บทที่ 1173 ต่างอะไรกับเอาเนื้อเข้าปากเสือ / บทที่ 1174 ใครได้รางวัลก่อนคนนั้นเป็นหมา

บทที่ 1173 ต่างอะไรกับเอาเนื้อเข้าปากเสือ

เยี่ยหวันหวั่นเอ่ย “ไปสิ ทำไมจะไม่ไปล่ะ?”

ตอนนี้พวกเขาต้องฉวยโอกาสนี้สร้างเส้นสายให้เร็วที่สุด

พวกเขาไม่จำเป็นต้องมีเรื่องขัดแย้งกับสมาคมภาพยนตร์เพราะเรื่องแค่นี้

เยี่ยมู่ฝานไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบพยักหน้า “โอเค! ตงไจ๋ กลับรถ ไปงานเลี้ยงกัน!”

รถค่อยๆ เลี้ยวกลับ เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยเสริม “ขับช้าหน่อย ไม่ต้องรีบ”

ไปน่ะไปอยู่แล้ว แต่ยังไงก็ต้องวางท่ากันสักหน่อย

กงซวี่ได้ยินว่าจะไปงานเลี้ยงก็ร้อนใจ “งานเลี้ยงอะไรเล่า! ไม่รู้จะเลิกดึกขนาดไหน! แล้วเมื่อไหร่ผมจะได้เจอเสี่ยวมี่เจี้ยนล่ะ? ถ้างั้นเอางี้ พวกพี่ไปงานเลี้ยง พี่เยี่ยนัดเสี่ยวมี่เจี้ยนให้ผม ให้ผมกับเสี่ยวมี่เจี้ยนไปเจอกัน!”

เยี่ยหวันหวั่นเอ่ย “ไม่ได้”

กงซวี่หน้างอ “ทำไมไม่ได้ล่ะ?”

เยี่ยหวันหวั่นเงียบ เพราะเธอไม่มีวิชาแยกร่างไงล่ะ

เฟ่ยหยางหยอกล้อ “เหลวไหลน่า ใครเขาจะไว้ใจให้นายไปเจอน้องสาวตัวเองสองต่อสองกันล่ะ ต่างอะไรกับเนื้อเข้าปากเสือล่ะ? นายเลิกฝันไปเถอะ!”

กงซวี่เอ่ย “พูดไปเรื่อย! ผมไม่ใช่คนอย่างนั้นซักหน่อย”

เฟ่ยหยางบอก “นายเป็นอย่างนั้นเลยแหละ นอกจากว่านายจะเปลี่ยนรสนิยมไปแล้ว!”

กงซวี่พูด “พี่สิเปลี่ยนรสนิยม บ้านพี่ทั้งบ้านเลย! ผมน่ะชายแท้สุดแล้ว!”

กงซวี่โวยวายตลอดทาง สุดท้ายทำได้เพียงไปงานเลี้ยงช่วงค่ำกับทุกคนอย่างไม่เต็มใจ

เพิ่งจะมาถึงทางเข้า ก็เห็นพนักงานสองคนของฝ่ายผู้จัดชะเง้อมองด้วยความร้อนรน

“เป็นไงบ้างๆ? ยังไม่มากันอีกเหรอ?” หนึ่งในนั้นถามไม่หยุด

“ยังไม่มาเลย!” พนักงานอีกคนเองก็ร้อนใจจนเหงื่อท่วมหัว เพราะแขกทุกคนในงานกำลังรออยู่

“โทรฯ หารึยัง? แน่ใจนะว่าจะมา?”

“ประธานโทรฯ ไปแล้ว!”

“เฮ้อ ถ้าไม่มาจะทำไงเนี่ย! อึดอัดแย่เลยนะ! ทุกคนในงานกำลังรออยู่เลย! ถ้าหากราชากับราชินีจอเงินไม่มา จะไม่แปลกเหรอ?”

อีกคนบ่นทันที “ก็เธอนั่นแหละ ทำไมตอนแรกไม่สุภาพกับคนอื่นเขาสักหน่อยล่ะ”

“ให้ตาย! จะโทษฉันได้ยังไง? ฉันก็ทำตามที่ได้รับคำสั่งมาเหมือนกันนะ!”

ขณะที่ทั้งสองกำลังเถียงกันอยู่ รถตู้สีดำคันหนึ่งก็ขับเข้ามาช้าๆ

ทั้งสองตาเป็นประกาย รีบวิ่งเข้าไปต้อนรับ

“ในที่สุดทุกท่านก็มาแล้ว ถ้าหากดูแลไม่ทั่วถึงก็ต้องขออภัยด้วยนะคะ! เชิญด้านในค่ะ!”

เยี่ยมู่ฝานเดินลงจากรถคนแรก เขากระชับปกเสื้อ แล้วแสร้งทำเป็นลังเล “พวกผมไม่มีบัตรเชิญ เข้าได้เหรอครับ?”

พนักงานทำหน้ากระอักกระอ่วน “ต้องเข้าได้อยู่แล้วสิคะ พวกคุณไม่จำเป็นต้องใช้บัตรเชิญหรอกค่ะ! ใช้แค่หน้าตา! แค่หน้าตาก็พอแล้ว!”

“ใช่ค่ะๆๆ! ใช้แค่หน้าก็พอแล้ว!”

เยี่ยมู่ฝานเย็นชาเล็กน้อย แต่ไม่นานก็กลับเป็นปกติ จากนั้นก็หันกลับไปเปิดประตูให้คนที่นั่งข้างหลัง

ลั่วเฉินก้าวเท้าลงจากรถ จากนั้นก็เป็นกงซวี่ที่โดนเฟ่ยหยางลากลงมา

หานเซี่ยนอวี่ไม่ได้ออกเดินทันทีที่ลงจากรถ แต่หันกลับไปเอามือบังขอบประตูรถด้านบนให้เยี่ยหวันหวั่นที่ประคองเจียงเยียนหรานตามลงมา

เฟ่ยหยางเหลือบเห็นการกระทำที่เอาใจใส่นั้นแล้วอึ้งงัน

เอิ่ม ถึงขั้นช่วยบังหัวให้ด้วย…จำเป็นต้องอ่อนโยนขนาดนี้ไหมเนี่ย?

คนบนรถลงมาทีละคน พนักงานตาเป็นประกาย มองตาแทบไม่กระพริบ

ในช่วงเวลาสั้นๆ “กลุ่มเทพบุตรหน้าตาดี” ก็กลายเป็นคำค้นหาร้อนแรง พอได้เห็นตัวจริงในระยะประชิดขนาดนี้ ออร่าพุ่งเกินไปแล้ว

วินาทีนี้ ในห้องโถงงานเลี้ยง พวกคนระดับสูงของฝ่ายผู้จัดสีหน้าดูไม่ดีนัก ต่างพากันชะเง้อมองมาที่ทางเข้าเป็นระยะ