บทที่ 971

หลังจากนายท่านเฟิ่งกินยาแล้ว โรคหัวใจระงับไว้ได้ ทว่าเพลิงโทสะในใจลูกแล้วลูกเล่า กลับลุกโหมอย่างรุนแรง

ไม่ว่าจะอย่างไรเขาก็นึกไม่ถึงว่า ตนเองเพียงแค่แต่งงานใหม่ เฟิ่งจิ่วเหยียนถึงกับต้องทำให้เขาไปอยู่ที่เจียงโจว และทำให้ชาตินี้เขาไม่มีวันกลับมาที่เมืองหลวงได้อีก!

ความคับแค้นที่อัดแน่นอยู่เต็มอกเขา มิอาจยับยั้งได้อีกต่อไป

ทว่า มิใช่พุ่งเป้าไปที่เฟิ่งจิ่วเหยียน กลับพุ่งเป้าไปที่หลิวอิ๋ง

เขาคว้าแขนของหลิวอิ๋งด้วยความโมโห เบิกตาโพลงพร้อมกับเค้นถาม

“เจ้าทำสิ่งใด! เจ้าทำสิ่งใดอีก!”

จักต้องเป็นหลิวอิ๋งที่ทำความผิดไว้ก่อนหน้านี้เป็นแน่ มิเช่นนั้น ฮองเฮาจะไม่กระทำการโหดร้ายเช่นนี้!

หลิวอิ๋งรู้สึกถึงความไม่ยุติธรรมอย่างยิ่ง

คราวนี้ นางมิได้ทำสิ่งใดจริง ๆ!

หลิวอิ๋งพยายามโต้แย้งด้วยเหตุผล

“ท่านพี่ ข้ามิได้ทำสิ่งใดจริง ๆ”

นางน้ำตาไหลริน ท่าทางดูอ่อนแอบอบบาง พลันหันไปมองทางเฟิ่งจิ่วเหยียน

“ฮองเฮา หากท่านมีสิ่งใดไม่พอพระทัยหม่อมฉัน ก็มาลงที่หม่อมฉัน อย่าโยงใยไปถึงผู้อื่น...โดยเฉพาะเป็นบิดาท่าน เขาไม่มีความผิด”

นายท่านเฟิ่ง: เหลวไหล! แน่นอนอยู่แล้วว่าเขาไม่มีความผิด!

เขาถูกวางแผนเล่นงานมาตั้งแต่ต้นแล้ว!

เจิ้งจีมิอาจทนเห็นมารดายอมจำนน จึงลุกขึ้นด้วยความโมโห

“ท่านแม่ พวกเราจักต้องออกจากวัง พวกเราจะไปพบท่านป้า! ท่านป้ามิมีทางยอมเห็นพวกเราถูกรังแก!”

นางกลับหันไปหาเรื่องเฟิ่งจิ่วเหยียนอีกครั้ง

“อย่าทรงอ้อมค้อม ฮองเฮาทำเช่นนี้ ก็เพื่อต้องการจะขับไล่ครอบครัวของเราออกจากเมืองหลวง แต่ท่านมีสิทธิ์อันใด? มารดาหม่อมฉันมิได้ทำผิด บิดาหม่อมฉันก็มิได้ทำผิดเช่นกัน เช่นนั้นท่านก็ใช้อำนาจในมือเพื่อประโยชน์ส่วนตน!”

หว่านชิวก้าวมาข้างหน้า อาศัยอำนาจของสาวใช้คนสนิทฮองเฮา ตวาดดุด่าเจิ้งจีที่ปากพล่อย

“บังอาจ! เจ้าพูดจาโอหังกับฮองเฮา ตามกฎของพระราชวัง จักต้องถูกตบหน้าห้าสิบครั้ง!”

ขณะพูด หว่านชิวก็ลงมือทันที เริ่มจากตบเจิ้งจีไปสองฝ่ามือ

เพียะเพียะ!

พละกำลังของคนที่ฝึกยุทธ์ จะเหนือกว่าคนธรรมดาทั่วไป

ถึงแม้จะตบแค่สองฝ่ามือ กลับตบจนใบหน้าของเจิ้งจีบวมปูด ทั้งใบหน้าไร้ความรู้สึก

เจิ้งจีทั้งตกใจและโมโหอย่างมาก

ในเวลาเดียวกัน ก็ยังมีร่องรอยของความกลัว จึงถอยโดยสัญชาตญาณ และอยู่ห่างจากหว่านชิว

“เจ้า เจ้าตบข้าหรือ?”

หลิวอิ๋งก็รีบมาปกป้องบุตรสาวไว้ทันที ในแววตาเต็มไปด้วยความปวดร้าว

ทำร้ายคนอย่าทำร้ายที่หน้าสิ!

ใบหน้าถูกตบจนเสียโฉม ก็ไม่มีหน้าไปพบผู้คนได้!

เฟิ่งจิ่วเหยียนยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น พร้อมเอ่ยด้วยท่าทีเฉยเมย

“ยังเหลืออีกสี่สิบแปดครั้ง”