บทที่ 986

หลิวอิ๋งสองแม่ลูกหารู้ไม่ว่า การกลับเจียงโจวครานี้ จักมีคนสะกดรอยตามเพื่อสอดแนมพวกนางด้วย

ยิ่งคาดไม่ถึงว่า ทันทีที่พวกนางมาถึงเมืองหลวงอีกครั้ง แล้วก้าวผ่านประตูเมือง ก็ถูกเจ้าหน้าที่ทางการสองคนเข้ามาจับกุม

“พวกเจ้าจะทำอะไร! บังอาจนัก! พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร...” หลิวอิ๋งตวาดอย่างโกรธเคือง พูดยังไม่ทันจบ พลันถูกปิดปากไว้ก่อน

พระราชวัง

ในตำหนักหย่งเหอ

หว่านชิวยื่นกล่องผ้าไหมใบหนึ่งให้ด้วยความเคารพ

“ฮองเฮา ค้นเจอสิ่งนี้จากน้าหญิงของท่านเพคะ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเหลือบมองกล่องผ้าไหม พลางยกมือขึ้นรับไว้

ครั้นเปิดดูแล้ว มีปิ่นหักวางอยู่ข้างในดังคาด

นางหยิบปิ่นหยกอีกครึ่งของตนออกมา อย่างสุขุมเยือกเย็น และเปรียบเทียบอย่างรอบคอบ

สิ่งที่น่าตกตะลึงคือ มันเหมือนกันทุกประการ!

หว่านชิวได้เห็นเช่นนี้ พลันอ้าปากตาค้าง

“ฮองเฮา นี่...นี่คือปิ่นหยกอีกครึ่งที่ท่านกำลังตามหาอยู่หรือเพคะ?”

ดวงตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนเย็นชา พลางออกคำสั่งอย่างเรียบเฉย

“ไปตามคนมายืนยัน”

“เพคะ!”

ในวังหลวงมีช่างฝีมือมากมาย ต่างก็เป็นระดับผู้เชี่ยวชาญ

เพียงมองปราดเดียวพวกเขาก็ระบุได้ว่า ปิ่นหยกทั้งสองส่วนนี้เป็นชิ้นเดียวกันหรือไม่

หลังจากที่ช่างฝีมือหลายคนวิเคราะห์แล้ว ยืนยันได้ว่าปิ่นหักของหลิวอิ๋ง และปิ่นหักของประมุขแคว้นซีหนี่ว์ เป็นชิ้นเดียวกัน!

หว่านชิวยิ่งตกตะลึงพรึงเพริด

นี่มิใช่หมายความว่า หากสืบจากปิ่นหักครึ่งชิ้นนี้ ก็จะตามหาน้องสาวของประมุขแคว้นซีหนี่ว์ผู้หายสาบสูญได้หรือ?

หว่านชิวมองไปที่ฮองเฮา

ฝ่ายหลังยังสงบนิ่งดังเดิม ยินดีหรือโกรธไม่แสดงออกทางสีหน้า

เฟิ่งจิ่วเหยียนเก็บปิ่นหยกทั้งสองส่วนไว้ ก่อนจะสั่งการอย่างเป็นขั้นตอน

“ไปสืบเรื่องอายุและภูมิหลังของลูกสาวทั้งสองของตระกูลหลิว จำไว้ ต้องไปตรวจสอบที่บ้านเกิดของพวกเขาอย่างละเอียด

“ส่งข่าวไปยังประมุขแคว้นซีหนี่ว์ ขณะนี้มีความคืบหน้าแล้ว

“สำหรับหลิวอิ๋งกับลูกสาว ให้ควบคุมตัวไว้เพื่อสอบสวน ต้องถามให้ชัดเจนว่า ได้ปิ่นหักนี้มาจากที่ใด”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเงยหน้าขึ้นมองออกไปนอกตำหนัก แววตาจริงจังหนักแน่นอย่างยิ่ง

ปิ่นหยกอีกส่วนอยู่ในมือหลิวอิ๋ง มิได้ยืนยันว่า หลิวอิ๋งคือซู่ยวน ยังต้องสืบหาคำตอบต่อไป

เช้าวันต่อมา ถึงเวลาออกเดินทางสู่ภูเขาหวูหยา ตามกำหนดการของเซียวอวี้แล้ว

ทว่า เรื่องต่าง ๆ ยังต้องชั่งน้ำหนักความสำคัญ

สำหรับเฟิ่งจิ่วเหยียนแล้วไซร้ เรื่องของปิ่นหักถือเป็นเรื่องเร่งด่วนมากในตอนนี้

ถึงอย่างไรเวลาของประมุขแคว้นซีหนี่ว์ก็เหลือไม่มากแล้ว

เซียวอวี้ไม่มีทางเลือก จึงต้องรอจนกว่าจะคลี่คลายเรื่องปิ่นหยก แล้วค่อยไปที่ภูเขาหวูหยา

เขาเตือนเฟิ่งจิ่วเหยียน “ปิ่นหักนี้เป็นของดูต่างหน้าของสองผู้อาวุโสตระกูลหลิว กล่าวอีกนัยคือ ซู่ยวนมีแนวโน้มที่จะเกี่ยวข้องกับพวกเขา อาจจะเป็นแม่ของเจ้า หรือน้าหญิงของเจ้าก็ได้”

อารมณ์ของเฟิ่งจิ่วเหยียนซับซ้อนไม่น้อย ใบหน้ายังสงบเยือกเย็น

“หม่อมฉันก็สันนิษฐานเช่นนั้นเพคะ”

อีกด้านหนึ่ง

ในคุกหลวง

เมื่อหลิวอิ๋งถูกสอบปากคำ ก็ยืนกรานที่จะไม่พูด

ประการแรก นางไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังของปิ่นหักจริง ๆ จึงไม่รู้จะพูดอะไร

ประการที่สอง นางกลัวว่ามันจะเป็นเรื่องสกปรก และไม่รู้ว่าจะเดือดร้อนอย่างไรบ้าง

พูดมากปัญหาก็มาก เรื่องน้อยก็ทุกข์น้อย

สิ่งที่คับข้องใจคือ เจ้าหน้าที่ทางการรู้ได้อย่างไรว่ามีปิ่นหยกอยู่ที่นาง?

เจิ้งจีถูกขังจนตื่นตระหนกอย่างมาก ยืนเกาะประตูห้องขัง พลางร้องไห้

“ท่านพ่อของข้า...ไม่สิ ลุงเขยของข้าเป็นท่านพ่อของฮองเฮา พี่ใหญ่ทหาร ท่านช่วยส่งข่าวถึงลุงเขยหน่อยเถิด เขาจะต้องมาช่วยข้าแน่!”

พัศดีเป็นคนที่มีหูตากว้างขวาง