บทที่ 977

นายท่านเฟิ่งเดินออกมาจากวังหลวงเหมือนวิญญาณออกจากร่าง สีหน้าซีดเผือด ขาทั้งสองข้างสั่งการแทบไม่ได้

เขาอยากขอให้ฮองเฮาเมตตา อย่าส่งเขาไปนอกเมือง

ทว่า ฮองเฮาไม่ยอมพบเขา

เมื่อกลับมาถึงจวน นายท่านเฟิ่งก็ล้มป่วยครั้งใหญ่

“ข้าคือบิดาผู้ให้กำเนิดนางนะ! ไยนางถึงได้ไร้เยื่อใยเช่นนี้

พ่อบ้านแนะนำ “นายท่าน บางทีฮองเฮาอาจจะฟังฮูหยินก็ได้ขอรับ”

ฮูหยินที่เขาพูดถึง ก็คือนายหญิงเฟิ่งที่หย่าร้างกับนายท่านเฟิ่งไปแล้ว

แม้นคนผู้นี้จะไม่ใช่นายหญิงของตระกูลเฟิ่งแล้ว แต่เพราะเป็นมารดาของฮองเฮา ทั้งยังมีคำสั่งแต่งตั้งเป็นเก้ามิ่ง ได้รับชื่อเรียกอันทรงเกียรติว่า “ฮูหยิน”

นายท่านเฟิ่งได้ยินเช่นนั้น นัยน์ตาพลันทอประกายขึ้นมา

พูดถูก

เขาสามารถไปหาหลิวซื่อ ให้นางขอร้องแทนเขาได้

ทว่า ตอนนี้หลิวซื่อถูกส่งไปที่จางโจว และเขาอาจต้องออกเดินทางไปประจำการที่เมืองอื่นได้ตลอดเวลา…

คิดได้เช่นนี้ หัวใจของนายท่านเฟิ่งก็รัดแน่น

“เวลาไม่คอยท่า ไปเตรียมหมึกกับพู่กันมา!“

……

หนึ่งวันก่อนงานเลี้ยงไหว้พระจันทร์ รุ่ยอ๋องนำกองทัพรบชนะกลับมา

ในวันนั้น รุ่ยอ๋องเข้าวังมารายงานภารกิจ หร่วนฝูอวี้ก็ติดตามเขามาด้วย เพราะได้รับการฝากฝังจากราชาหนานเจียง ให้แสดงความจริงใจอยากผูกพันธมิตรกับหนานฉีตลอดไป

ยามปกติหร่วนฝูอวี้มีนิสัยเอาแต่ใจ แต่เมื่อเผชิญเรื่องสำคัญของแคว้น นางก็จะไม่ทำอะไรเลอะเลือนเด็ดขาด

เซียวอวี้ปรายตามองหร่วนฝูอวี้

ก่อนหน้านี้รุ่นอ๋องส่งจดหมายมา ในจดหมายบอกว่า ในท้องของหร่วนฝูอวี้ไม่มีลูกแล้ว

ในจดหมายไม่ได้บอกที่มาที่ไปอย่างละเอียด เขาเดาว่า เป็นเพราะสงคราม จึงรักษาลูกไว้ไม่ได้

ลูกไม่อยู่แล้ว สองคนนี้ยังอยู่ด้วยกันได้อีกหรือ?

รู้กันว่า ที่พวกเขาต้องแต่งงานกันในตอนนั้น เป็นเพราะอุบัติเหตุ ต้องกลายเป็นสามีภรรยากัน และมีลูกด้วยกันอย่างไม่คาดฝัน…

หากไม่ใช่เพราะสงครามครั้งนี้ บางที ลูกของพวกเขาอาจจะได้เกิดมา

คิดมาถึงตรงนี้ เซียวอวี้ก็รู้สึกสงสารรุ่ยอ๋องและภรรยา

แต่ไม่รู้เลยว่า รุ่ยอ๋องสงสารฝ่าบาทยิ่งกว่า

เขาได้ยินมาว่าฮองเฮาโชคร้ายแท้งลูก และก็พอจะรู้ว่าฝ่าบาทรอคอยโอรสมานานแค่ไหน

คิดว่า ฮองเฮาเองคงทำใจไม่ได้เหมือนกันแน่ ๆ

ทั้งสองคนต่างเป็นห่วงเรื่องของกันและกัน แต่ต่างฝ่ายต่างไม่บอกกัน ว่าลูกที่ว่านั้น ล้วนเป็นของปลอม ไม่เคยมีอยู่จริงตั้งแต่แรก

จัดการเรื่องสำคัญเสร็จ หร่วนฝูอวี้ก็ถือโอกาสนี้ไปที่ตำหนักหย่งเหอ

นางไม่ได้เจอเฟิ่งจิ่วเหยียนหลายวันแล้ว จึงคิดถึงมากจริง ๆ

“ถวายบังคมฮองเฮา” หร่วนฝูอวี้ทำความเคารพพอเป็นพิธี ท่าทางดูเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางไกล