บทที่ 1101 ไม่มีใครสวยเท่าเธอ / บทที่ 1102 ไม่เปลี่ยนใจแน่นอน

บทที่ 1101 ไม่มีใครสวยเท่าเธอ

ซ่อนผู้หญิง?

“จะเป็นไปได้ยังไงครับ!!!” สวี่อี้ทำหน้าเครียด จากนั้นก็รีบโบกมืออธิบายว่า “คุณหนูหวันหวั่นยังไม่รู้จักคุณชายเก้าอีกเหรอครับ? คุณชายเก้าจะทำเรื่องอย่างนั้นได้ยังไงครับ!”

เยี่ยหวันหวั่นเอ่ย “ฉันต้องรู้จักเขาดีอยู่แล้ว! ถึงแม้จะมีผู้หญิงที่สวยกว่าคุณเก้าของฉันก็ไม่แลหรอก! แต่แน่นอนว่าไม่มีผู้หญิงที่สวยกว่าฉันอยู่แล้ว!”

สวี่อี้พูดไม่ออก

เยี่ยหวันหวั่นเอ่ย “ในเมื่อไม่ใช่ แล้วจะขวางฉันทำไม?”

สวี่อี้ปาดเหงื่อ รู้ว่าปิดบังเจ้านายที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้อยู่แล้ว ทำได้เพียงตอบตามตรง “คุณหนูหวันหวั่น ที่ผมขวางคุณหนูก็เพื่อตัวคุณหนูเอง คุณชายเก้ากำลังจัดการ…จัดการเรื่องบางอย่างอยู่ข้างใน…ก่อนหน้านี้คุณหนูเคยให้ผมเป็นสายให้ไม่ใช่เหรอครับ…ว่าหากเจอเรื่องประเภทนี้ก็ให้รายงานคุณหนูทันที”

เยี่ยหวันหวั่นกลอกตาไปมา แล้วนึกอะไรขึ้นมาได้

จำได้ว่าตอนที่เธอเพิ่งเกิดใหม่ มีครั้งหนึ่งที่กลับมาจากโรงเรียน แล้วบังเอิญกลับมาเห็นซือเยี่ยหานกำลังทรมานคน ปรากฏว่าเกือบทำให้เขาโมโห…

ต่อมาเธอดึงสวี่อี้มาเป็นพวก ให้สวี่อี้คอยเตือนเธอถ้าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก หลีกเลี่ยงไม่ให้เธอเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็นอีก

ไม่น่าล่ะเธอถึงได้กลิ่นคาวเลือด ที่แท้เธอก็ไม่ได้คิดไปเอง…

เยี่ยหวันหวั่นเม้มปาก “ถ้างั้นก็ได้ ฉันจะไปดูผักที่ฉันปลูกไว้ในสวน รอให้เขาเสร็จธุระ แล้วค่อยมารายงานฉัน”

สวี่อี้ได้ยินก็ถอนหานใจ “ได้ครับๆ!”

เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยจบก็เดินไปที่สวนทันที

เยี่ยหวันหวั่นไม่ได้คิดอะไรมากกับเรื่องที่สวี่อี้บอก ตระกูลซือเป็นตระกูลใหญ่ หากไม่มีอุบาย หรือโหดเหี้ยมซักหน่อย จะกุมอำนาจอยู่ได้ยังไง

ถ้าเธอจะขอให้ซือเยี่ยหานเปลี่ยนตัวเองเป็นเทวดาที่มือไม่เปื้อนเลือด คงจะเป็นคำขอที่มากเกินไป…

ความจริงเธอรู้มาตลอด ซือเยี่ยหานแค่พยายามเก็บงำความโหดเหี้ยมเวลาอยู่ต่อหน้าเธอ แล้วก็คอยระมัดระวังไม่ให้เธอเห็นภาพนองเลือดเท่านั้น

เพียงแต่ไม่รู้ว่าคืนนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่…

เยี่ยหวันหวั่นเดินเล่นในสวนขณะที่รอซือเยี่ยหาน เดินไปเดินมาก็เริ่มรู้สึกหิว จึงเด็ดผลไม้มากินสองสามลูก

ดูสิ ปลูกผักผลไม้ดีจะตาย เด็ดมากินตอนเดินเล่นได้ด้วย

เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เยี่ยหวันหวั่นก็เห็นเล้าไก่ เธอจึงเปิดไฟฉายจากมือถือเพื่อส่องดู

ลูกไก่สีเหลืองในตอนนั้นกลายเป็นแม่ไก่พ่อไก่กันไปหมดแล้ว

ไก่พวกนั้นแต่ละตัวอ้วนท้วนสมบูรณ์ ขนงามแพรวพราว แสดงให้เห็นว่าถูกเลี้ยงมาอย่างดี

เยี่ยหวันหวั่นชะโงกหน้าเข้าไปดูอย่างดีใจ พลางเอื้อมมือเข้าไปควานหาในเล้าไก่ ไม่นานก็ได้ไข่ไก่สีขาวฟองใหญ่หนึ่งฟองติดมือออกมา…

ขณะที่เธอกำลังเดินชมสวนอย่างสนุกสนาน ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากข้างหลัง

เยี่ยหวันหวั่นหันกลับไปมองตามสัญชาตญาณ เห็นซือเยี่ยหานกำลังสาวเท้าเข้ามา ในมือถือเสื้อคลุมสีดำตัวหนึ่งมาด้วย

เยี่ยหวันหวั่นรีบเดินไปหาเขา “คุณเสร็จธุระแล้วเหรอ?”

“อื้ม” ซือเยี่ยหานเอาเสื้อคลุมคลุมบนไหล่เธอ “เข้าไปข้างในกันเถอะ ข้างนอกหนาว”

เยี่ยหวันหวั่นพึมพำ “ทำไมกว่าจะเสร็จนานจังล่ะคะ คงไม่ได้แอบซุกผู้หญิงไว้ในบ้างจริงๆ หรอกใช่ไหม?”

ซือเยี่ยหานเหลือบมองเธอ “ถึงจะมีผู้หญิงที่สวยกว่าฉันก็ไม่แลหรอก อีกอย่าง ไม่มีใครสวยกว่าเธอแล้วด้วย”

เยี่ยหวันหวั่นสำลักน้ำลายตัวเอง “แค่กๆๆ…เมื่อกี้ คุณ…คุณได้ยินด้วยเหรอ?”

จริงๆ เลย ทำไมถึงได้หูดีขนาดนี้นะ…

“ก็ฉันพูดจริงนี่นา!” เยี่ยหวันหวั่นเม้มปาก

ภายใต้แสงจันทร์ สีหน้าของชายหนุ่มดูอ่อนโยนกว่าที่เคยเป็นมา นิ้วมือเรียวขาวลูบศีรษะหญิงสาวเบาๆ “อืม”

………………………………..

บทที่ 1102 ไม่เปลี่ยนใจแน่นอน