บทที่ 978

ห้องทรงพระอักษร

เมื่อรุ่ยอ๋องรายงานการทำงานราชกิจเสร็จ ก็เอ่ยถึงความกังวลของตนเองต่อ

“ฝ่าบาท เป่ยเยี่ยนได้ตัดสินใจยกดินแดนกับจ่ายค่าชดเชยง่ายดายนัก เกรงว่าจักมีเจตนาร้ายซ่อนเร้นอยู่ กระหม่อมได้ยินว่า บัดนี้มีผู้ลี้ภัยในเป่ยเยี่ยนจำนวนมาก กำลังมุ่งหน้าไปทางใต้ และนั่นคือเขตปกครองใหม่ที่กำลังจะกลายเป็นดินแดนของหนานฉีเราพ่ะย่ะค่ะ

“หากเป็นแผนการของเป่ยเยี่ยนแล้วไซร้ เกรงว่าในอนาคตหนานฉีจะมีอุปสรรค ในการปกครองเมืองเหล่านั้นอย่างมากมาย”

เซียวอวี้ผงกศีรษะเบา ๆ

เรื่องนี้ เขาก็ได้ยินมาบ้างเช่นกัน

นอกจากเป่ยเยี่ยนแล้ว แว่นแคว้นอื่น ๆ ก็ด้วย

ล้วนเปิดเผยความคิดออกมาให้เห็นชัดเจน

อย่างไรก็ตาม กลับช่วยให้เซียวอวี้ไม่ต้องคอยระวังพวกเขาลอบกัดลับหลัง ป้องกันได้ยากกว่า

ตอนนี้สิ่งที่หนานฉีต้องแก้ไข เหลือเพียงปัญหาที่มองเห็นได้เหล่านี้——การอพยพของผู้ลี้ภัย

ความกลัดกลุ้มใจฉายชัดระหว่างคิ้วของฮ่องเต้หนุ่ม

การปกครองแคว้นหนึ่ง มีอุปสรรคมากมายอยู่แล้ว ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงนี่เป็นเมืองของแว่นแคว้นอื่น ๆ มาก่อนเลย

เรื่องนี้ ต้องค่อย ๆ วางแผนให้รอบคอบ

ดวงตาของเซียวอวี้เฉียบคม แววตาปรากฏความมุ่งมั่นที่จะเอาชนะ

เขาบอกรุ่ยอ๋อง “เพิ่งจะเดินทางมาถึงเหนื่อย ๆ เจ้ากลับจวนไปพักผ่อนก่อน สำหรับเรื่องอื่น ค่อยหารือในภายหลัง”

“พ่ะย่ะค่ะ”

……

รุ่ยอ๋องเพิ่งเดินออกจากประตูวัง พลันได้ตระหนักว่าหร่วนฝูอวี้หายไป

ครั้นสอบถามแล้ว จึงพบว่าหร่วนฝูอวี้อยู่ที่ตำหนักหย่งเหอของฮองเฮา

ความไม่พอใจฉายชัดระหว่างคิ้วของเขา

เพิ่งจะกลับถึงเมืองหลวงก็รีบไปหาฮองเฮาทันที นางช่างใจร้อนเสียนี่กระไร!

กลัวคนอื่นจะไม่รู้ว่า นางมีจุดประสงค์แอบแฝงเต่อฮองเฮาหรือไร?

ไม่สงสัยเลยว่าเหตุใดฝ่าบาทจึงระวังนางมากขนาดนี้

“ท่านอ๋อง จักทำอย่างไรกับพระชายาดีขอรับ...” องครักษ์หลิวหวาขอคำชี้แนะ

รุ่ยอ๋องพลันขมวดคิ้ว

เขาเป็นบุรุษ มิอาจเข้าออกพระราชวังฝ่ายในได้ตามใจชอบ กำลังหานางข้าหลวงเพื่อฝากข้อความไป บังเอิญเห็นองค์หญิงใหญ่เข้าวังพอดี จึงรบกวนฝากฝังไปกับนางโดยตรง

วันนี้องค์หญิงใหญ่เข้าวัง ตั้งใจจะไปที่ตำหนักหย่งเหอ เพื่อปรึกษากับฮองเฮาเรื่องการคัดเลือกราชบุตรเขย

สำหรับเรื่องที่รุ่ยอ๋องได้ไหว้วานนั้น หาได้เหลือบ่ากว่าแรงของนางไม่

คาดไม่ถึงว่า ทันทีที่มาถึงตำหนักหย่งเหอ พลันได้เห็นพระชายารุ่ยอ๋องกับฮองเฮา คนหนึ่งเป่าขลุ่ย อีกคนดีดฉิน เสมือนสหายรู้ใจด้านดนตรี ไม่มีที่ว่างสำหรับบุคคลอื่น ๆ รอบกาย

สีหน้าขององค์หญิงใหญ่ฉายความขุ่นเคือง

ก่อนหน้านี้นางเคยได้ยิน ครั้นฮองเฮาออกท่องทั่วยุทธภพ ก็มีความสัมพันธ์กับหร่วนฝูอวี้อยู่บ้าง

ตอนนั้นนางคิดว่าเป็นข่าวลือ

เนื่องจากในสมัยนั้นไม่มีผู้ใดรู้ความจริงว่า ฮองเฮาเป็นสตรี จึงพากันจินตนาการพาลจับคู่นางกับหร่วนฝูอวี้ ให้เป็นคู่รักกัน

ยามนี้ได้เห็นเองกับตาว่าคนทั้งสองเข้ากันได้ดีมากขนาดไหน องค์หญิงใหญ่รู้สึกกังวลใจ

นี่เป็นเพียงสหายธรรมดาจริงหรือ?

โดยเฉพาะหร่วนฝูอวี้ผู้นั้น ความรักใคร่ในดวงตาแทบจะไหลออกมาแล้ว!

กระนั้น นางรู้เพียงว่าฮองเฮาสามารถตวัดดาบรำทวนได้ หารู้ไม่ว่าฮองเฮาดีดฉินเป็นด้วย

เสียงฉินดุจสารทฤดูอันหนาวเหน็บ เสมือนเสียงพรรณนาท่ามกลางทะเลทรายกว้างใหญ่ ชวนให้ผู้คนดำดิ่ง

องค์หญิงใหญ่ได้ฟังแล้วรู้สึกเศร้าใจ ก่อนละทิ้งความเกลียดชังที่มีต่อหร่วนฝูอวี้ชั่วคราว แย้มยิ้มพลางก้าวเดินไปใกล้

“เพิ่งจะเดินเข้ามาที่ตำหนักหย่งเหอ ก็ได้ยินเสียงขลุ่ยผสานฉินแล้ว! ฮองเฮาช่างมีอารมณ์สุนทรียิ่งนัก!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนกดปลายนิ้วบนสายฉิน เสียงฉินพลันหยุดทันที

หร่วนฝูอวี้เงยหน้าขึ้นมองไปยังแขกมิได้รับเชิญ พลันย่นคิ้วเบา ๆ แสดงถึงความไม่พอใจ

ที่แท้เป็นองค์หญิงใหญ่——พี่สาวของฮ่องเต้สุนัข

ไม่แปลกที่ไร้ยางอายขนาดนี้ พวกเขาตระกูลเซียวล้วนแต่เป็นเหมือนกันหมด!

องค์หญิงใหญ่คล้ายเพิ่งตระหนักได้ว่าตนเองไม่ควรทำเสียงดังไร้มารยาท รีบกล่าวขอโทษ

“ฮองเฮา บทเพลงนี้ช่างไพเราะยิ่ง ข้าต้องขออภัยด้วย”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยด้วยความเรียบเฉย

“มิเป็นไร นี่เป็นเพียงเศษเสี้ยวของบทเพลงที่สมบูรณ์”

หร่วนฝูอวี้ได้บทเพลงนี้มาโดยบังเอิญจากสนามรบ จึงตั้งใจนำมา เป็นของขวัญให้นาง ทั้งสองจึงร่วมบรรเลงบทเพลงด้วยกัน