บทที่ 1069 กล่าวหาอย่างไร้เหตุผล / บทที่ 1070 มีสิทธิ์อะไรมาคู่กับฉัน

บทที่ 1069 กล่าวหาอย่างไร้เหตุผล

“ยังไม่ได้ตรวจกระเป๋าเยี่ยหวันหวั่นเลยนะ! เมื่อกี้เธอก็ขึ้นไปกับพวกเราเหมือนกันนี่!” เหลียงซือหานเอ่ยเตือน

สิ้นเสียงของเหลียงซือหาน สายตาทุกคู่ก็หันมามองเยี่ยหวันหวั่นเป็นตาเดียว

หลังจากที่บรรดาแขกรู้เรื่องที่เกิดขึ้น ก็เริ่มวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆ นานา…

“หาทั่วแล้วก็ยังไม่เจอ แถมเพิ่งจะรู้ว่าหายไปหลังจากที่เด็กผู้หญิงพวกนั้นขึ้นไป เป็นไปได้มากว่าพวกเธอคนใดคนหนึ่งเอาไปแน่นอน!”

“แต่เด็กผู้หญิงพวกนั้น ทั้งเหลียงซือหาน หวงอี๋ แล้วก็หลิวหนานหนาน…มีใครบ้างไม่ใช่ลูกคุณหนู ใครจะไปทำเรื่องลักเล็กขโมยน้อยอย่างนี้ล่ะ ชาติตระกูลของพวกเธอร่ำรวยจะตายไป เงินแค่นั้นจะเอาไปทำอะไร? มีแค่คนเดียวเท่านั้นแหละ…”

“เธอหมายถึงเยี่ยหวันหวั่น คุณหนูรองของบ้านใหญ่ตระกูลเยี่ยสินะ?” เพื่อนของเธอเอ่ยขึ้นอย่างรู้ทัน

“ที่นี่นอกจากหล่อนจะมีใครน่าสงสัยว่าขโมยของอีกล่ะ?”

“ฉันว่าต้องเป็นเธอแน่ๆ! ได้ยินว่าหลังจากโดนไล่ออกจากบ้าน ยัยนั่นก็ใช้ชีวิตไปวันๆ ถึงตอนนี้จะมีสภาพเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาบ้างแล้ว แต่คนเราสันดอนขุดง่าย สันดานขุดยาก ใครจะไปรู้ว่าหล่อนจะทำอะไรได้บ้าง!”

……

“เยี่ยหวันหวั่น ยังไม่เอากระเป๋าของเธอมาให้พ่อบ้านหวงตรวจอีก!” เหลียงซือหานมั่นใจว่าเยี่ยหวันหวั่นเป็นคนเอาไป สายตาของเธอเต็มไปด้วยความตื่นเต้น เธอตวาดสั่งด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด

เยี่ยหวันหวั่นยิ้มอย่างไม่ยี่หระ “ทำไมฉันต้องเอาให้เขาตรวจด้วยล่ะ?”

“พวกฉันตรวจหมดแล้ว เหลือเธอคนเดียว เธอมีสิทธิ์อะไรจะไม่ตรวจอยู่คนเดียว! หรือว่าเธอเป็นคนเอาไป ก็เลยร้อนตัว?”

ตอนนั้นเอง เยี่ยอีอีกับกู้เยว่เจ๋อก็เดินมาสมทบด้วย

“พ่อบ้านหวง หาแหวนเจอรึยัง?” เยี่ยอีอีถามด้วยสีหน้าร้อนรน

หวงหมิงคุนทำหน้าลำบากใจ “ขอโทษด้วยครับคุณหนูอีอี ผมกำลังหาอยู่…”

“อะไรกัน? ยังหาแหวนไม่เจออีกเหรอ?” ไม่นาน เยี่ยหงเวยกับถานอี้หลันและคนอื่นๆ ก็ตามมาด้วย

เหลียงซือหานถือโอกาสฟ้องทันที “ตอนนี้มั่นใจได้ว่าคนใดคนหนึ่งในพวกเราที่ขึ้นข้างบนเมื่อกี้เป็นคนเอาไป พวกเราเพิ่งเอากระเป๋าให้พ่อบ้านตรวจ มีแค่เยี่ยหวันหวั่นคนเดียวที่ไม่ยอมให้พ่อบ้านตรวจกระเป๋าค่ะ!”

คำพูดของเธอเท่ากับว่าเยี่ยหวันหวั่นเป็นคนเอาไป

เยี่ยหงเวยหน้าเครียดเล็กน้อย “ซือหาน ถ้าไม่มีหลักฐาน ก็ห้ามพูดจาไปเรื่อย”

เยี่ยเส่าถิงที่ยืนอยู่ด้านหนึ่งก้าวออกมาปกป้องเยี่ยหวันหวั่น “พ่อครับ หวันหวั่นไม่มีทางทำเรื่องอย่างนั้นแน่นอนครับ!”

เหลียงหว่านจวินที่ยากจะโกรธใคร พูดด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง “คุณพ่อคุณแม่ต้องเชื่อหวันหวั่นนะคะ! มากล่าวหากันแบบนี้ทำเกินไปแล้ว!”

เยี่ยมู่ฝานกำหมัดแน่น สีหน้าเริ่มตึงเครียด

เรื่องนี้มัน…แปลกๆ ชอบกล…

หวงหมิงคุนไม่มีทางจงใจหาเรื่องหวันหวั่นในสถานที่แบบนี้แน่ เหมือนที่หวันหวั่นบอกเมื่อกี้ ยิ่งคนเยอะ พวกเขาก็ยิ่งต้องแสร้งทำเป็นเกรงใจ และมีมารยาทถึงจะถูก

นอกเสียจากว่า…พวกเขาจะมั่นใจว่าจะเล่นงานหวันหวั่นได้แน่นอน!

หรือว่าไอ้เลวหวงหมิงคุนแอบเอาแหวนใส่กระเป๋าหวันหวั่นก่อนแล้ว?