บทที่ 1103 ฟังออกแค่ภาษาคน / บทที่ 1104 มากประสบการณ์

บทที่ 1103 ฟังออกแค่ภาษาคน

พอได้ยินเธอรับประกันอย่างนั้น กงซวี่จึงวางสายอย่างสบายใจ

เยี่ยหวันหวั่นทำเวลาด้วยการบรรยายบทให้เจียงเยียนหรานฟังต่อ

การออดิชั่นครั้งนี้มีทั้งนักแสดงละครโทรทัศน์และนักแสดงหนังที่ยอดเยี่ยมในเมืองหลวงมากมาย การแข่งขันดุเดือดมากทีเดียว

แม้เจียงเยียนหรานจะทำคะแนนได้ดีในมหาลัย แต่เทียบกับนักศึกษาที่เดบิวต์ และมีชื่อเสียงตั้งนานแล้วพวกนั้น ถือว่าเธอเสียเปรียบในด้านนี้

เพียงไม่นาน เยี่ยหวันหวั่นก็เห็นศิลปินหน้าใหม่ของโกลบอลกับหวงเทียนหลายคนแล้ว แถมยังเห็นเหลียงซือหานด้วย

เหลียงซือหานได้เซ็นสัญญากับหวงเทียนเอ็นเตอร์เทนเมนต์ด้วยเส้นสายของเหลียงเหม่ยเซวียนกับเยี่ยอีอีแล้ว

ท่ามกลางผู้คน เหลียงซือหานเหลือบเห็นเยี่ยหวันหวั่นจากหางตา เธอเบิกตากว้าง จากนั้นก็สาวเท้าเดินมาหาด้วยสีหน้าเย่อหยิ่ง และพูดด้วยน้ำเสียงเสียดสี “แหม นี่ใครกันเนี่ย! เยี่ยหวันหวั่น! เธอคงไม่ได้มาออดิชั่นหรอกนะ?”

เพราะว่าต้องไปรับประกาศนียบัตรจบการศึกษาหลังจากส่งเจียงเยียนหรานออดิชั่น เยี่ยหวันหวั่นจึงสวมชุดนักศึกษาเพื่อความสะดวกสบาย

“เหอะ ไม่รู้จักเจียมตัวซะบ้าง เธอคิดว่าแค่สวยก็จะทำอาชีพนี้ได้งั้นเหรอ? นี่มันสคริปต์ของผู้กำกับเผิงหย่วนหูเชียวนะ! น้ำหน้าอย่างเธอยังกล้ามาออดิชั่นอีกนะ!” เหลียงซือหานพูดเองเออเอง พอเห็นเยี่ยหวันหวั่นไม่พูดอะไร ก็กระทืบเท้าด้วยความโมโห “นี่ ทำไมไม่พูดอะไรบ้างล่ะ?”

เยี่ยหวันหวั่นจึงกระดกคิ้ว แล้วหันไปมองหน้าเหลียงซือหาน “ต้องขออภัย ฉันฟังออกแค่ภาษาคนเท่านั้น”

“เธอ!” เหลียงซือหานโกรธ “เป็นเพราะเธอ ป้าเหม่ยเซวียนก็เลยต้องโดนลงโทษ! แต่เยี่ยหวันหวั่น เธออย่าเพิ่งได้ใจไป ไม่นานบริษัทห่วยๆ ของพี่ชายเธอต้องล่มไม่เป็นท่าแน่นอน!”

เยี่ยหวันหวั่นขี้คร้านจะสนใจคนสมองไม่สมประกอบอย่างเธอ

ครอบครัวของลุงเธอ เห็นเหลียงเหม่ยเซวียนที่เป็นเมียน้อยเป็นคนในครอบครัว แล้วก็ไม่สนใจใยดีพ่อแม่เธอที่เคยช่วยพวกเขาเอาไว้ เธอจึงไม่นับญาติกับพวกเขาตั้งนานแล้ว

เจียงเยียนหรานก้าวออกมาด้วยความโมโห “เธอเป็นใคร? ทำไมถึงได้พูดจาอย่างนี้ หวันหวั่นมาส่งฉันออดิชั่นต่างหาก”

เหลียงซือหานมองด้วยสายตาเหยียดหยัน “ฉันเป็นหลานสาวของภรรยาประธานเยี่ยกรุ๊ป ลูกพี่ลูกน้องของเยี่ยอีอี ผู้อำนวยการฝ่ายผู้ดูแลนักแสดงของบริษัทหวงเทียนเอนเตอร์เทนเมนต์ บทนี้ต้องเป็นของฉันแน่นอน คุณผู้หญิงเจียง ฉันว่าเธออย่าเสียเวลาเลย รีบกลับบ้านไปดีกว่า!”

เหลียงซือหานบอก แล้วหมุนกายเดินจากไปอย่างได้ใจ

นักศึกษาหลายคนที่มาออดิชั่นต่างล้อมวงประจบประแจงเธอ…

เจียงเยียนหรานขมวดคิ้ว “เขาคือลูกพี่ลูกน้องคนนั้นของเธอน่ะเหรอ?”

“ไม่ต้องไปสนใจหล่อน จดจ่อกับการออดิชั่นก็พอ ฉันลองสันนิษฐานดูแล้ว มีหลายฉากที่อาจทำให้ออดิชั่นผ่าน เธอโฟกัสหน่อย…” เยี่ยหวันหวั่นพูด แล้วชี้ไปที่ข้อมูลที่ตัวเองจัดเตรียมมา

ถึงแม้เจียงเยียนหรานจะโมโห แต่ก็รวบรวมสมาธิ แล้วเริ่มฟังเยี่ยหวันหวั่นบรรยายบท

เธอจะต้องสร้างชื่อเสียงให้หวันหวั่นให้ได้!

ไม่นาน การออดิชั่นก็เริ่มต้นขึ้น พนักงานให้ทุกคนจับฉลากเรียงลำดับการออดิชั่น

เพราะคนที่ไม่เกี่ยวข้องเข้าไปด้วยไม่ได้ ฉะนั้นเยี่ยหวันหวั่นเลยทำได้แค่รออยู่ข้างนอก

นักศึกษาที่มาออดิชั่นทยอยเดินออกมา แทบทุกคนที่เดินออกมาในสภาพคอตก ดูท่าแล้วคงไม่ค่อยราบรื่นเท่าไหร่

ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา เหลียงซือหานก็เดินออกมา สีหน้าเต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจ ก่อนจะกลับยังมองเยี่ยหวันหวั่นอย่างท้าทาย “ได้ยินมาว่าพี่ชายเธอยังคิดจะใช้เรื่อง ‘เป็นหรือตาย’ คว้ารางวัลจินหลานด้วย? แต่ขอโทษด้วยนะ ไม่ว่าจะเป็นรางวัลนักแสดงชายยอดเยี่ยมหรือนักแสดงยอดเยี่ยม เกรงว่าพวกเธอคงไม่มีวาสนากับรางวัลจินหลานในปีนี้หรอก!”

เยี่ยหวันหวั่นมองแผ่นหลังของเหลียงซือหานที่เดินจากไป มุมปากกระตุกเล็กน้อย พวกเธอไร้วาสนางั้นเหรอ?

ถ้างั้นก็รอดูต่อไปก็แล้วกัน…

……………………………

บทที่ 1104 มากประสบการณ์

เยี่ยหวันหวั่นไม่ได้กังวลว่าจะมีปัจจัยอื่นส่งผลกระทบต่อการออดิชั่นในครั้งนี้

ชาติก่อนจะต้องมีหลายบริษัทที่อยากให้ศิลปินของตัวเองได้เป็นนางเอกแน่ๆ แต่เผิงหย่วนหูกลับยอมไม่ถ่ายทำถึงสองปี โดยไม่ยอมเลือกศิลปินที่ตัวเองไม่ชอบ