บทที่ 968

ณ วังหลวง

เฟิ่งจิ่วเหยียนวางแผนว่าก่อนงานเลี้ยงวันไหว้พระจันทร์ในวัง จะจัดงานดูตัวราชบุตรเขยให้กับองค์หญิงใหญ่

นี่เป็นเรื่องที่เซียวอวี้ฝากฝังไว้กับนาง

ด้วยเหตุนี้นางจึงตั้งใจมาที่ตำหนักฉือหนิง เพื่อหารือกับไทเฮา

ไทเฮาทรงหวังเช่นกันว่าบุตรสาวจะได้สมรสอีกครั้ง หากสามารถให้กำเนิดบุตรชายหรือบุตรสาวได้ ก็จะยิ่งเป็นการดี

มิเช่นนั้น อยู่คนเดียวก็จะโดดเดี่ยว

เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยตรงไปตรงมา “จวนองค์หญิงใหญ่มีบ่าวรับใช้มาก อีกทั้งองค์หญิงใหญ่ก็ยังทรงมีมิตรสหายมากมาย ไม่มีทางโดดเดี่ยวเป็นแน่”

ไทเฮาทรงตะลึงงันชั่วขณะ นึกไม่ถึงว่าฮองเฮาจะทรงเอ่ยคำพูดทำนองนี้ออกมาได้

“พวกเขาต่างก็เป็นคนนอก จะเหมือนกันได้อย่างไร คนเหล่านั้น เดิมทีก็มิได้จริงใจกับฉีเอ๋อร์อยู่แล้ว...”

ขณะที่พูด กุ้ยหมัวมัวก็เข้ามารายงาน “ไทเฮา ฮองเฮา องค์หญิงใหญ่เสด็จมาแล้วเพคะ”

เมื่อได้ยินว่ากำลังจะคัดเลือกสามีให้นาง องค์หญิงใหญ่จึงรีบเข้ามาในวัง กลัวว่าหากช้าไปเพียงก้าวเดียว ก็จะได้รับสมรสพระราชทานตามใจชอบจากฮ่องเต้

หลังจากองค์หญิงใหญ่เสด็จเข้ามา ก็โค้งคำนับคนสองคนที่นั่งอยู่ตามลำดับ

“หม่อมฉันน้อมทักทายเสด็จแม่ และถวายบังคมฮองเฮาเพคะ”

“ลุกขึ้นเถิด ฉีเอ๋อร์ เจ้ามาได้เวลาพอดี ข้ากำลังหารือเรื่องสำคัญในชีวิตของเจ้า” บนใบหน้าไทเฮาเผยรอยยิ้มอันเมตตา

กุ้ยหมัวมัวเอ่ยแทรกคำพูดของนาง

“องค์หญิงใหญ่ ฮ่องเต้และฮองเฮาทรงเป็นห่วงเรื่องการสมรสของท่าน วางแผนที่จะจัดงานชุมนุมกวีในวัง สำหรับท่านในการคัดเลือก...”

องค์หญิงใหญ่นั่งลงทันที พร้อมกับเสแสร้งแกล้งยิ้ม

“หม่อมฉันมิชอบคนประเภทละมุนละม่อมบอบบาง”

ไทเฮาจึงทรงเกลี้ยกล่อมนาง “เจ้าเป็นองค์หญิง หาราชบุตรเขยที่ว่านอนสอนง่ายถึงจะดี คนประเภทถือทวนรำดาบ หากทำให้เจ้าเจ็บตัวจะทำอย่างไร?”

องค์หญิงใหญ่ราวกับได้ยินเรื่องขบขัน พลางใช้มือปิดปากหัวเราะ

“ท่านแม่ ดูสิ่งที่ท่านพูดสิ หากมีความสามารถทำให้ลูกเจ็บตัวได้จริง ๆ ลูกจะรู้สึกยินดีเป็นที่สุด”

ไทเฮาทรงมิอาจเข้าใจในทันที

บุตรสาวของนางผู้นี้ จักต้องผิดปกติไม่มากก็น้อย

มีผู้ใดกันชอบที่จะถูกทำร้าย

เฟิ่งจิ่วเหยียนเข้าใจอย่างลึกซึ้ง รู้ว่าองค์หญิงใหญ่ทรงหมายความเช่นไร

นางเอียงศีรษะเล็กน้อย พร้อมกับสั่งสาวใช้หว่านชิว

“จำไว้ว่า ผู้ที่มาคัดเลือกเป็นราชบุตรเขย จักต้องตรวจสภาพร่างกายก่อน สำหรับคนที่มีความปรารถนาแต่ไร้สมรรถภาพในการร่วมบรรทม...”

“ฮองเฮา!” ไทเฮาทรงดึงสติกลับมาทันที พร้อมกับรีบห้ามปราม

ทว่า เฟิ่งจิ่วเหยียนปากไว สิ่งที่จำเป็นต้องเอ่ยก็เอ่ยหมดแล้ว

แม้แต่องค์หญิงใหญ่ก็ทรงนึกไม่ถึงว่า ฮองเฮาจะทรงเอ่ยออกมาตรง ๆ เช่นนี้ เกรงว่านางคงมิรู้ว่า สิ่งใดเรียกว่าการพูดอ้อมคอมกระมัง?

ในชั่วขณะนั้น ภายในตำหนักพลันเงียบสนิท

เหล่าสาวใช้ในตำหนักสีหน้าแดงระเรื่อ ก้มศีรษะลงจนต่ำสุด

เฟิ่งจิ่วเหยียนมิได้ใส่ใจ

บุรุษจะอ่อนหัดหรือไม่ นั่นคือความสามารถที่ซ่อนอยู่ หากมองแค่รูปลักษณ์และพรสวรรค์ แล้วเลือกคนที่อ่อนหัดมา ก็จะสร้างความลำบากพระทัยให้กับองค์หญิงใหญ่ มิสู้พูดให้ชัดเจนกันเสียแต่เนิ่น ๆ ดีกว่าถึงเวลานั้นมาร้องห่มร้องไห้กับเรื่องทำนองนี้

นางเอ่ยอย่างเรียบเฉย

“ไทเฮา ความต้องการขององค์หญิงใหญ่ไม่ถือว่าเกินไป ถือว่าสำคัญอย่างยิ่ง”

ไทเฮา: ข้าย่อมรู้อย่างแน่นอน! ที่เกินไปคือ ฮองเฮาเยี่ยงท่านมิได้มองว่าพวกเราเป็นคนนอกเลย!

องค์หญิงใหญ่ก็มิรู้จะเอ่ยอย่างไร