บทที่ 1205 แม่นยำจริงๆ / บทที่ 1206 ไม่เลือกเดินทางปกติ

บทที่ 1205 แม่นยำจริงๆ

กู้เยว่เจ๋อท่าทางไม่สะทกสะท้าน เหมือนกับเรื่องต่างๆ ที่เขาเคยทำกับเธอในอดีตไม่เคยเกิดขึ้น

แต่จุดประสงค์และความต้องการในดวงตาของเขา ไม่มีทางที่เยี่ยหวันหวั่นจะดูไม่ออก

เยี่ยหวันหวั่นเหลือบมองผู้ชายสายตาเจ้าเล่ห์ที่แสร้งทำตัวอ่อนโยน พึมพำว่า “กู้เยว่เจ๋อ ฉันเคยชอบนายจริงๆ เหรอเนี่ย?”

กู้เยว่เจ๋อขมวดคิ้ว “หมายความว่ายังไง?”

เยี่ยหวันหวั่นยักไหล่ “เปล่าหรอก ก็แค่รู้สึกว่าตอนนั้นฉันคงตาบอด สมองก็น่าจะเลอะเลือนไปชั่วขณะ”

คงเพราะช็อกจากเหตุการณ์ก่อการร้ายจนสมองกระทบกระเทือน ไม่อย่างนั้นเธอจะมาชอบคนอย่างกู้เยว่เจ๋อได้ยังไง?

กู้เยว่เจ๋อหรี่ตาลง กระตุกยิ้มเย็นตรงมุมปาก “เยี่ยหวันหวั่น เธอคงไม่ได้กำลังฝันกลางวัน คิดอยากจะปีนขึ้นเตียงซือเยี่ยหานหรอกนะ?”

เยี่ยหวันหวั่นเลิกคิ้ว ปีนขึ้นเตียงซือเยี่ยหาน?

เธอเปล่าสักหน่อยนี่?

ซือเยี่ยหานต่างหากที่เป็นฝ่ายมานอนกับเธอเอง…

เยี่ยหวันหวั่นทำท่าจะพูด แต่มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากข้างหลัง เยี่ยมู่ฝานรีบเดินมาหาด้วยความร้อนรน แล้วดึงเยี่ยหวันหวั่นไปหลบข้างหลัง “กู้เยว่เจ๋อ คิดจะทำอะไรฮะ?”

เยี่ยหวันหวั่นไม่อยากอยู่ต่อแล้ว หันไปพูดกับเยี่ยมู่ฝานอย่างไร้อารมณ์ “พี่ ไปกันเถอะ”

เยี่ยมู่ฝานที่ตั้งท่าจะด่ากู้เยว่เจ๋อทำได้เพียงเดินตามเยี่ยหวันหวั่นออกไป

บนรถ เยี่ยมู่ฝานรีบถามด้วยความเป็นห่วง “ไอ้เลวกู้เยว่เจ๋อมันมาหาเธอทำไม?”

เยี่ยหวันหวั่นเอียงหัว ตอบอย่างไม่ใส่ใจ “คงอยากรื้อฟื้นความหลังละมั้ง”

เยี่ยมู่ฝานสบถทันที “ชิบหาย! รื้อฟื้นหาอะไร! มันก็แค่เคยโดนแกตามตูดต้อยๆ จนชินแต่ตอนนี้เห็นแกไม่สนใจมันแล้ว แถมจู่ๆ ยังสวยขึ้นขนาดนี้อีก เลยอยากจะอ่อยแกน่ะสิ! ไอ้สารเลวนั่น! หวันหวั่น แกจะถูกมันหลอกไม่ได้เด็ดขาดนะ! ฉันรู้จักคนอย่างมันดี!”

เยี่ยหวันหวั่นเกิดอาการมุมปากกระตุก

สมกับที่เคยเป็นเพลย์บอยมากรัก ความรู้ความเข้าใจที่มีต่อผู้ชายเลวๆ นี่แม่นยำจริงๆ…

หลังกลับจากบริษัท ตอนเย็นเยี่ยหวันหวั่นกินข้าวกับครอบครัวที่บ้าน

เพิ่งจะนั่งลง เยี่ยเส่าถิงกับเหลียงหวั่นจวินก็ตำหนิเยี่ยมู่ฝานทันที

เยี่ยเส่าถิงเอ่ย “มู่ฝาน แกนี่มันยังไง เรื่องสำคัญขนาดนี้ปิดบังพ่อกับแม่ได้ยังไง น้องสาวแกเป็นผู้หญิง ไปเผยตัวในวงการบันเทิงแบบนั้น ถ้าเกิดอะไรขึ้นแกจะทำยังไง?”

เยี่ยมู่ฝานเถียง “ก็เลยให้ปลอมตัวเป็นผู้ชายไงครับ จะได้ปลอดภัย…”

เยี่ยมู่ฝานยังพูดไม่ทันจบก็โดนเหลียงหวั่นจวินตัดบท “แต่งเป็นชายก็ไม่ปลอดภัยเหมือนกัน!”

เยี่ยมู่ฝานพูดไม่ออก

เยี่ยหวันหวั่นรีบกล่าวว่า “พ่อคะ แม่คะ อย่าว่าพี่เขาเลยค่ะ หนูเป็นคนขอให้พี่ปิดบังพ่อกับแม่เอง เพราะกลัวว่าพ่อกับแม่จะเป็นห่วง ดูสิคะ ตอนนี้หนูก็ปลอดภัยดีไม่ใช่เหรอ พี่ปกป้องหนูอย่างดีเลยล่ะค่ะ!”

เยี่ยเส่าถิงยอมอ่อนลงในที่สุด เขาเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “หวันหวั่น บ้านหลังนี้ เป็นเงื่อนไขที่ลูกตกลงกับฉู่หงกวงใช่ไหม?”

เยี่ยหวันหวั่นเคยบอกว่าบ้านหลังนี้เพื่อนของเธอที่ชื่อเยี่ยไป๋เป็นคนไถ่ถอนกลับมาให้ เพิ่งมารู้ตอนนี้ว่าเด็กคนนี้ต้องต่อสู้อย่างยากลำบากอยู่ข้างนอกมาโดยตลอด

พอนึกถึงเรื่องนี้ สองสามีภรรยาต่างก็ปวดใจ

“หวันหวั่น พ่อไม่ได้เรื่องเอง ทำให้ลูกต้องลำบากอย่างนี้!” ใบหน้าของเยี่ยเส่าถิงเต็มไปด้วยความเสียใจ

เยี่ยหวันหวั่นพูดอย่างไม่พอใจ “พ่อคะ เราเป็นครอบครัวเดียวกัน อย่าพูดอย่างนั้นสิคะ มีหลายเรื่องที่หนูกับพี่ไม่เข้าใจ ก็เพราะได้พ่อคอยแนะนำอยู่ข้างๆ ตลอดถึงได้ราบรื่นอย่างนี้! ถ้าไม่มีพ่อ พวกเราก็ทำไม่สำเร็จหรอกค่ะ! พ่อเป็นแสงสว่างนำทางของหนูกับพี่นะคะ!”

————————————————————————————-

บทที่ 1206 ไม่เลือกเดินทางปกติ

เยี่ยเส่าถิงแย้มยิ้มทันควัน “ยัยเด็กคนนี้นี่…”

เยี่ยมู่ฝานที่ก้มหน้าก้มตาตักข้าวเข้าปากเงียบๆ นับว่าโล่งอกได้แล้ว น้องสาวเขาเยี่ยมยอดที่สุด แค่พูดเอาใจไม่กี่คำก็เอาอยู่ ถ้าเป็นเขาต่อให้พูดอยู่สามวันสามคืนก็ไม่มีประโยชน์