บทที่ 973

สีหน้าของสองแม่ลูกหลิวอิ๋งต่างซีดเผือด

พวกนางไม่เคยรู้เลยว่า โรงพักแรมที่ตัวเองพักอยู่ มีเส้นสายของฮองเฮาอยู่ด้วย!

ไม่แปลกใจที่ฮองเฮาจะรู้ทุกเรื่อง

ไม่แปลกใจที่ฮองเฮาไม่ยอมเชื่อพวกนาง

จบกัน!

เจิ้งจีหวนนึกถึงคำพูดที่ตัวเองเคยพูด ลมหายใจพลันเปลี่ยนเป็นหอบถี่ ฝ่ามือร้อนชื้น แผ่นหลังเย็นวาบ

นางคล้องแขนหลิวอิ๋งเอาไว้

“ท่านแม่ พวกเราควรทำอย่างไรดี…”

หลิวอิ๋งเองก็อยากรู้ ว่าพวกนางควรทำเช่นไร จึงจะสามารถต้านทานคลื่นลูกใหญ่นั้นได้

ผิดที่ตัวเองประมาทเกินไป ไม่คิดเลยว่า ฮองเฮาจะมีคนเก่งอยู่รอบกาย อยากสอดแนมว่าพวกนางสองแม่ลูกพูดอะไรกัน ก็คงง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือ!

นางลืมไปได้อย่างไร ว่าที่นี่คือเมืองหลวง ไม่ใช่เมืองเล็ก ๆ อย่างเจียงโจว?

การสู้กันระหว่างหญิงสาวในเจียงโจว เปรียบเทียบกับฝีมือของฮองเฮาแล้ว แตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด!

นางประเมินฮองเฮาไว้น้อยเกินไป ไม่สิ นางประเมินราชวงศ์ไว้น้อยเกินไปต่างหาก!

นางร้อนรนมากเกินไป จนไม่คิดให้ละเอียดรอบคอบ

ตอนนี้พูดอะไรก็สายไปแล้ว

นายท่านเฟิ่งมองสองแม่ลูก แล้วหันไปมองอู๋ไป๋

ทันใดนั้น เขาก็จับมืออู๋ไป๋ กล่าวอย่างจริงจัง

“เจ้าไปบอกฮองเฮา ว่าทั้งหมดคือเรื่องเข้าใจผิด ข้าไม่รู้แผนของพวกนางเลยสักนิด ข้า…ข้าจะไม่แต่งงานกับหลิวอิ๋งแล้ว!”

ตอนนี้เขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ไม่ใช่หมาป่าดุร้ายที่เอาแต่ด่าทอฮองเฮาว่าอกตัญญูเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว เปลี่ยนมาก้มหัวถ่อมตน ใบหน้ามีแต่ความเกลียดชัง ราวกับเพิ่งรับรู้ถึงธาตุแท้ของสองแม่ลูก

อู๋ไป๋ยิ้มออกมา “ใต้เท้าเฟิ่ง เมื่อครู่ยังพูดอยู่เลยมิใช่หรือ ว่าจะไปเข้าเฝ้าฝ่าบาท?”

นายท่านเฟิ่งรู้จักยืดหยุ่นได้ตามสถานการณ์

ก่อนหน้านี้เขาช่วยสองแม่ลูกหลิวอิ๋ง เป็นเพราะว่าพวกเขาเก็บซ่อนเรื่องราวไว้อย่างลับ ๆ ตั้งใจทำให้เจิ้งจีตั้งครรภ์โอรสรัชทายาทเงียบ ๆ

ไฉนเลยจะรู้ ว่าฮองเฮาจะทราบทุกอย่าง

เขาพอรู้นิสัยของฮองเฮา นางไม่ใช่คนที่ใครจะรังแกก็ได้

ฝีมือของนางร้ายกาจ ยามสังหารศัตรู ไม่เคยเหลือโอกาสรอดชีวิตให้อีกฝ่ายเลยสักนิด

แล้วเขายังจะโกหกนางได้อย่างไร?

นี่ก็คงเป็นที่ว่ากันว่า ยังไม่ทันออกศึกก็พ่ายเสียก่อน ต้องสูญเสียทั้งภรรยาและกำลังทหาร!

ในเมื่อจิ่วเหยียนรู้ว่าสองแม่ลูกหลิวอิ๋งคิดจะทำอะไร ก็คงไม่ปล่อยให้พวกนางสมหวังแน่นอน แถมเขายังต้องโดนลดตำแหน่งไปอยู่ที่เจียงโจว…

ไม่ว่าคิดแบบใด ก็มีแต่เสียไร้ผลดีกับเขาทั้งนั้น!