บทที่ 970

มิเพียงแต่หลิวอิ๋งแม่ลูก เฟิ่งหลินก็อยากรู้เช่นกันว่า เหตุใดฮองเฮาจึงเรียกเขาเข้าวังมาอย่างกะทันหัน

ทันทีที่เข้ามาตำหนักหย่งเหอ จิตใจเขาก็เริ่มกระวนกระวาย

เมื่อมาถึงตำหนักชั้นใน มองเห็นหลิวอิ๋งแม่ลูกก็อยู่ที่นี่เช่นกัน จิตใจเขายิ่งกระวนกระวายหนัก

หรือว่า สองแม่ลูกคู่นี้ได้สร้างปัญหาอะไรให้กับเขาอีก?

ช้าก่อน!

หากรู้เรื่องนี้แต่แรก เขาจะได้พาพ่อบ้านเข้าวังมาพร้อมกันด้วย!

มิเช่นนั้นแล้ว ผู้ใดจะรับฝ่ามือแทนเขา!!

ทว่าคิดดูอีกที เขาก็ถือเป็นบิดาของฮองเฮา เป็นผู้อาวุโส! ฮองเฮาคงมิกล้าลงมือกับเขาจริง ๆ !

“กระหม่อม ถวายบังคมฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ” สายตาของนายท่านเฟิ่งมิได้เพ่งมองเป็นเวลานาน รีบก้มศีรษะแสดงความเคารพ

“มิต้องมากพิธี” น้ำเสียงของเฟิ่งจิ่วเหยียนฟังดูเรียบเฉย

หลังจากนายท่านเฟิ่งยืดตัวตรง พลันมองไปทางหลิวอิ๋งโดยมิรู้ตัว ในแววตาฉายความสงสัย รวมทั้งความรู้สึกโมโห

หลิวอิ๋งประสานสายตากับนายท่านเฟิ่ง เริ่มรู้ตัวว่า ฮองเฮาทรงเรียกเขาเข้าวังมาด้วย จักต้องมีเจตนาร้ายเป็นแน่!

ทว่า นางไม่มีสิ่งใดต้องหวาดกลัว

ไม่ว่าจะมาด้วยวิธีใดก็สามารถรับมือได้

นางทำการค้าการขายมาหลายปี ไม่มีอุปสรรคใดที่ไม่เคยพบเจอ

ตราบใดที่นางไม่ละเมิดกฎของหนานฉี แม้แต่ฮองเฮา ก็ไม่มีสิทธิ์ลงโทษนางเป็นการส่วนตัว

หลิวอิ๋งดูสงบนิ่งใจเย็น ยังคงเผยให้เห็นรอยยิ้ม

“ฮองเฮา นี่คือจดหมายที่ท่านพี่หญิงทิ้งไว้ให้หม่อมฉัน ท่านน่าจะยังมิได้อ่านกระมัง? หรือไม่ท่านจะลองอ่านดูก่อน?”

สาวใช้หว่านชิวได้ยินเช่นนั้น คิ้วขมวดมุ่น

แม่หญิงหลิวคนนี้ คิดว่าจดหมายฉบับหนึ่งจะสามารถข่มขู่ฮองเฮาได้หรือ?

นางหันไปมองฮองเฮาของตน เห็นว่าพระนางไม่มีความประสงค์จะอ่านจดหมายนั่น จึงมองตรงไปข้างหน้าเช่นเดิม

สายตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนเย็นชาและหมางเมิน ยกจอกชาบนโต๊ะน้ำชาขึ้นมาด้วยมือข้างหนึ่ง และเปิดฝาจอกชาออก พลางเขี่ยใบชาที่ลอยเกะกะอยู่ด้านบน พร้อมกับเอ่ยอย่างช้า ๆ

“ข้าได้ยินว่า พวกท่านกำลังจะมีงานมงคล

“ดังนั้น วันนี้จึงให้พวกท่านมาพร้อมกัน เพื่อจะมอบของขวัญอวยพรงานแต่งงานครั้งใหม่ให้กับพวกท่านล่วงหน้า”

สีหน้าของนายท่านเฟิ่งชะงักค้าง รับรู้ถึงอันตรายอย่างบอกไม่ถูก

เจิ้งจียังมิรู้จักฮองเฮา คิดเพียงว่ามีของขวัญอวยพรจริง ๆ

รอยยิ้มของนางกลับสดใสกว่าเดิม

“น้องหญิงฮองเฮา ท่านแสดงน้ำใจก็เพียงพอแล้ว

“ที่จริงมารดาหม่อมฉันทำการค้าการขาย เงินทองเครื่องประดับ งานเขียนและภาพวาดเลื่องชื่อ ทุกอย่างมีพร้อม

“หม่อมฉันก็เช่นกัน ของพื้น ๆ เหล่านั้นไม่สลักสำคัญ แค่ปรารถนาให้คนในครอบครัวปรองดอง เกื้อกูลซึ่งกันและกัน”

หว่านชิวคิ้วขมวดปมแน่นอีกครั้ง

เฉียนเจิ้งจีผู้นี้ พูดมากเสียจริง

นายท่านเฟิ่งมีลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่าง รีบส่งสัญญาณทางสายตา เพื่อบอกให้เจิ้งจีสงบปาก

ทว่า เจิ้งจีเอ่ยโดยสนใจแต่ตนเอง มิได้มองมาทางนายท่านเฟิ่งด้วยซ้ำ

นางยิ่งเรียกอย่างสนิทสนม

“น้องหญิง แม้ว่าตอนนี้ท่านจะเป็นฮองเฮา ทว่าท่านก็เป็นสตรี ต่อให้ตำแหน่งสูงเพียงใด ก็ต้องพึ่งพาครอบครัวมารดา

“ก็อย่างเช่นงานเลี้ยงวันไหว้พระจันทร์ครั้งนี้ คนในครอบครัวของสนมอื่น ๆ ต่างก็เข้าวังมาร่วมงานเลี้ยง แต่ท่านกลับไม่มีคนของครอบครัวมารดา เกรงว่า...”

เอ่ยไปเอ่ยมา ก็เพราะต้องการมาร่วมงานเลี้ยงวันไหว้พระจันทร์

นายท่านเฟิ่งเห็นสีหน้าเย็นชาของเฟิ่งจิ่วเหยียน จึงรีบตะคอกใส่

“บังอาจ! ฮองเฮายังมิได้เอ่ยสิ่งใดเลย เจ้าช่างปากมาก ไร้มารยาทเสียจริง!”