บทที่ 1115 พัฒนาอย่างกระโดด

บริษัทพวกเขาไม่เหมาะกับคนมีความสามารถ ไม่มีประสบการณ์ก็ไม่เหมาะสม ประเภทนี้กลับพอดี

มองใบสมัครงานของหญิงสาวคนนี้ เป็นคนประเภทที่ทุ่มเททำงาน

เยี่ยหวันหวั่นถลึงตาใส่เยี่ยมู่ฝาน จากนั้นกระแอมไอหนึ่งทีแล้วเอ่ยกับเหยาเจียเหวิน “สวัสดี คุณหนูเหยาใช่ไหม เพื่อนผมเคยพูดถึงคุณ”

เหยาเจียเหวินรีบเอ่ย “คุณก็คือ…รองประธานเยี่ย? เมื่อวานฉันไม่ระวังชนเพื่อนของคุณ ต่อมาเธอเลยให้นามบัตรคุณฉัน แต่ฉันไม่กล้าถือวิสาสะโทรหาคุณ มาสัมภาษณ์ที่บริษัทโดยตรงจะดีกว่า…”

เยี่ยหวันหวั่นพยักหน้าแสดงความเข้าใจ “พวกคุณต่อเลย”

ดังนั้นต่อมาเยี่ยมู่ฝานก็ถามคำถามเหยาเจียเหวินต่อ เหยาเจียเหวินตอบลื่นไหลทุกคำถาม

สิบนาทีผ่านไป เยี่ยมู่ฝานก็พยักหน้าอย่างพอใจ แล้วหันมองเยี่ยหวันหวั่นที่อยู่ด้านข้าง “ว่ายังไง พี่ใหญ่? ”

“ไม่เลว ดีมาก ไม่มีคำถามอื่นแล้วละก็ พรุ่งนี้ก็มาเข้างานได้เลย” เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยปาก

เหยาเจียเหวินได้ยินแบบนั้นก็พลันมีสีหน้าดีใจ แต่เธอก็เผยสีหน้าลำบากใจออกมาอย่างรวดเร็ว

“ทำไมเหรอ ยังมีคำถามอะไรไหม” เยี่ยมู่ฝานถาม

สีหน้าเหยาเจียเหวินอึมครึมเล็กน้อย ท่าทางดูเหมือนกระดากอายมาก หลังผ่านไปนาน จึงเอ่ยกับเยี่ยมู่ฝานอย่างลังเล “ฉะ…ฉัน…ขอค่าจ้างล่วงหน้าสามเดือนได้ไหมคะ…”

ยังไม่ทันรับหน้าที่ก็ขอค่าจ้างล่วงหน้าสามเดือนแล้ว ไม่ว่าบริษัทไหนก็คงไม่เห็นด้วย

มองท่าทางของเหยาเจียเหวิน เธออยู่ในวงการมานานปีขนาดนี้ น่าจะเข้าใจจุดนี้ดี คงเพราะอับจนหนทาง จึงเอ่ยขอเรื่องนี้ออกมา

เยี่ยมู่ฝานพึมพำ “ค่าจ้างล่วงหน้า ถ้าเธอเป็นพนักงานเก่าของบริษัท คำขอนี้สามารถพิจารณาได้ แต่ยังไม่ทันทำงานก็ขอค่าจ้างล่วงหน้าแล้ว…มีปัญหาอะไรหรือเปล่า”

เหยาเจียเหวินยิ่งมีสีหน้าอับอาย “ฉัน…ขอโทษจริงๆ ค่ะ ฉันรู้ว่าคำขอนี้ไร้เหตุผลมาก เพราะก่อนหน้านี้การแข่งขันที่จื้อซ่างรุนแรงมาก ฉันเพื่อให้ฝึกฝนคนใหม่ได้…ตัวเองเลยสมทบทุนไปเยอะมาก…หลายปีนี้แทบไม่มีเงินเหลืออยู่แล้ว…ฝั่งฉันเพิ่งลาออกมา คุณพ่อก็บังเอิญป่วยกะทันหันพอดี…”

“เฮ้อ สถานการณ์เธอน่าเห็นใจมาก แต่เรื่องนี้นา ไม่สอดคล้องกับกฎของบริษัทด้วยสิ…”

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เยี่ยมู่ฝานเห็นหญิงสาวน่าสงสารแบบนี้ รับรองต้องโบกมือให้เงินก้อนใหญ่เธอทันทีแน่ แต่ตอนนี้ กลับคิดถึงกฎของบริษัทเป็นอันดับแรก เห็นได้ชัดว่าพัฒนาอย่างก้าวกระโดด

เยี่ยมู่ฝานพึมพำอยู่ครึ่งค่อนวัน จากนั้นจึงหันมองเยี่ยหวันหวั่นอย่างเด็ดเดี่ยว “พี่ใหญ่มองว่ายังไงบ้าง”

เหยาเจียเหวินมองเยี่ยมู่ฝานหันไปถามเยี่ยไป๋ ก็มีสีหน้าตกใจอยู่บ้าง

เถ้าแก่บริษัทนี้ไม่ใช่เยี่ยมู่ฝานเหรอ

ทำไมสังเกตเห็นตั้งแต่เมื่อครู่นี้แล้วว่า เหมือนกับว่าเยี่ยมู่ฝานจะถามความคิดเห็นเยี่ยไป๋ตลอด

มิหนำซ้ำ ท่าทางเยี่ยมู่ฝานยังดูกลัวเยี่ยไป๋มาก…

เยี่ยไป๋เอ่ยปาก “ได้ ให้ตอนที่เธอมารายงานตัวพรุ่งนี้ไปเบิกที่แผนกการเงินแล้วกัน”

เงินค่าจ้างสามเดือนแลกกับพนักงานที่น่าพอใจ ก็ยังคุ้มค่ามาก

เหยาเจียเหวินโล่งใจทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความขอบคุณ “ขอบคุณค่ะ ขอบคุณท่านประธานเยี่ย ขอบคุณท่านรองประธานเยี่ย!”

เยี่ยหวันหวั่นเอ่ย “ไม่ต้องเกรงใจ พลังและความสามารถคุณเหมาะสมกับคำร้องขอคุณ”

เหยาเจียเหวินได้ยินดังนั้นก็อดใจสะท้านไม่ได้ เยี่ยไป๋ไม่ได้พูดว่าเพราะเห็นใจ แต่พูดว่าความสามารถเธอทำให้เขาอนุมัติคำร้องขอของเธอ ประโยคเดียวไม่เพียงยอมรับความสามารถของเธอ แต่ยังแแก้ความอับอายให้เธอด้วย

เหยาเจียเหวินเอ่ย “ขอบคุณค่ะ…”

……………………..