บทที่ 1067 สถานการณ์กลับกัน / บทที่ 1068 ก็ไม่แน่เสมอไป

บทที่ 1067 สถานการณ์กลับกัน

เยี่ยหวันหวั่นแค่กวาดตามองแวบเดียว ไม่พูดอะไร

ตอนที่พ่อของเธอยังอยู่ในบ้าน เป็นช่วงเวลาที่รุ่งเรืองที่สุดของตระกูลเยี่ย มูลค่าทรัพย์สินจัดอยู่หนึ่งในสิบอันดับต้นๆ ของเมืองหลวง

ตอนนั้นห้องของเธอเต็มไปด้วยเครื่องประดับเพรชพลอย และของใช้ฟุ่มเฟือยราคาแพงมากมาย

มีทั้งของที่พ่อกับแม่ซื้อให้ และของขวัญที่เยี่ยมู่ฝานให้ แล้วตัวเธอเองก็ชอบซื้อเครื่องประดับที่วิบวับอยู่แล้วด้วย

ต่อมาตระกูลเยี่ยต้องเกิดการสูญเสียครั้งใหญ่เพราะเยี่ยเส่าอัน หลังจากที่เยี่ยเส่าอันรับช่วงต่อบริษัท ตระกูลเยี่ยก็ไม่เคยกลับไปรุ่งเรืองเหมือนเมื่อก่อนอีกเลย

เยี่ยอีอีไม่ได้เรียกมาแค่เยี่ยหวันหวั่นคนเดียว แต่ยังเรียกเหลียงซือหานกับลูกคุณหนูในแกงค์มาอีกหลายคนด้วย

“พี่อีอี วันนี้พี่สวยมาก!”

“อีอีกับคุณชายกู้ช่างเหมาะสมกันจริงๆ!”

“ขอให้พวกเธอรักกันไปจนแก่เฒ่าเลยนะ!”

พวกเธอรุมล้อมอวยพรเยี่ยอีอีเสียงดังเจี๊ยวจ๊าว ขณะเดียวกันก็ไม่ลืมส่งสายตาเยาะเย้ยมาทางเยี่ยหวันหวั่นเป็นระยะ

เยี่ยหวันหวั่นเดินไปนั่งโซฟาอย่างขี้คร้านจะสนใจ

สาวๆ คุยกันได้ไม่นาน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น หวงหมิงคุนเดินถือน้ำชาเข้ามา

“คุณหนูหวันหวั่น เชิญดื่มชาครับ”

เยี่ยหวันหวั่นกำลังอ่านนิตยาสารฆ่าเวลา หวงหมิงคุนยกชาแก้วหนึ่งวางไว้ข้างหน้าเยี่ยหวันหวั่น ขณะเดียวกันก็แอบเอาของชิ้นเล็กๆ บางอย่างใส่กระเป๋าเธอ โดยใช้ความเร็วและองศาที่เธอไม่สังเกตเห็น จากนั้นก็เดินถือถาดน้ำชาไปบริการคุณหนูคนอื่นๆ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“คุณหนูใหญ่ แขกมากันครบแล้ว ทุกอย่างเตรียมพร้อมหมดแล้วครับ” หวงหมิงคุนบอกเยี่ยอีอี

“โอเค” เยี่ยอีอีพูด พลางเหลือบมองเยี่ยหวันหวั่นด้วยหางตาเงียบๆ

หวงหมิงคุนส่งสายตาเป็นเชิงบอกว่า “สำเร็จ” มาให้เธอ

“ฉันรู้แล้ว นายไปได้” เยี่ยอีอีก็ทำหน้าโล่งใจในที่สุด

“ครับ” หวงหมิงคุนรับคำแล้วออกจากห้องไป

เยี่ยอีอีจะเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว คนอื่นๆ จึงพากันลงไปข้างล่าง

โถงงานเลี้ยงด้านล่าง

เยี่ยหวันหวั่นกำลังเดินลงไปก็เจอเยี่ยมู่ฝานที่วิ่งกระหืดกระหอบขึ้นมาพอดี

“พี่ จะรีบวิ่งไปไหน?” พอเห็นเยี่ยมู่ฝานท่าทางเร่งรีบ เยี่ยหวันหวั่นก็อดถามไม่ได้

เยี่ยมู่ฝานบ่น “ก็พ่อกับแม่น่ะสิ เป็นห่วงแก กลัวว่าแกจะโดนรังแก จะให้ฉันตามมาดูให้ได้”

เยี่ยหวันหวั่นได้ยินอย่างนั้นก็ทำหน้าซาบซึ้ง “ฉันไม่เป็นไร ไปกันเถอะ”

“เยี่ยอีอีไม่ได้ทำอะไรแกใช่ไหม?” เยี่ยมู่ฝานถาม

“มีคนอื่นอยู่ด้วย เธอยิ่งต้องทำดีแล้วก็เกรงใจฉันอยู่แล้ว จะทำอะไรฉันได้ยังไง” เยี่ยหวันหวั่นตอบ จากนั้นก็ไม่ลืมพูดกับเยี่ยมู่ฝานว่า “พี่ชาย เรื่องนี้พี่ต้องเรียนรู้ไว้บ้างนะ เรียนได้นิดหน่อยก็ใช้ประโยชน์ได้แล้ว”

เยี่ยมู่ฝานได้ยินก็ทำหน้าพูดไม่ออก

น้องสาว นี่ฉันกำลังเป็นห่วงเธอนะ ทำไมสถานการณ์มันกลับกันล่ะ?

เยี่ยมู่ฝานเม้มปาก จากนั้นก็รับคำโดยสัญชาตญาณ “โอเค เข้าใจแล้ว…”

ท่วงทำนองเพลงอันไพเราะดังขึ้น ไม่นานงานก็เริ่ม

ขณะงานเลี้ยงกำลังคึกคัก จู่ๆ เสียงเอะอะโวยวายกลับดังขึ้นท่ามกลางกลุ่มคน

หวงหมิงคุนและกลุ่มคนรับใช้เดินฝ่าฝูงชนด้วยสีหน้าร้อนรน คล้ายกำลังตามหาอะไรบางอย่างอยู่

เยี่ยมู่ฝานขมวดคิ้วมองหวงหมิงคุน “ไอ้หมารับใช้แซ่หวงนั่นกำลังเล่นลูกไม้อะไรอีก?”