บทที่ 1061 สัญชาตญาณแม่นจนน่ากลัว / บทที่ 1062 เก่งจ๊ะเก่ง

บทที่ 1061 สัญชาตญาณแม่นจนน่ากลัว

หานเซี่ยนอวี่พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ก็ตอบไปตามความจริง ว่าเป็นแค่เพื่อนทั่วไปก็พอ”

เยี่ยหวันหวั่นพยักหน้าแสดงว่าเห็นด้วย “สื่อก็คงเล่นข่าวแค่ไม่กี่วัน ถ้าขุดข้อมูลใหม่ไม่เจอ อย่างมากก็แค่หนึ่งอาทิตย์กระแสก็คงเงียบไปเอง”

กงซวี่เสริมขึ้นทันที “แล้วถ้าเกิดขุดข้อมูลใหม่ได้ล่ะ?”

เยี่ยหวันหวั่นกลอกตาใส่เขา “ฉันอยากรู้นักว่าสื่อสำนักไหนจะมีปัญญาขุดข่าวนี้ได้!”

นั่นมันตอนที่เธอแต่งเป็นผู้หญิงเถอะ พวกนั้นจะไปขุดมาจากที่ไหนล่ะ

หานเซี่ยนอวี่กระแอมเบาๆ “อะแฮ่ม เยี่ยไป๋หมายถึงเป็นเพื่อนทั่วไปจริงๆ เลยไม่มีอะไรให้ขุดเพิ่มแล้วไง”

กงซวี่ได้ยินอย่างนั้น ก็ทำหน้าผิดหวังทันที “อะไรกัน…เป็นแค่เพื่อนทั่วไปเองเหรอ…ไม่สนุกเลย…”

กงซวี่ถามซักไซ้ไปด้วย แล้วก็พยายามหาข่าวที่เกี่ยวข้องไปด้วย ขณะกำลังเลื่อนอ่านข่าวไปเรื่อยๆ แล้วเห็นภาพในข่าวซุบซิบข่าวหนึ่ง เสียงของเขาก็สะดุดไป สีหน้าก็เปลี่ยนไปด้วย…

“นี่มัน…” กงซวี่ลุกพรวดขึ้นมา

เยี่ยหวันหวั่นเห็นสีหน้ากงซวี่ผิดปกติ หัวใจก็เต้นรัวทันที

“เสี่ยวมี่เจี้ยน! นี่มันเสี่ยวมี่เจี้ยนของผมนี่!” กงซวี่ร้องเสียงตื่นขณะจ้องหนึ่งในภาพใบหน้าด้านข้างในข่าว จากนั้นก็รีบพุ่งตัวไปยังที่นั่งของหานเซี่ยนอวี่ “หานเซี่ยนอวี่! นี่มันเรื่องอะไรกันแน่! ทำไมพี่ถึงไปอยู่กับเสี่ยวมี่เจี้ยนของผมได้? พี่รู้จักเสี่ยวมี่เจี้ยนเหรอ?”

เยี่ยหวันหวั่นอึ้งค้าง

กงซวี่ทำไมถึงตาดีขนาดนี้เนี่ย มีแค่รูปด้านหลังกับด้านข้างไม่กี่รูปเท่านั้น แม้แต่เยี่ยมู่ฝานที่เป็นพี่ชายแท้ๆ ของเธอยังจำเธอไม่ได้เลย แล้วเขาดูออกได้ยังไงเนี่ย?

หานเซี่ยนอวี่เองก็ประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด เขาหันไปมองเยี่ยหวันหวั่นตามจิตใต้สำนึก

เยี่ยหวันหวั่นนวดหัวคิ้ว บอกว่า “กงซวี่ นายช่วยใจเย็นหน่อยได้ไหม อย่าตีโพยตีพาย แค่รูปข้างหลังนายจะไปมั่นใจได้ยังไง?”

กงซวี่เอ่ย “ก็สัญชาตญาณของผมบอกอย่างนั้นนี่!”

เยี่ยหวันหวั่นพูดไม่ออก

สัญชาตญาณแม่นจนน่ากลัวจริงๆ!

เยี่ยหวันหวั่นเอ่ย “ถ้าหากเป็นเสี่ยวมี่เจี้ยน ฉันจะจำไม่ได้เลยเหรอ?”

พอได้ยินอย่างนั้น กงซวี่ก็ชะงักไป…

เพราะถึงยังไงเยี่ยไป๋ก็เป็นพี่ชายของเสี่ยวมี่เจี้ยน ถ้าเขาว่าไม่ใช่ก็คงไม่ใช่…

“ไม่ใช่จริงๆ เหรอ?” กงซวี่ทำหน้าสงสัย

“ไม่ใช่น่ะสิ!” เยี่ยหวันหวั่นพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ

กงซวี่เงียบ

เยี่ยหวันหวั่นถอนหายใจโล่งอก โชคดีที่กงซวี่กล่อมง่าย

กงซวี่คร่ำครวญอย่างน่าสงสาร “พี่เยี่ย พี่ดูสิผมคิดถึงเสี่ยวมี่เจี้ยนจนสมองเพี้ยนไปหมดแล้ว ให้ผมเจอเธอสักครั้งไม่ได้เหรอ?”

เยี่ยหวันหวั่นหันไปมองกงซวี่ แล้วบอกว่า “ได้”

กงซวี่อึ้งงัน จากนั้นก็ทำหน้าเหมือนไม่อยากเชื่อ “พี่เยี่ย พี่พูดจริงเหรอ?”

เยี่ยหวันหวั่นพยักหน้า “ถ้าหากนายได้รางวัลจินหลานสาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม ฉันจะให้นายเจอเธอ”

หานเซี่ยนอวี่ได้ยินอย่างนั้น ก็หันไปมองเยี่ยหวันหวั่นตามจิตใต้สำนึกอีกครั้ง

กงซวี่กระเด้งตัวไปหาเยี่ยหวันหวั่นเหมือนลูกศรที่พุ่งออกจากคันศร “โอ๊ย! พี่เยี่ย ผมรักพี่ที่สุดเลย…”

กงซวี่พูด แล้วทำท่าจะกระโจนกอดเยี่ยหวันหวั่น

เยี่ยมู่ฝานจับตาดูกงซวี่มานานจนรู้นิสัยเขาดี พอเห็นอย่างนั้นก็รีบตำหนิ แล้วเดินเข้าไปห้ามกงซวี่

แต่นึกไม่ถึง ว่าก่อนที่เขาจะทันทำอะไร กลับมีคนเร็วกว่าเขาอีก

หานเซี่ยนอวี่ดึงกงซวี่ไว้ก่อนเขา

“เอิ่ม พี่เซี่ยนอวี่ พี่ทำอะไรของพี่น่ะ?” กงซวี่ทำหน้าไม่พอใจ

หานเซี่ยนอวี่ยิ้มบาง แล้วบอกว่า “เปล่า แค่จะถามว่าวันนี้นายไปทำผมที่ไหนมา?”