บทที่ 1079 เปิดหูเปิดตา / บทที่ 1080 ซึนเดเระอีกแล้ว

บทที่ 1079 เปิดหูเปิดตา

ทันทีที่ได้ยินเสียงของเยี่ยหวันหวั่น ถังถังก็ขยี้ตาลุกพรวดขึ้นมา ขาสั้นเล็กย่ำตึกๆๆ โถมเข้าหาแม่ “คุณแม่!”

เด็กน้อยเงยหน้า ใช้สองตาโตเป็นประกายมองเธออย่างมีความสุข “คุณแม่กลับมาแล้ว!”

เยี่ยหวันหวั่นลูบหัวของเด็กน้อย “ทำไมไม่ไปนอนล่ะ”

เด็กน้อยเอ่ยเสียงประสาเด็ก “ผมอยากรอแม่กลับมา”

เยี่ยหวันหวั่นทั้งตื้นตันทั้งปวดใจ เธอหันไปพูดกับซือเยี่ยหาน “คุณเก้า ทำไมคุณก็ไม่กล่อมเขาหน่อย เด็กเล็กเป็นวัยที่ร่างกายกำลังเติบโต ทำไมถึงให้นอนดึกได้ล่ะ”

ซือเยี่ยหานเอ่ยเสียงเรียบ “ตัวเองไม่ชอบก็อย่าเอาไปใช้กับคนอื่น”

เยี่ยหวันหวั่นพูดไม่ออก

ความหมายคือ…เขาก็อยากรอเธอกลับมา เลยไม่ฝืนบังคับถังถัง?

วิธีพูดคำหวานของที่รักบ้านเธอ…ยังอ้อมค้อมเหมือนเมื่อก่อนไม่มีผิดจริงๆ …

…

วันถัดมา มู่สุยเฟิงสิ้นสุดกำหนดการที่ประเทศจีนและเตรียมกลับประเทศแล้ว

เยี่ยหวันหวั่นตามซือเยี่ยหานไปส่งเขาที่สนามบิน

มู่สุยเฟิงทักทายแลกเปลี่ยนบทสนทนากับซือเยี่ยหานหนึ่งรอบ จากนั้นเขาก็มองทางเยี่ยหวันหวั่น เอ่ยอย่างอ่อนน้อม “ขอบคุณประธานซือที่ต้อนรับอย่างเปี่ยมไมตรี โดยเฉพาะคุณหนูเยี่ย ทำให้ผมรู้สึกส่าการมาครั้งนี้ไม่เสียเปล่าจริงๆ ”

เยี่ยหวันหวั่นมีสีหน้าถ่อมตัว “คุณมู่ชมเกินไปแล้ว”

มู่สุยเฟิงรีบเอ่ย “คุณหนูเยี่ยไม่ต้องถ่อมตัวหรอก นี่เป็นคำพูดจากใจจริงของมู่ผู้นี้ ได้เห็นยอดฝีมืออย่างคุณหนูเยี่ยนอกรัฐอิสระ ทำให้มู่ผู้นี้ดีใจมากจริงๆ ”

สายตาของซือเยี่ยหานที่อยู่ด้านข้างวาบประกายอย่างจับสังเกตได้ยาก

ได้ยินคำว่า ’รัฐอิสระ’ เยี่ยหวันหวั่นก็ตาววาวเล็กน้อย เอ่ยอย่างตื่นเต้นอยู่บ้าง “ตั้งแต่ที่ได้ยินคุณพูดถึงรัฐอิสระนั้น ก็สนใจที่นั่นมาตลอด ถ้ามีโอกาสละก็ยังงอยากไปดู เปิดหูเปิดตาบ้าง”

มู่สุยเฟิงเอ่ยกลั้วหัวเราะ “นี่…เกรงว่าคงไม่ได้…”

“เอ๋ ทำไมไม่ได้ละคะ” เยี่ยหวันหวั่นไม่เข้าใจ

มู่สุยเฟิงตอบ “คนทั่วไปไม่สามารถไปรัฐอิสระตามอำเภอใจได้ ต้องมีใบผ่านทางพิเศษ เหมือนอย่างพวกเราจะไปประเทศอื่นต้องมีพาสปอร์ตกับวีซ่า ถ้าบุกรุกเข้าไปตามใจ แล้วถูกค้นพบละก็ อาจถึงขั้นเสียชีวิตได้

“อำนาจของรัฐอิสระยิ่งใหญ่มากจริงๆ ถ้าเผยตัวตนสู่โลกภายนอกมากเกินไป จะก่อให้เกิดปัญหาได้ คนธรรมดาจึงห้ามเข้าตามอำเภอใจ นี่เป็นกฎที่ปฏิบัติกันมาช้านาน”

“อย่างนี้นี่เอง…” เยี่ยหวันหวั่นได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้า สีหน้าอดผิดหวังไม่ได้เล็กน้อย

มิน่าโลกภายนอกถึงไม่รู้จักรัฐอิสระแม้แต่น้อย ทางนั้นเหมือนเป็นอาณาจักรใต้ดินอิสระแห่งหนึ่ง…

…

หลังส่งมู่สุยเฟิง เยี่ยหวันหวั่นก็นั่งบนรถ บ่นอุบยังหดหู่กับซือเยี่ยหานที่อยู่ด้านข้าง

“เฮ้อ น่าผิดหวังจริงๆ นึกไม่จะไปเที่ยวได้ซะอีก! แต่กลายเป็นว่าไปไม่ได้!”

ซือเยี่ยหานมองเธอ “อยากไปมาก? ”

เยี่ยหวันหวั่นสัมผัสถึงสายตาของซือเยี่ยหานอย่างรวดเร็ว เหมือนว่าจะ อันตรายนิดหน่อย เธอรีบส่ายหน้า “ไม่…ไม่ๆ! ฉันอยากไปที่ไหน!”

แต่ แววตาซือเยี่ยหานไม่เชื่ออย่างเห็นได้ชัด

เห็นชายหนุ่มดูเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง แต่กลับซ่อนแววตาไม่สบายใจไว้ เยี่ยหวันหวั่นก็หลุดหัวเราะ จูบข้างปากของชายหนุ่มหนึ่งทีแล้วเอ่ยปาก “ก็ได้ๆ ฉันยอมรับ ฉันอยากไปจริงๆ ฉันยังอยากไปอีกหลายๆ ที่ด้วย ยังไงซะชีวิตคนเราก็สั้นๆ ไม่กี่สิบปี ฉันอยากออกเดินทางไปทั่วทุกแห่ง อยากเดินทางไปทั่วโลก อยากเดินทางไปทั่วประเทศ แต่ว่านะ…”

เยี่ยหวันหวั่นมองชายหนุ่มที่อยู่ด้านข้าง “แต่พอเจอคุณ ฉันก็พลันรู้สึกว่า หยุดสักนิด ก็ไม่เป็นไร”

พริบตาที่พูดจบ ดวงตาซือเยี่ยหานก็พลันวาบแววสั่นสะท้าน เขาออกแรงดึงหญิงสาวมากอดในอ้อมกอดตัวเอง…

ผ่านไปนาน เสียงสะกดอารมณ์ลึกล้ำของชายหนุ่มก็ดังขึ้นที่ข้างหู “อย่าโกหกฉันอีก”

เยี่ยหวันหวั่นชะงักเล็กน้อย “หา ได้ยังไง! พูดจริงใจนะโอเคไหม!”

เอ๊ะ เมื่อครู่นี้ซือเยี่ยหานพูดว่า ‘อีก’ มันหมายความว่ายังไง หรือว่าเมื่อก่อนเธอเคยโกหกเขา?