให้กับฮองเฮาด้วยพระองค์เอง เมื่อสวมใส่แล้วมีความสง่ากล้าหาญ นางคิดว่า คู่ควรกับสถานะของนางที่เป็นหญิงแกร่งทางการค้า

เวลานี้ มุมหนึ่งตรงระเบียงทางเดิน อี๋เหนียงหลินกับสาวใช้ยืนอยู่ตรงนั้น แอบมองดูอยู่

สาวใช้แสดงสีหน้าสมน้ำหน้า

“อี๋เหนียง นายท่านโกรธขนาดนี้ แม่หญิงหลิวคนนั้นโชคร้ายแน่”

สายตาอี๋เหนียงหลินแฝงไปด้วยความเกลียดแค้น ชิงชัง มือออกแรง แทบอยากฉีกผ้าเช็ดหน้าให้ขาด

“สารเลว! อย่าให้นางเข้ามาอยู่ที่นี่ดีที่สุด!”

……

หลิวอิ๋งเข้าไปในห้องโถงหน้า ก็เห็นเฟิ่งหลินจับจ้องตนเอง

ท่าทีนั้น ราวกับจะกลืนกินนาง

จริง ๆ เลย จะร้อนใจขนาดนี้ทำไมกัน

หลิวอิ๋งแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นความร้อนใจของเขา นั่งลงเอง แล้วก็ใช้มือพัดแทนใบพัด

“ข้างนอกร้อนมากเลย บอกมาเถอะ ตามข้ามาด้วยเรื่องอันใด”

ปัง!

เฟิ่งหลินตบโต๊ะ

หลิวอิ๋งตกตะลึงทันที ถลึงตาโต จับจ้องมองเขา

“เจ้ายังมีหน้ามาถามข้า?” เฟิ่งหลินโกรธจนลุกขึ้นมา ชี้หน้าก่นด่านาง “นังสารเลว! วันนี้เจ้าไปทำอะไรมา!”

สีหน้าหลิวอิ๋งเยือกเย็น

ที่แท้ รีบตามนางมา ไม่ใช่เพราะคิดถึงนาง แต่เป็นเพราะเรื่องของจวนพลทหาร

นางก็ไม่ใช่คนอารมณ์ธรรมดา ยอมรับทันที

“ข้าไปหาพี่สาว ทำไม ไม่ได้หรือ?”

“เราจะแต่งงานกัน ไม่ควรนำเทียบเชิญไปให้นางหรือ?”

เฟิ่งหลินกำหมัดแน่น ท่าทีเหมือนโกรธอย่างมากแล้วไม่มีที่ระบาย สีหน้าเขียวคล้ำ

“เจ้านำเทียบเชิญงานแต่งงานไปให้ก็พอ เหตุใดถึงยังลงมือทำร้ายคน!”