บทที่ 996

เมืองหลวงแคว้นหนานฉี

ณ จวนตระกูลเฟิ่ง

อี๋เหนียงหลินร้องไห้จนแทบขาดใจ น้ำมูกน้ำตาไหลพราก

“ลูกเอ๋ย ลูกรักของแม่ เจ้ามีจุดจบเช่นนี้ได้อย่างไรกัน...”

ขณะที่นางกำลังร้องไห้ เฟิ่งหมิงเซวียนที่อยู่ข้าง ๆ ก็ถามขึ้นว่า

“ท่านแม่ ข้าไม่ได้ตายเสียหน่อย ท่านร้องไห้ทำไมกัน?”

อี๋เหนียงหลินจิ้มหน้าผากของเขาด้วยความโมโห “เจ้าจะออกจากตระกูลเฟิ่งไปแต่งกับแม่นางหอนางโลม เจ้า...เจ้าตายไปยังดีเสียกว่า!”

เฟิ่งหมิงเซวียนเองก็ทุกข์ใจมากเช่นกัน

ทว่าเรื่องก็มาถึงจุดนี้แล้ว เขาเองก็ไม่อาจขัดขืนได้

ถึงอย่างไรอิงเอ๋อร์ก็ตั้งครรภ์ลูกของเขาแล้ว เขาจะเป็นพ่อคนแล้ว พอคิดเช่นนี้ ก็ดูจะไม่ใช่เรื่องร้ายไปซะหมด

ต่อให้ภายนอกเขาไม่ใช่คนตระกูลเฟิ่งแล้ว ทว่าเขามีสายเลือดตระกูลเฟิ่งไหลเวียนอยู่ หากอนาคตเขาต้องการความช่วยเหลือ ท่านพ่อและพี่ใหญ่ไม่มีทางนิ่งเฉยเป็นแน่

เฟิ่งหมิงเซวียนพูดโน้มน้าวตัวเองเรียบร้อย

ยามนี้เขาต้องพูดโน้มน้าวท่านแม่ ให้นางยอมรับความจริงให้ได้

อี๋เหนียงหลินร้องไห้ไม่หยุด และไม่ฟังที่เขาพูด

ในหัวของนางคิดเพียงว่า ทำไมตนไม่ตายไปให้รู้แล้วรู้รอด

ก่อนที่ท่านพี่จะไปยังกำชับนางว่าให้ดูแลเรือนในและบุตรชายให้ดี ยามนี้บุตรชายก่อเรื่องใหญ่เพียงนี้ แล้วนางจะบอกท่านพี่อย่างไรได้!

ตำแหน่งนายหญิงของตระกูลเฟิ่ง ยิ่งห่างนางออกไปทุกทีแล้ว

หลายวันต่อมา

ณ เจียงโจว

นายท่านเฟิ่งที่มาสังเกตการณ์ได้รับจดหมายจากทางบ้าน ก็โมโหจนตาถมึงทึง โกรธจนเต้นเร่า ๆ

เจ้าลูกสารเลว ยังคิดจะแต่งกับหญิงในหอนางโลมนั่นอีก! คิดว่าเขาที่เป็นบิดาตายไปแล้วหรืออย่างไร!

ทว่าแม้แส้จะยาวก็ไม่อาจไม่ถึงท้องม้าได้

ตัวเขาอยู่ที่เจียงโจว จะละทิ้งหน้าที่โดยพลการไม่ได้

เขาเขียนจดหมายฉบับนึงทันทีแล้วให้คนส่งม้าเร็วไปให้เฟิ่งเหยียนเฉิน สั่งบุตรชายคนโตจะต้องหยุดยั้งเรื่องนี้ได้ได้

ทว่าเฟิ่งเหยียนเฉินเองก็หยุดยั้งเรื่องนี้ไม่ได้เช่นกัน

ภายในจวนพลทหาร

โจวซื่อผู้เป็นภรรยาช่วยถอดชุดให้เขา น้ำเสียงแฝงความวิตก

“ท่านพี่ งานแต่งงานของน้องรอง วันนี้ส่งเทียบเชิญมาแล้ว พวกเราจะไปร่วมงานหรือไม่?”

เฟิ่งเหยียนเฉินหันไปมองที่โต๊ะ บนนั้นวางเทียบเชิญเอาไว้

แววตาที่เคร่งขรึมของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ

“ส่งของขวัญไปแสดงความยินดีเป็นการส่วนตัวก็พอ”

โจวซื่อเข้าใจ นางพยักหน้าอย่างอ่อนโยน

ต้นเดือนสิบ เฟิ่งหมิงเซวียนรับอิงเอ๋อร์แต่งเข้ามาอย่างรีบร้อน

เขาซื้อเรือนทางตะวันตกของเมืองหลังหนึ่ง แล้วเชิญญาติสนิทมิตรสหายมากมาย ทว่าผู้ที่มากลับไม่มากนัก

แม้แต่แม่แท้ ๆ ของเขาก็ยังไม่มา

เฟิ่งหมิงเซวียนมองแขกเหรื่อที่บางตาด้วยความเจ็บปวดและผิดหวัง

ที่แท้หลังจากเขาไม่มีสถานะของคนตระกูลเฟิ่ง ก็ไม่นับเป็นอะไรแล้ว

ภายในเรือนหลังใหม่ อิงเอ๋อร์เห็นเขาเศร้าโศกจึงพูดปลอบใจ

“ท่านพี่ หากวันหน้าท่านสอบขุนนางผ่าน จะต้องโดดเด่นกว่าผู้อื่นเป็นแน่”

เฟิ่งหมิงเซวียนนั่งลงข้างเตียงอย่างทึ่มทื่อ ไม่พูดอะไรซักคำ

สอบขุนนางผ่าน?

มันง่ายเพียงนั้นที่ไหน!

อิงเอ๋อร์พิงไหล่เขา “ท่านพี่ ผู้อื่นไม่เชื่อในตัวท่าน แต่ข้าเชื่อ”

เฟิ่งหมิงเซวียนพลันรู้สึกเศร้าใจ