บทที่ 1201 ใกล้ชาดติดสีแดง ใกล้หมึกติดสีดำ / บทที่ 1202 ทำไมชอบฉัน

บทที่ 1201 ใกล้ชาดติดสีแดง ใกล้หมึกติดสีดำ

สวี่อี้นิ่งเงียบ

เขาที่นั่งอยู่บนเบาะคนขับด้านหน้ารีบปิดวิทยุ วินาทีถัดมา ก็เห็นฉากทรมานหมาโสดจากกระจกมองหลังเต็มตา เขาสำลักพูดไม่ออก

คุณชายเก้า คุณลืมอะไรหรือเปล่า?

อย่าปิดแค่ตาของนายน้อยถังถังคนเดียวสิครับ!

สุดท้าย สวี่อี้ที่ถูกเมินเฉยได้แต่ลงมือด้วยตัวเอง เลื่อนแผ่นกั้นเบาะด้านหลังขึ้นขวางสายตาอย่างเงียบๆ…

ซือเยี่ยหานสังเกตเห็นถังถังในอ้อมกอดเยี่ยหวันหวั่นหลับไปแล้ว จึงย้ายมือที่บังสายตาเด็กน้อยออกมา ขณะเดียวกันก็เพิ่มความดูดดื่มของจูบนี้ทีละน้อย…

เยี่ยหวันหวั่นรับรู้ถึงอุณหภูมิเย็นเล็กน้อยตรงริมฝีปาก แต่สองแก้มกลับแดงเถือกร้อนผ่าว

น่าตกใจเกินไปแล้ว!

เมื่อกี้เธอ…ถูกยั่วเหรอ?

ซือเยี่ยหานถึงกับยั่วเธอ! หนำซ้ำระดับยังสูงมากด้วย!

ซือเยี่ยหานเผชิญกับดวงตาโตที่กลอกไปมา รวมถึงสายตาที่จ้องเขม็งของเยี่ยหวันหวั่น เขาถูกบีบให้หยุดจูบนี้ สีหน้าจนใจเล็กน้อย “สายตานี่มันอะไร”

เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยด้วยตาเป็นประกาย “คุณเก้าๆ คุณสังเกตเห็นไหม คุณจีบสาวเป็นด้วยนี่! แถมทักษะคำหวานยังแทบจะเต็มหลอดด้วย! อีคิวพัฒนาอย่างก้าวกระโดดเลย! นี่คุณแอบไปเข้าคลาสยกระดับอีคิวอะไรมาหรือเปล่า?”

ซือเยี่ยหานสีหน้าดำมืด จับคางของหญิงสาวแล้วกัดแรงๆ เข้าหนึ่งที ก่อนเอ่ยเสียงลอดไรฟันว่า “ใกล้ชาดติดสีแดง ใกล้หมึกติดสีดำ[1]”

เยี่ยหวันหวั่นกะพริบตาปริบๆ จากนั้นแสดงท่าทีว่าคำตอบนี้…ถูกเผง!

ต้องเป็นเพราะได้รับอิทธิพลจากเธอแน่…

ใกล้ชาดติดสีแดงนี่นะ!

…

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ในที่สุดรถก็ขับมาถึงคฤหาสน์กุหลาบ

ซือเยี่ยหานรับเด็กน้อยในอ้อมกอดเยี่ยหวันหวั่นมาอุ้ม ครอบครัวสามคนลงจากรถ

เหล่าเจียงยืนอยู่หน้าประตู รอต้อนรับพวกเขาเข้าบ้าน

ซือเยี่ยหานอุ้มถังถังขึ้นชั้นบนไปก่อน หางตาของเยี่ยหวันหวั่นเหลือบเห็นกล่องใหญ่ที่จุดหนึ่งในห้องรับแขกก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย “นี่อะไรอีกล่ะ?”

เหล่าเจียงรายงานตามตรง “เจ้านาย วันนี้ได้รับตู้เย็นอีกแล้วครับ”

เหล่าเจียงพูดจบก็ทำหน้าสงสัย ชัดเจนว่าไม่รู้ว่าเจ้านายตัวเองไม่มีอะไรแล้วซื้อเครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านมามากมายขนาดนี้ทำไม

เดือนนี้ได้ตู้เย็นทีวีเครื่องซักผ้ามาเยอะมากแล้ว…

เยี่ยหวันหวั่นได้ยินแล้วใบหน้าเต็มไปด้วยความหน่ายใจ…

เนี่ยอู๋หมิงเจ้าหมอนี่ พอได้แล้ว!

นี่ส่งตู้เย็นทีวีเครื่องซักผ้ามาเท่าไรแล้วเนี่ย?

ไหนบอกว่าหลักการคือไม่รับของอย่างไม่ชอบธรรมเด็ดขาดไง นี่มันต่างจากแย่งมาตรงไหน?

ทำไมกองถ่ายรายการไม่ทุบเขาตายสักทีนะ?

เยี่ยหวันหวั่นเอ่ย “โอเค ฉันรู้แล้ว คุณเอาไปวางไว้ในคลังเก็บของก่อนแล้วกัน”

จากนี้เธอจะไปดูหน่อยว่ามีเพื่อนอยากได้ไหม ถ้ามีก็ยกให้คนไป ถ้าไม่มีก็ขาย

เยี่ยหวันหวั่นพูดจบ กำลังเตรียมขึ้นไปชั้นบน โทรศัพท์ก็พลันดังขึ้นมา เป็นข้อความจากเนี่ยอู๋หมิงที่อยู่ในช่วงหายตัวไปนั่นเอง

ช่วงนี้เนี่ยอู๋หมิงดูยุ่งมาก อยู่ในสภาพขาดการติดต่อบ่อยๆ บางครั้งก็แค่ออนไลน์ขอภาพถังถังจากเธอเพื่อเอาตัวรอด

[เนี่ยจอมกาก: น้องโหย่วหมิง ได้ตู้เย็นแล้วหรือยัง]

[เยี่ยโหย่วหมิง: ได้แล้ว…]

[เนี่ยจอมกาก: งั้นก็ดีแล้วๆ เฮ้อ นี่น่าจะเป็นการส่งค่าครองชีพให้น้องเยี่ยเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว…]

เยี่ยหวันหวั่นกำลังจะบอกเขาว่าไม่ต้องส่งมาอีกแล้ว ก็เห็นประโยคนี้พอดี จึงพิมพ์ถามไป

[เยี่ยโหย่วหมิง: ทำไมเหรอ?]

[เนี่ยจอมกาก: ฉันถูกห้ามเข้าร่วมทุกรายการแล้ว กองรายการพวกนี้ก็ขี้โกงเกินไป ทำไมไม่ทำตามกฎนะ ไหนว่าชนะก็ได้รางวัลไง! มีสิทธิ์อะไรมาห้ามฉันไม่ให้เข้าร่วมด้วย]