บทที่ 984

เซียวอวี้ตัดสินใจพาเฟิ่งจิ่วเหยียนไปที่ภูเขาหวูหยา และจักออกเดินทางในไม่ช้า

เขาได้แต่งตั้งให้รุ่ยอ๋องเป็นผู้สำเร็จราชการแทน ทั้งยังแต่งตั้งขุนนางไว้ช่วยเหลืออีกหลายคน

ในเวลาเดียวกัน รายชื่อขุนนางที่ถูกส่งไปทำงานต่างถิ่นถูกประกาศลงมาแล้ว แน่นอนว่าชื่อของนายท่านเฟิ่งเป็นหนึ่งในนั้น

อีกทั้งจดหมายที่เขาส่งถึงนายหญิงเฟิ่ง ผ่านไปนานแล้วยังมิถูกตอบกลับ

เรื่องนี้ทำให้เขากระวนกระวายใจยากจะหาทางออก

มิหนำซ้ำ เวลานี้มีคนเข้ามาก่อความรำคาญอีก

เฟิ่งหมิงเซวียนบุตรชายคนเล็กวิ่งเข้ามา และถามอย่างกังวลใจ

“ท่านพ่อ! ท่านพ่อ! ได้ข่าวว่าท่านกำลังจะถูกส่งไปทำงานที่ต่างถิ่น! เจียงโจวอยู่ที่ใด ท่านยังกลับมาได้อีกหรือไม่ขอรับ?”

นายท่านเฟิ่งโกรธจนตบศีรษะของเขา

“กลับมาได้หรือไม่ เจ้ามีสิทธิ์พูดรึ?!”

สุนัขตัวนี้เก่งแต่พ่นคำไม่เป็นมงคล!

เฟิ่งหมิงเซวียนยกมือลูบศีรษะป้อย ๆ กล่าวอย่างเสียใจ “ท่านพ่อ ไยท่านต้องตีข้าด้วยเล่า ข้าก็แค่ถาม ข้าแค่หวังให้ท่านกลับมาโดยเร็ว ข้าจะแต่งงานแล้ว...”

“แต่งงาน?” นายท่านเฟิ่งตกตะลึง

คิดดูอีกที ไอ้ลูกตัวแสบควรจะแต่งงานนานแล้วจริง ๆ

เป็นเพราะเขายุ่งกับเรื่องราวต่าง ๆ จนลืมเรื่องสำคัญนี้ไปสิ้น มิได้ทาบทามลูกชายตัวแสบให้กับผู้ใดด้วยซ้ำ

ตอนนี้ได้มองลูกชายที่อยู่ตรงหน้าอีกครั้ง นายท่านเฟิ่งรู้สึกผิดเล็กน้อย แต่ก็ไม่มาก

ไอ้ลูกคนนี้ทั้งอ้วน และโง่เขลา คุณหนูตระกูลใดจะหลงรักเขาลง?

“ยังมิทันได้หาด้วยซ้ำ เจ้าไปแต่งกับใครกัน!” นายท่านเฟิ่งโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

เฟิ่งหมิงเซวียนหัวเราะแหะแหะ

“ท่านพ่อ มิรบกวนท่านมากหรอกขอรับ ข้ามีหญิงสาวที่หมายไว้แล้ว! ข้ากับแม่นางคนนั้นต่างก็รักกัน พ่อแม่ของนางก็เห็นด้วย เหลือเพียงส่งแม่สื่อไปที่บ้าน เพื่อขอแต่งงานอย่างเป็นทางการขอรับ!”

นายท่านเฟิ่งตกตะลึงไม่น้อย

เจ้าลูกตัวแสบ จัดการเรื่องใหญ่ ๆ ได้อย่างเงียบ ๆ ด้วยหรือ?

“แม่นางคนนั้นอยู่ในตระกูลใด?” นายท่านเฟิ่งยิ้มให้เขาอย่างหาได้ยากยิ่ง ดูมีความเป็นท่านพ่อมากขึ้น

เฟิ่งหมิงเซวียนตอบอย่างภาคภูมิ

“อยู่ในหอชิวอวี่ขอรับ!”

นายท่านเฟิ่งพลันขมวดคิ้ว

หอชิวอวี่? ไยจึงฟังคุ้นหูนัก?

ครู่ต่อมา นายท่านเฟิ่งพลันจดจำขึ้นมาได้ รู้สึกโกรธเกรี้ยวจนใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีตับหมู

“ลูกทรพี! เจ้าคิดจะแต่งนางคณิกาเข้าบ้านรึ!”

เขาหยิบถ้วยน้ำชาในมือขึ้นมา และสาดใส่เฟิ่งหมิงเซวียนทันที

เฟิ่งหมิงเซวียนถูกน้ำร้อนลวกจนกรีดร้องเสียงหลง วิ่งหนีเป็นวงกลม พลางร้องตะโกน

“เป็นนางคณิกาแล้วอย่างไร? เดิมนางก็เป็นแม่นางน้อยที่ไร้เดียงสาในครอบครัว แต่นางถูกพ่อแม่ขายไป! นาง...นางยังบริสุทธิ์! ท่านพ่อ! ข้าจะต้องแต่งงานกับนางให้ได้!”

นายท่านเฟิ่งวิ่งไล่ตามเขาหลายรอบ หาได้ตามทันไม่ เขาจึงหยุดยืนเอามือเท้าสะเอว พลางก้มลงหายใจหอบเหนื่อย “เจ้า...เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้! อยากแต่งงานกับนาง...ไม่มีทาง! เว้นแต่ข้าตายไปก่อน!”

ความวุ่นวายในห้องโถงส่วนหน้า ลอยไปยังเรือนอี๋ชิงในไม่ช้า

ช่วงเวลาที่ผ่านมานี้อี๋เหนียงหลินอารมณ์ดีมาก

เดิมคิดว่าหากหลิวอิ๋งแต่งเข้ามาแล้วไซร้ ตนเองคงมิอาจมีชีวิตที่ดีได้เลย

คาดไม่ถึงว่า หลังจากนายท่านเข้าวัง เขาก็ถอนหมั้นอย่างกะทันหัน!