บทที่ 1175 หรือว่าอยากตกเธอ / บทที่ 1176 มีความสามารถก็แย่งไป

บทที่ 1175 หรือว่าอยากตกเธอ

เยี่ยหงเหวยมีความสุขอย่างเห็นได้ชัด เมื่อวานมีคนไม่น้อยมาแลกเปลี่ยนคำทักทายกับเขา ยกย่องเยี่ยมู่ฝานต่อหน้าเขา อิจฉาที่เขามีหลานยอดเยี่ยม เขาย่อมอารมณ์ดีพอตัว

ลูกชายคนโตล้มเหลว แถมหลายชายคนเดียวยังน่าผิดหวัง ครั้งหนึ่งเคยเป็นปมใหญ่สุดในใจเขา

เยี่ยหงเหวยพูดพลางมองเยี่ยหวันหวั่นที่อยู่ข้างเยี่ยมู่ฝานพลาง “นี่ก็คือผู้อำนวยการฝ่ายผู้จัดการนักแสดงคนนั้นของบริษัทพวกหลาน เยี่ยไป๋?”

เยี่ยหงเหวยจ้องเยี่ยหวันหวั่นหลายที สีหน้าสงสัยอยู่บ้าง คงเพราะรู้สึกคุ้นเคยกับอีกฝ่ายนิดหน่อย แต่ก็แค่พริบตาเดียวเท่านั้น จึงไม่ได้คิดอะไรมาก

เยี่ยมู่ฝานกระแอมไอ ในใจทอดถอนใจที่การปลอมตัวและทักษะการแสดงของน้องสาวตัวเองก็เยี่ยมยอดเช่นกัน แม้แต่ปู่แท้ๆ ยังจำเธอไม่ได้

“ใช่ครับ คุณปู่!” เยี่ยมู่ฝานรีบแนะนำ “เยี่ยไป๋ นี่คือปู่ของฉัน เป็นประธานกรรมการของหวงเทียนเอ็นเตอร์เทนเมนต์”

เยี่ยหวันหวั่นตามคำพูดของเยี่ยมู่ฝาน เอ่ยทักทายอย่างสง่างาม “ประธานกรรมการเยี่ย สวัสดีครับ”

เยี่ยหงเหวยพยักหน้ารัว แววตาเต็มไปด้วยความนับถือ “คนรุ่นใหม่แซงหน้าคนรุ่นเก่า คุณเยี่ยยังหนุ่มยังแน่นก็ก้าวหน้าได้ถึงขันนี้ น่านับถือจริงๆ ”

เยี่ยหวันหวั่นเปิดโหมดต่างฝ่ายต่างยกยอ “ประธานกรรมการเยี่ยชมเกินไปแล้ว คุณหนูอีอีต่างหากถึงจะเป็นยอดอัจฉริยะ”

เยี่ยหงเหวยเหลือบมองหลานสาวที่อยู่ด้านข้างแวบหนึ่ง แววตาแสดงความผิดหวังเล็กน้อย

เยี่ยอีอีนับว่าไม่เลวก็จริง แต่เทียบกับคนหนุ่มผู้นี้ก็ไม่เท่าไรจริงๆ

อีอีอาศัยหวงเทียนเอ็นเตอร์เทนเมนต์ต้นไม้ใหญ่ต้นนี้ บวกกับตัวตนของคุณหนูใหญ่ตระกูลเยี่ยจึงได้ดำรงตำแหน่งประธานนี้ ส่วนเยี่ยไป๋นั้นไม่เหมือนกัน…

“ผู้อำนวยการเยี่ยถ่อมตนเกินไปแล้ว อีอีจะเทียบกับคุณได้ยังไง คุณไร้อิทธิพลไร้อำนาจ เริ่มต้นจากมือเปล่า แต่กลับก้าวหน้าอย่างมั่นคงทุกๆ ก้าวในเวลาสั้นๆ ตลอดทางจากผู้จัดการเล็กๆ มาถึงก้าวนี้ในวันนี้ สายตาวางแผนการระดับนี้คนธรรมดาไม่อาจเอื้อมถึง”

เยี่ยหงเหวยถอนหายใจเอ่ย “ถ้าเด็กสองคนของผมได้สักหนึ่งในสิบของเขา ผมก็วางใจได้แล้ว!”

เยี่ยเส่าอันที่อยู่ด้านข้างได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งมีสีหน้าน่าเกลียด เด็กเวรนี่โผล่มาจากไหนไม่รู้ แต่พ่อเขากลับชื่นชมอีกฝ่ายขนาดนี้ ถึงขั้นว่าลดคุณค่าอีอี

อีอีกดความอาฆาตในใจ ยิ้มน้อยๆ พลางเอ่ย “คุณปู่พูดถูกแล้วค่ะ หนูมีหลายจุดที่ต้องเรียนรู้จากผู้อำนวยการเยี่ยจริงๆ ไม่รู้ว่าจากนี้จะมีโอกาสได้แลกเปลี่ยนกับผู้อำนวยการเยี่ยมากขึ้นหรือเปล่านะคะ”

เยี่ยหวันหวั่นยิ้มกล่าว “ไม่กล้าๆ ผมแค่โชคดีก็เท่านั้น”

เยี่ยหงเหวยเห็นฝ่ายตรงข้ามไม่ทระนงตนไม่ใจร้อน ก็พึงพอใจอย่างชัดเจน “ผู้อำนวยการเยี่ย มู่ฝานโชคดีจริงๆ ที่ได้คุณคอยช่วยเหลือ! ฉันขอดื่มคารวะหนึ่งแก้ว!”

เยี่ยมู่ฝานรีบพูดขึ้น “คือว่านะครับคุณปู่ เขาดื่มเหล้าไม่ได้ แพ้แอลกอฮอล์ ครั้งก่อนดื่มนิดเดียวก็เกือบเอาชีวิตไม่รอด”

เกือบทำให้พวกผมทุกคนเอาชีวิตไม่รอด…

เยี่ยหงเหวยเอ่ย “งั้นเหรอ…”

เยี่ยมู่ฝานพูดพลางรีบให้พนักงานเปลี่ยนเป็นน้ำชามา

เยี่ยหวันหวั่นเหลือบมองเยี่ยมู่ฝานที่คร่ำเครียดจัดอย่างจนใจแวบหนึ่ง ได้แต่รับชามา “ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ครับ ผมใช้ชาต่างเหล้าแล้ว”

เยี่ยอีอีสบสายตากับเยี่ยเส่าอันโดยไร้สุ้มเสียง จากนั้นก็ขยับเข้าไป ย้ายสายตามาสนใจเยี่ยหวันหวั่น จากนั้นเอ่ยอย่างอ่อนโยน “ผู้อำนวยการเยี่ย ฉันก็ดื่มคารวะคุณหนึ่งแก้ว! ผู้อำนวยการเยี่ยเก่งกาจจริงๆ อีอีอยากไปหาคุณขอคำชี้แนะมาตลอด วันนี้ในที่สุดก็มีโอกาสได้พบหน้าแล้ว ไม่สู้พวกเราไปนั่งค่อยๆ คุยตรงนั้นเป็นไงคะ”

เยี่ยหวันหวั่นเลิกคิ้วเล็กน้อย เยี่ยอีอีคิดอะไรอยู่ คงไม่ได้คิดจะตกเธอหรอก

ในสายตาเยี่ยอีอี เยี่ยมู่ฝานมีวันนี้ได้ ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะมีเยี่ยไป๋อยู่ ถ้าดึงตัวเยี่ยไป๋ไปได้ งั้นเยี่ยมู่ฝานก็จบสิ้นแล้ว

ก็เป็นเรื่องที่เยี่ยอีอีกับเยี่ยเส่าอันพ่อลูกน่าจะทำจริงๆ นั่นแหละ…

——————————————————————————

บทที่ 1176 มีความสามารถก็แย่งไป

เมื่อได้ยินเยี่ยมู่ฝานก็ตั้งป้อมระวัง ดึงเยี่ยหวันหวั่นมาปกป้องไว้ที่ด้านหลังทันที “ขอโทษที เขาไม่ว่าง!”

พูดจบก็หันไปขอคำอนุญาตจากปู่ “คุณปู่ ผมกับเยี่ยไป๋ไปทักทายเพื่อนที่ตรงนั้นนะครับ”

เยี่ยหงเหวยพยักหน้า “ไปเถอะ!”

เยี่ยมู่ฝานพูดจบก็รีบพาเยี่ยหวันหวั่นจากไปอย่างรีบร้อนทันที