บทที่ 969

เฟิ่งจิ่วเหยียนเคยรับปากมารดาว่า จะดูแลหลิวอิ๋งสองแม่ลูกแทนนางเป็นอย่างดี

ดังนั้น เมื่อหลิวอิ๋งถือจดหมายของนายหญิงเฟิ่งมาพบนาง นางเองจึงมิอาจไล่คนไปได้

นางสั่งอู๋ไป๋

“พานางไปที่ตำหนักหย่งเหอ”

อู๋ไป๋ประสานมือรับคำสั่ง

“พ่ะย่ะค่ะ!”

หลิวอิ๋งสองคนแม่ลูกเป็นครั้งแรกที่เข้ามาในวัง ประตูวังดูโอ่อ่างดงาม พอเข้าประตูวังมาแล้ว ภายในยิ่งกว้างขวาง และตำหนักที่ตั้งอยู่เรียงราย ยิ่งง่ายต่อการเดินพลัดหลง

ขันทีนำทางอยู่ด้านหน้า สองแม่ลูกเดินตามติดทุกฝีก้าว

ตอนอยู่ที่เจียงโจว คฤหาสน์จวนตระกูลเฉียนนั้นหรูหราโอ่อ่า ศาลาและหอคอย ก็สร้างขึ้นโดยช่างฝีมือดี แม้แต่จวนเจ้าเมืองก็ยังถือว่าห่างไกล

ตอนนี้หากเปรียบเทียบกับพระราชวังแห่งนี้ ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน

เจิ้งจีอดที่จะรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจมิได้

ในดวงตาของนางยากจะซ่อนความตื่นตะลึงและความปรารถนาเอาไว้ได้

มิน่าแปลกใจที่หลายคนต้องการจะเข้าวังมาเป็นสนม วังหลวงแห่งนี้ช่างงดงามเหลือเกิน!

ราวกับตำหนักสวรรค์บนเมฆา คนที่พำนักอยู่ที่แห่งนี้ เป็นคนที่อยู่เหนือคนโดยแท้

คนเป็นนายสามารถควบคุมอำนาจชี้เป็นชี้ตาย คำเดียวสั่งให้ตาย หรือคำเดียวสั่งให้มีชีวิตอยู่

เจิ้งจีอดที่จะคิดเพ้อฝันมิได้ว่า หากนางสามารถให้กำเนิดองค์ชายได้ มิใช่ว่าทั้งวังหลวงนี้นางจะสามารถวางอำนาจได้ตามใจชอบหรอกหรือ?

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ นางมิอาจควบคุมตัวเองได้ชั่วขณะ จึงกระซิบถามมารดา

“ท่านแม่ ฝ่าบาทอยู่ที่ใดเจ้าคะ?”

แววตาของหลิวอิ๋งดูเคร่งขรึม พลางใช้สายตาตักเตือนนางว่า อย่าพูดมากเกินไป

อย่างไรเสียที่นี่ก็คือวังหลวง กฎเกณฑ์ยิ่งมีมาก

ต่อให้มีความคิดใด ๆ ก็ต้องสงบนิ่งไว้

ทั้งสองคนเดินมาเป็นเวลานาน มองเห็นองครักษ์ลาดตระเวน ขันทีและนางกำนัลเดินไปเดินมาปฏิบัติงานกันอยู่ไม่น้อย

ยังเห็นสตรีสง่างามผู้หนึ่ง คนผู้นั้นมีเครื่องประดับงดงามบนศีรษะ ด้านหลังมีคนกลุ่มใหญ่ติดตามมา ดูท่าทางวางอำนาจยิ่งนัก

ขันทีที่นำทางสองแม่ลูกจึงหยุดเดิน พร้อมกับเอ่ยเตือนพวกนาง

“นั่นคือพระนางหนิงเฟย”

พูดจบ ขันทีก็โค้งคำนับ

สองแม่ลูกก็ทำความเคารพตามเช่นกัน

หนิงเฟยน้อยครั้งจะเห็นใบหน้าคนใหม่ ๆ ในวังหลัง จึงหยุดฝีก้าว พร้อมมองสำรวจทั้งสองคนแม่ลูก พลางเอ่ยถามอย่างเย่อหยิ่ง

“พวกนางเป็นใคร?”

“ทูลพระนาง พวกนางเป็นแขกพิเศษของฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ”

“ฮองเฮา?” หนิงเฟยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย จึงพินิจดูอยู่นาน มิได้เอ่ยสิ่งใดอีก

หลังจากหนิงเฟยไปแล้ว เจิ้งจีรู้สึกเย็นวาบในใจ

สตรีผู้นี้ เป็นเพียงสนมที่มิได้รับความโปรดปราน จะเย่อหยิ่งไปไย?

รอนางให้กำเนิดองค์ชายก่อน พวกนางจักต้องอ่อนน้อมต่อนาง!

......

ณ ตำหนักหย่งเหอ