บทที่ 1077 ฉันโกหกทั้งนั้น / บทที่ 1078 ใช่ว่าเลี้ยงไม่ได้สักหน่อย

บทที่ 1077 ฉันโกหกทั้งนั้น

ความหมายแฝงในคำพูดของเยี่ยหงเหวยชัดเจนมาก เขาตั้งใจจะให้เยี่ยมู่ฝานกลับบริษัทแล้ว โดยเงื่อนไขคือเขาต้องเอาผลงานออกมา

ถึงแม้ท่าทีของเยี่ยหงเหวยที่มีต่อเขาระยะนี้จะอ่อนโยนขึ้นเรื่อยๆ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าตัวให้คำมั่นสัญญาแบบนี้กับเขาด้วยปากตัวเอง

เรื่องครั้งนี้ ถึงแม้เหมือนจะเป็นแค่ความขัดแย้งในครอบครัว แต่กลับกลายเป็นสายฉนวนที่ทำให้เยี่ยหงเหวยตัดสินใจแน่วแน่

เยี่ยมู่ฝานได้ยินแบบนั้นก็พลันใจสั่นสะท้าน “คุณปู่ ผมเข้าใจแล้วครับ! ผมจะให้คุณปู่ได้เห็นความสามารถของผมแน่นอน!”

…

หลังเยี่ยมู่ฝานพูดคุยกับเยี่ยหงเหวยจบก็จากบ้านเยี่ยไป

เยี่ยเส่าถิงกับเหลียงเหม่ยเซวียนไปเอารถแล้ว ส่วนเยี่ยหวันหวั่นรอเขาอยู่ที่หน้าประตู

ทันทีที่เห็นเยี่ยหวันหวั่น เยี่ยมู่ฝานก็สบถด่าด้วยความโมโหทันที “เชี่ยเอ๊ย! เหลี่ยงเหม่ยเซวียนนังชั่วนั่น! ถึงกับขโมยแหวนแกแล้วยังใส่ร้ายแกอีก! หน้าไม่อายชะมัดยาด! หน้าด้านเป็นบ้า! โชคดีที่ด้านในแหวนสลักชื่อของแกไว้ ไม่งั้นแกได้ตายอย่างไม่เป็นธรรมแล้ว! หวันหวั่นแกไม่ต้องเสียใจ พรุ่งนี้เรื่องนี้จะว่อนไปทั่วทั้งวง ฉันรอดูเลยว่าต่อจากนี้พวกนั้นจะอยู่ในวงยังไง!”

เยี่ยหวันหวั่นชำเลืองมองเยี่ยมู่ฝานอย่างไม่ช้าไม่เร็ว “ใครบอกว่าพวกนั้นขโมยแหวนฉัน? ”

เยี่ยมู่ฝานได้ยินแบบนั้นก็อึ้ง “หา ก็แกพูดว่าเธอ…”

“เธอไม่ได้ขโมย ฉันใส่ร้ายเธอเอง” เยี่ยหวันหวั่นตอบ

“เอ่อ…แก…แกว่าไงนะ” เยี่ยมู่ฝานมีสีหน้าโง่งม จากนั้นก็เอ่ยอย่างุนงง “งั้น…ตัวอักษรที่ด้านในแหวนนั่นมันเรื่องอะไรกัน”

เยี่ยหวันหวั่นเลิกคิ้ว “ฉันใช้เล็บแกะเอาน่ะ!”

เยี่ยมู่ฝานหน้าคล้ำเล็กน้อย “เลิกล้อเล่นได้แล้ว!”

เยี่ยหวันหวั่นหัวเราะ เลิกอุบให้คาใจแล้วเอ่ยว่า “วงที่หายไปเป็นแหวนหมั้นของเยี่ยอีอีจริงๆ แต่วงที่แกะตัวอักษรนั่น เป็นของฉัน”

เยี่ยหวันหวั่นพูดพลางล้วงนิ้วบนเสื้อสูทของเยี่ยมู่ฝาน วินาทีถัดมา ในฝ่ามือก็มีแหวนหยกเจไดต์เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งวง

“นี่มัน?” เยี่ยมู่ฝานเบิกตากว้าง

เยี่ยหวันหวั่นเอาด้านในแหวนวงนี้ให้เยี่ยมู่ฝานดู ด้านในไม่ได้สลักตัวอักษรอะไร

“แหวนที่ไม่ได้สลักตัวอักษรวงนี้ต่างหากที่เป็นของเยี่ยหวันหวั่น ตอนที่หวงหมิงคุนเอามันวางในกระเป๋าฉัน ฉันก็หยิบมันออกมา ย้ายไปไว้บนตัวพี่ ส่วนในกระเป๋าฉันเป็นแหวนแกะสลักชื่อฉันซึ่งฉันเตรียมไว้นานแล้ว”

“เชี่ย!” เยี่ยมู่ฝานได้ยินก็ตาโตอ้าปากค้าง “มีแผนอย่างนี้อยู่ด้วย? งั้นก็หมายความว่าแกใส่ร้ายเหลียงเหม่ยเซวียนตั้งแต่แรกแล้ว? ”

เยี่ยหวันหวั่นพยักหน้า “ใช่!”

เยี่ยมู่ฝานเอ่ย “ทักษะการแสดงแก ต้มฉันซะเปื่อยเลยโอเคไหม”

เยี่ยหวันหวั่นเลิกคิ้ว “ต้มพี่ยากมากเหรอ”

เยี่ยมู่ฝานพูดไม่ออก

เยี่ยมู่ฝานกระแอมเล็กน้อย “ทำไมแกถึงคิดเตรียมการเรื่องนี้ล่วงหน้าได้”

เยี่ยหวันหวั่นคิดเล็กน้อย จากนั้นจึงตอบ “ฉันมีลู่ทางของฉัน เลยได้ข่าวมาล่วงหน้านิดหน่อย”

อันที่จริง เป็นเพราะชาติก่อนเยี่ยอีอีกับเหลียงเหม่ยเซวียนเคยใช้วิธีเดียวกันมาก่อน…

แต่งานหมั้นตอนนั้นซือเยี่ยหานห้ามเธอไปร่วมงาน เป้าหมายที่พวกเขากล่าวหาไม่ใช่เธอ แต่เป็นเยี่ยมู่ฝาน

ต่อมาเธอจึงได้ยินว่า ว่ากันว่าเยี่ยมู่ฝานขโมยแหวนหมั้นของเยี่ยอีอีในงานหมั้นของเธอ หลังถูกเปิดเผยให้ตายเขาก็ไม่ยอมรับแถมยังลงไม้ลงมือครั้งใหญ่

เดิมทีชื่อเสียงของเยี่ยมู่ฝานก็แย่มากอยู่แล้ว หลังเรื่องครั้งนั้นเกิดขึ้นก็ราวกับหนูข้างทางที่คนรังเกียจ…

หลังเกิดใหม่ เพราะทฤษฎีผีเสื้อกระพือปีก เรื่องมากมายจึงเกิดการเปลี่ยนแปลง หลายเรื่องเธอก็ไม่สามารถคาดการณ์แม่นยำได้อีก

แต่เพื่อป้องกัน เธอจึงยังเตรียมทุกอย่างไว้ล่วงหน้า โชคดีที่ได้ใช้ในยามจำเป็น

ไม่ว่าโชคชะตาจะพัฒนาไปอย่างไร แต่นิสัยคนไม่มีทางเปลี่ยนแปลง แม่ลูกคู่นั้นไม่หยุดจริงๆ แค่เปลี่ยนเป้าหมายมาเป็นเธอที่ดูจัดการได้ดีกว่า