บทที่ 985

เฟิ่งจิ่วเหยียนมาที่ห้องทรงพระอักษร และเห็นเฟิ่งหมิงเซวียนคุกเข่าอยู่ข้างเซียวอวี้ น้ำมูกน้ำตาเปรอะเปื้อนเต็มหน้า

ฉากนี้ “งดงาม” เกินไป จนเฟิ่งจิ่วเหยียนทนมองไม่ไหว

ครั้นเฟิ่งหมิงเซวียนเห็นนาง จึงขอความเป็นธรรมอีกครั้ง

พูดไปพูดมา ก็มีแค่อยากแต่งงานกับหญิงที่ชื่อ “อิงเอ๋อร์” ผู้นั้น

เซียวอวี้มองเฟิ่งจิ่วเหยียนอย่างหมดหนทาง ปล่อยให้นางจัดการตามสมควร

เฟิ่งจิ่วเหยียนสงบนิ่งมิแปรเปลี่ยน ใบหน้าไม่มีร่องรอยของความโกรธเคือง

นางหาได้ตำหนิเฟิ่งหมิงเซวียนไม่

ทว่า เรื่องการแต่งงานครั้งนี้ นางมิได้เห็นด้วย หรือคัดค้านใด ๆ เช่นกัน

“ลุกขึ้นก่อน” น้ำเสียงของนางเรียบเฉย แววตาแฝงความเฉียบคม

เฟิ่งหมิงเซวียนส่ายศีรษะ “ไม่ลุก หากพวกท่านไม่รับปากข้า ข้าก็จะคุกเข่าอยู่แบบนี้!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนแค่นเสียงเย็นชา

“ช่างดื้อรั้นเสียนี่กระไร

“หากเป็นเช่นนี้ เรื่องนี้ก็จัดการง่ายนัก”

ดวงตาของเฟิ่งหมิงเซวียนเป็นประกาย “จะทำอย่างไรดี?”

ดวงตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนเย็นชา และซื่อตรง

“ถึงอย่างไรตระกูลเฟิ่งก็เป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงช้านาน กฎของบรรพบุรุษมิอาจทำลายได้

“ทางเดียวที่จะเป็นผลดีต่อทั้งสองฝ่าย เจ้าต้องตัดความสัมพันธ์กับตระกูลเฟิ่ง”

เปลือกตาของเฟิ่งหมิงเซวียนกระตุกอย่างแรง

นางพูดว่าอันใด?

เฟิ่งจิ่วเหยียนมีสีหน้าเคร่งขรึม มิได้แสดงความล้อเล่นแม้แต่น้อย

“ด้วยวิธีนี้ เจ้าอยากแต่งงานกับใคร ก็หาได้เกี่ยวข้องกับตระกูลเฟิ่งไม่

“ถึงแม้เจ้าจะแต่งกับนางคณิกา ก็จะเป็นเรื่องของเจ้าคนเดียว”

เฟิ่งหมิงเซวียนส่ายศีรษะไปมา “ไม่ได้! ข้าจะทำเช่นนั้นได้อย่างไร? พวกเขาเป็นท่านพ่อท่านแม่ของข้านะ!”

แววตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนไม่เผยอารมณ์

“เมื่อครู่เจ้าพูดเองมิใช่หรือ ขอเพียงได้แต่งกับอิงเอ๋อร์ จักให้เจ้าทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น

“เป็นเพราะความกตัญญูของเจ้า หรือเจ้าไม่เต็มใจสละตำแหน่งคุณชายรองของตระกูลเฟิ่งกันแน่?

“เฟิ่งหมิงเซวียน เจ้าจงตั้งใจฟังข้าให้ดี เจ้ามิอาจจับปลาสองมือได้

“สิ่งนั้นก็จะเอา สิ่งนี้ก็อยากได้ ใต้หล้านี้ไม่มีสิ่งใดได้มาเปล่า ๆ หรอกนะ”

เซียวอวี้เห็นด้วยอย่างมาก

“เฟิ่งหมิงเซวียน หากเจ้าตัดสินใจแล้ว เราจะประทานงานสมรสให้เจ้าตอนนี้เลย”

เฟิ่งหมิงเซวียนกัดฟันแน่น เหงื่อเย็นผุดพรายเต็มหน้าผาก

นี่เกินไปหน่อยแล้ว!

เหตุใดเขาจะเลือกเอาทั้งสองอย่างมิได้?

เฟิ่งจิ่วเหยียนขมวดคิ้ว “รีบตัดสินใจหน่อย ฝ่าบาทมีราชกิจรัดตัว จักเสียเวลาเพราะเจ้ามิได้!”

เขาคิดว่าพระราชวังเป็นบ้านของเขาหรือไร ถึงทำตามอำเภอใจเช่นนี้