บทที่ 994

ภายในภูเขาหวูหยามีศิษย์อยู่ทั้งหมดสามสิบคน

ในบรรดาพวกเขา มีหลายคนที่โตมากับเซียวอวี้ เวลาพูดจาจึงไม่ได้คิดอะไรมากนัก

วันนั้นเซียวอวี้ที่ไม่ค่อยออกมานอกเรือน ได้ออกมาแล้วพบกับศิษย์น้องผู้หนึ่งเข้า

ฝ่ายหลังที่มาส่งยา คล้ายจะยิ้มแต่ก็ไม่กล้ายิ้ม เขามองจนเซียวอวี้รู้สึกเดือดดาล

“ศิษย์พี่ ยานี้ท่านรีบดื่มตอนร้อน ๆ เถิด”

เซียวอวี้: …

อดทนไว้!

เขารับยามา ยามที่กำลังจะหันกายจากไปนั้นเอง ศิษย์น้องผู้นั้นก็ตะโกนขึ้นเสียงดัง

“ศิษย์พี่ มิน่าเล่าตั้งแต่ท่านขึ้นครองราชย์ก็ไม่เคยมีบุตรหลานเลย ท่านนี่นะ น่าจะรีบกลับมาหาอาจารย์ตั้งนานแล้ว!”

ความโกรธในร่างของเซียวอวี้ที่ลดลงไปพลันพุ่งขึ้นในทันที

พอหันกลับมา ศิษย์น้องผู้นั้นก็วิ่งหนีหายไปจนไม่เห็นแม้แต่เงาแล้ว

สมควรตายนัก!

เขากลับเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าบึ้งตึง ทว่าเมื่อเจอเฟิ่งจิ่วเหยียนก็รีบปรับอารมณ์ของตนแล้วเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มทันที

“จิ่วเหยียน ได้เวลาดื่มยาแล้ว”

คนอื่นล้วนเข้าใจว่ายานี้สำหรับให้เขาดื่ม ทว่าที่จริงแล้วล้วนต้มให้นางทั้งนั้น

เฟิ่งจิ่วเหยียนยกชามยาขึ้นแล้วดื่มคำใหญ่โดยไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว เพียงครู่หนึ่งก็เห็นก้นชาม

ยานี้เซียวอวี้เคยลองชิมดูแล้ว รสขมเป็นอย่างมาก

เห็นนางต้องดื่มเช่นนี้ทุกวัน เขาก็รู้สึกปวดใจ

“ลำบากเจ้าแล้ว”

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่กลัวยาขม กลัวก็แต่ว่ายานี้จะไม่ได้ผล

นางถามเขา

“องค์หญิงน้อยเองก็ทรมานจากโรคกลัวความหนาวเช่นกัน ท่านเคยพานางมาภูเขาหวูหยาหรือไม่?”

นางรู้สึกสงสัย ถ้าหากเสวียนหลิงเฟิงสามารถรักษาองค์หญิงน้อยได้ล่ะก็ คงจะประหยัดแรงได้เยอะเลย

เซียวอวี้ตอบอย่างไม่ช้าไม่เร็ว

“ตอนนั้นหมอหลวงมีความสามารถพอที่จะรักษาได้ จึงไม่จำเป็นต้องทิ้งสิ่งที่อยู่ใกล้เพื่อสิ่งที่อยู่ไกล

“อีกอย่างโรคกลัวความหนาวของเซียวหย่าก็ต่างจากเจ้า ตัวยาที่นางต้องใช้ ไม่มีในภูเขาหวูหยา ถึงจะมาหาอาจารย์ก็เปล่าประโยชน์

“ยามนี้นางสามารถรักษาชีวิตเอาไว้ได้ก็นับว่าโชคดียิ่งแล้ว เราไม่ได้ต้องการอะไรอีก”

พอพูดถึงสาวน้อยนั่น เซียวอวี้ก็นึกถึงเรื่องที่เฟิ่งจิ่วเหยียนต้องประสบที่ภูเขาเทียนฉือ

เขากุมมือนางแน่น “จิ่วเหยียน ขอบคุณเจ้ามาก”

ขอบคุณที่นางช่วยเซียวหย่า แล้วก็ขอบคุณที่นางยอมรับการรักษาที่ยาวนานและยากลำบากนี้เพื่อเขา

เฟิ่งจิ่วเหยียนจ้องตาเขาอย่างเด็ดเดี่ยว

“หากอยากจะขอบคุณข้าจริง ๆ จากนี้อย่าได้ตัดสินใจแทนข้าโดยพลการอีก”

เซียวอวี้ถอนหายใจเบา ๆ เมื่อย้อนคิดถึงยามนั้นก็รู้สึกเสียใจเป็นอย่างมาก

“เราผิดไปแล้ว จากนี้ไปจะไม่ปิดบังเจ้าอีกแล้ว”

เขาโอบไหล่นางกอดนางแน่น แล้วกดคางลงบนผมของนางเบา ๆ แววตาเต็มไปด้วยความรักความทะนุถนอม

เฟิ่งจิ่วเหยียนปล่อยให้เขากอดแล้วพูดต่อว่า

“อีกอย่าง อย่าได้โวยวายพูดเรื่องต้วนไหวซวี่ขึ้นมาอย่างไร้เหตุผลอีก”

เซียวอวี้ตกตะลึงโดยพลัน

เขานึกขึ้นได้ว่าตอนที่เพิ่งจะเข้ามาในภูเขาหวูหยา เขาได้พูดถึงต้วนไหวซวี่ขึ้นมาอย่างร้อนรน

ที่แท้เฟิ่งจิ่วเหยียนก็ยังจำได้

“ได้ เรารับปากเจ้า”

เขาไม่ควรมานั่งคิดเล็กคิดน้อยกับคนที่ตายไปแล้วจริง ๆ

เป็นเขาเองที่มองข้ามความทุ่มเทของจิ่วเหยียนไป

นางไม่เคยปิดบังแล้วปฏิเสธการรักษา ยาที่นางดื่มเป็นประจำเพื่อดูแลร่างกายก็ไม่น้อยเลย นางดื่มยาทั้งหมดลงไป ไม่ว่ายานั้นจะได้ผลหรือไม่ก็ตาม

ยาล้วนมีพิษอยู่สามส่วน แต่นางไม่เคยลังเลที่จะดื่มยาเลย

ทว่าคำพูดเพียงคำเดียวของเขา กลับปฏิเสธความทุ่มเททั้งหมดที่ผ่านมาของนาง เขาไม่ควรทำเช่นนี้เลยจริง ๆ

“มาภูเขาหวูหยาได้หลายวันแล้ว ยังไม่เคยพาเจ้าไปเดินเล่นเลย” เซียวอวี้กุมมือนางเดินออกจากเรือนพัก แล้วเดินขึ้นไปทางด้านบนของภูเขาหวูหยา

ระหว่างทางเซียวอวี้พูดถึงเรื่องในวัยเด็กให้นางฟัง

“สมัยก่อนภูเขาหวูหยาไม่ดูแลเรื่องการกินอยู่ของศิษย์ ตอนที่เรามา เราอายุเพียงหกปีเท่านั้น ไม่เคยทำอาหารเองมาก่อน ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรให้อิ่มท้อง

“พอหิวจนทนไม่ไหว ก็ตามเหล่าศิษย์พี่ไปล่าสัตว์และจับปลาในแม่น้ำ”